Παρασκευή 28 Μαΐου 2010

10 λόγοι για τους οποίους (πραγματικά) θα πεις ΝΑΙ στη λεγόμενη «αξιολόγηση»!

Του Λευτέρη Παπαθανάση*, Χημικού


Συνάδελφε και συναδέλφισσά μου, η μάχη για τη λεγόμενη «αξιολόγηση» έχει αρχίσει. Πρόκειται για μια μάχη, η έκβαση της οποίας θα καθορίσει το χαρακτήρα της (δημόσιας?) εκπαίδευσης στην Ελλάδα για τις επόμενες δεκαετίες. Αυτός είναι και ο λόγος που όλο και συχνότερα πέφτουμε πάνω σε συζητήσεις, διαλέξεις και άρθρα πάνω στο θέμα. Αρκετά επιχειρήματα υπέρ της λεγόμενης «αξιολόγησης», μερικά έξυπνα και μερικά για πέταμα, όλα όμως με κοινό παρονομαστή το κουρέλιασμα κάθε επιστημονικής κατάκτησης είτε της κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης είτε της παιδαγωγικής. Όλα με κοινό παρονομαστή τη γλώσσα του νεοφιλελευθερισμού, που κεντρικός της στόχος είναι να φορτώσει όλες τις ευθύνες για την κατάντια της Δημόσιας Εκπαίδευσης στις πλάτες των εργαζόμενων εκπαιδευτικών.

Ανάμεσα στα επιχειρήματα αυτά ξεχωρίζει –σαν μια επιθετική προπαγανδιστική ναυαρχίδα- η απαράδεκτη κατηγορία ότι οι εργαζόμενοι στην εκπαίδευση «φοβούνται» την αξιολόγηση. Το μοτίβο είναι γνωστό. Πατώντας πάνω και χαϊδεύοντας τα πιο καθυστερημένα και συντηρητικά αντανακλαστικά της «κοινής» γνώμης, αναπαράγεται με τη μεγαλύτερη ευκολία (και απρέπεια) η εικόνα για εκπαιδευτικούς που «κάνουν ό,τι γουστάρουν» χωρίς να «ελέγχονται από κανένα» και που φοβούνται τη λεγόμενη «αξιολόγηση» γιατί απλά είναι άχρηστοι και δεν θέλουν να αποκαλυφθεί αυτό.

Συνάδελφε και συναδέλφισσά μου, θεωρούσα λογικό και αναμενόμενο να ακούσω το συγκεκριμένο επιχείρημα από τους κυβερνόντες και τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ, αλλά δυστυχώς τώρα τελευταία ακούω και σένα να το αναμασάς και πραγματικά με έχεις τσαντίσει. Επειδή η συνείδησή μου δεν μου επιτρέπει να σιωπώ όταν με προσβάλλουν, αποφάσισα λοιπόν να σηκώσω το γάντι και να σου απαντήσω με την ειλικρίνεια της αγανάκτησής μου. Δεν μου αρέσουν οι δίκες προθέσεων, αλλά αφού εσύ αποφάσισες να διαδίδεις ότι δεν θέλω τη λεγόμενη «αξιολόγηση» επειδή φοβάμαι, άκου τώρα για ποιους λόγους πιστεύω ότι εσύ υποστηρίζεις αυτή τη νέα επίθεση των αφεντικών.

Πριν αρχίσω, είναι αναγκαίο να κάνουμε μια διευκρίνιση. Με ενοχλεί όταν χρησιμοποιείς τη λέξη «αξιολόγηση» για να περιγράψεις τα νομοσχέδια του Υπουργείου Παιδείας. Γνωρίζεις πολύ καλά ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν έχει καμία σχέση με οποιαδήποτε έννοια πραγματικής αξιολόγησης του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Ξέρεις ότι θέλει μεγάλη φαντασία, υποστηριζόμενη από το θράσος της εξουσίας ή της αμορφωσιάς, για να βρεις οποιοδήποτε σημείο τομής μεταξύ του νομοσχεδίου για τη λεγόμενη «αξιολόγηση» και οποιασδήποτε μορφής αξιολόγησης και αυτοαξιολόγησης που χρησιμοποιούμε καθημερινά και οι ίδιοι σαν εργαλείο της δουλειάς μας. Είναι μια ενδιαφέρουσα τακτική από την πλευρά της εξουσίας το να χρησιμοποιεί έννοιες πλατιά αποδεκτές, αλλάζοντας το περιεχόμενό τους ώστε να κρύβει τα τέρατα που εκτρέφει. Δεν θα σου κάνω άλλο μάθημα, μορφωμένος άνθρωπος είσαι, σίγουρα κάτι θα έχεις πάρει χαμπάρι.

Στο ζήτημά μας τώρα. Δεν θα σε ενοχλούσα, όπως πιστεύω ότι δεν το έχω κάνει μέχρι τώρα. Αντικειμενικά όμως είσαι μέρος της «συμμαχίας των προθύμων» καθώς κοινωνείς την προπαγάνδα τους και θέλω να καταλάβεις τι είναι αυτό που σε ενώνει με αυτό το ετερόκλητο υποκείμενο που τάσσεται στο λάβαρο της λεγόμενης «αξιολόγησης». Για ποιους λόγους συνάδελφε και συναδέλφισσά μου ακολουθείς τη σταυροφορία των αφεντικών σου εναντίον ημών των «βολεμένων» και ποιοι είναι οι ανεμόμυλοι που περιμένουν την επίθεσή σου; Οι κατηγορίες που ακολουθούν είναι μια κωδικοποίηση και σαν τέτοια μπορεί να μην σε καλύπτει ακριβώς, αλλά το νόημα δεν αλλάζει. Για να δούμε λοιπόν:

1. Ξέρεις το συμφέρον σου!

Γνωρίζεις πολύ καλά ότι το πιο πιθανό είναι η εξουσία να πετύχει τους στόχους της. Έτσι, την ακολουθείς και με τη δουλοπρέπειά σου ελπίζεις να καρπωθείς μέρος της μικρής πίττας, που θα ξαναμοιραστεί με τη λεγόμενη «αξιολόγηση». Μην θίγεσαι, δεν είσαι ο μόνος. Στη νεότερη ελληνική ιστορία οι προσωπικότητες που επέπλευσαν ήταν ακριβώς αυτές. Πάντα οι κερδισμένοι ήταν αυτοί που ακολουθούσαν κάθε σταυροφορία των «από πάνω» ενώ αυτοί που πήγαιναν κόντρα έτρωγαν το κεφάλι τους.

2. Είσαι μέσα στα πράγματα!

Ξέρεις ότι όταν η λεγόμενη «αξιολόγηση» εδραιωθεί, οι διασυνδέσεις σου θα δουλέψουν για σένα όπως δούλεψαν τόσο καιρό. Έγινες προϊστάμενος, διευθυντής, σύμβουλος χωρίς να αξίζεις μια. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα. Εσύ θα είσαι ο αξιολογητής, στο έχει τάξει η εξουσία. Δεν έχεις λοιπόν να ανησυχείς μήπως σε καταλάβουν αφού θα καθορίζεις το παιχνίδι και θα συνεχίζεις να κρύβεις τη συναίσθηση της ασημαντότητάς σου κάτω από την ολοκαίνουργια μάσκα του «αξιολογητή».

3. Είσαι ο τέλειος Δάσκαλος!

Ναι, είσαι ο τύπος που ταλαιπωρεί ώρες τα παιδιά μας διδάσκοντας με τον πιο βαρετό και ανούσιο τρόπο. Όμως σαν τυπικός νεοέλληνας πιστεύεις ότι είσαι ο καλύτερος και ότι όλοι εμείς γύρω σου δεν φτάνουμε ούτε στους πρόποδες της παιδαγωγικής σου μαεστρίας. Πιστεύεις λοιπόν ότι με τη λεγόμενη «αξιολόγηση» θα αναγνωριστεί η αξία σου και θα ανταμειφθείς, σε αντίθεση με όλους εμάς που έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε.

4. Κοιτάς την «πάρτη» σου!

Η ζωή είναι σκληρή και για να τα βγάλεις πέρα πρέπει να είσαι κι εσύ σκληρός. Ό,τι έκανες μέχρι τώρα το πέτυχες σε αντιπαράθεση και όχι σε συνεργασία με τους άλλους ανθρώπους. Είσαι σίγουρος ότι το βαθύτερο νόημα της κοινωνικής Εξέλιξης είναι ότι επιβιώνει ο ισχυρότερος. Το καθεστώς της λεγόμενης «αξιολόγησης» σε έχει ενθουσιάσει. Ήρθε η ώρα σου να λάμψεις και να επιβληθείς. Αυτή η ξεδιαντροπιά σου το ξέρεις ότι σε έκανε απεχθή στα μάτια των συναδέλφων σου, ήσουν μαύρο σημείο για κάθε σύλλογο αλλά τώρα ελπίζεις να τα ξεπληρώσεις όλα και μάλιστα με το αζημίωτο.

5. Είσαι ο «παλιός»!

Έχεις τόσα χρόνια υπηρεσίας που ξέρεις ότι τίποτε και κανείς δεν μπορεί να σε κουνήσει από τη θέση σου. Αυτοί που πρέπει πραγματικά να ανησυχούν είναι οι νέοι και οι νέες συνάδελφοι. Ας αγωνιστούν εκείνοι τώρα, εσύ αγωνίστηκες σκληρά, λες, όταν ήταν η σειρά σου. Μην σε νοιάζει, δεν θα σου χαλάσω το παραμύθι. Δεν θα πω σε κανένα ότι ήσουν καθηγητής μου και θυμάμαι ότι δεν έδωσες την παραμικρή μάχη, ότι ήσουν πάντα άβουλος και απεργοσπάστης.

6. Δεν σε νοιάζει!

Πολύ απλά, έχεις επενδύσει στην απογευματινή σου εργασία. Όσο κι αν κατά βάθος καταλαβαίνεις ότι η λεγόμενη «αξιολόγηση» απειλεί στα σοβαρά ό,τι σημαίνει το Δημόσιο Σχολείο, κομμάτια να γίνει. Στο βαθμό που θα ψαρεύεις από το σχολείο την πολύτιμη πελατεία για τη μανιφακτούρα σου των ιδιαίτερων μαθημάτων, όλα τα υπόλοιπα σε αφήνουν παγερά αδιάφορο.

7. Είσαι αραχτός!

Έχεις εμπιστοσύνη στη νεοελληνική ανικανότητα και στο ταλέντο των γραφειοκρατών να υπονομεύουν στην πράξη κάθε καινούργιο σχεδιασμό. Πιστεύεις ότι και να υπερψηφίζονται τα νομοσχέδια της λεγόμενης «αξιολόγησης» στην πραγματικότητα τίποτε απ’όλα αυτά δεν θα εφαρμοστεί γιατί κανείς δεν θα ενδιαφερθεί. Έχεις εμπειρία στα θέματα αυτά. Έχεις δεί τα πιο πολυδιαφημισμένα σχέδια και μεταρρυθμίσεις να καταρρέουν μέσα στη μούχλα μιας γενικευμένης απάθειας και απαξίωσης και είσαι πεισμένος ότι και τώρα θα συμβεί το ίδιο.

8. Δεν ενδιαφέρεσαι για τη δουλειά σου!

Κι εδώ που τα λέμε ούτε γενικότερα για την εκπαίδευση ενδιαφέρεσαι. Βρέθηκες εδώ κατά τύχη, εκμεταλλεύτηκες κάποια παλιότερη ρύθμιση ή συμμετείχες στον επαίσχυντο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ επειδή όλες οι άλλες πόρτες ήταν κλειστές. Αν σου δινόταν η ευκαιρία να κάνεις κάτι άλλο, ευχαρίστως θα εγκατέλειπες την εκπαίδευση. Έτσι, δεν σε νοιάζει και τόσο η προσπάθεια περιορισμού του δημόσιου χαρακτήρα του Σχολείου. Η λεγόμενη «αξιολόγηση» θα σε ενοχλούσε μόνο στην περίπτωση που θα απειλούσε το μίζερο «μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει» του μισθού σου. Όμως ένας φίλος κάποιου γνωστού σου που έχει έναν ξάδερφο στο υπουργείο σε διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο, οπότε ό,τι είναι να έρθει ας έρθει.

9. Έχεις αλλοτριωθεί!

Πέρασες χρόνια σε ένα σχολείο που έχει μετατραπεί σε εξεταστικό κέντρο. Η δουλειά σου δεν είναι πια να μαθαίνεις γράμματα στα παιδιά μας, αλλά να ετοιμάζεις το επόμενο πρόχειρο διαγώνισμα και να βάζεις βαθμούς. Το μάθημά σου έχει από καιρό προσαρμοστεί στις ανάγκες των εξετάσεων γιατί έτσι σε έπεισαν ότι θα βοηθήσεις τα παιδιά. Η όλη σου εκπαιδευτική ύπαρξη περιστρέφεται γύρω από την αξιολόγηση και όχι από τη μάθηση. Η συνείδησή σου λοιπόν έχει φθαρεί και πραγματικά απορείς για το πώς μέσα σε ένα αξιολογητικό κάτεργο είσαι ο μόνος που δεν αξιολογείται.

10. Δεν είσαι τίποτε από τα παραπάνω!

Είσαι μόνο ένας/μια φιλότιμος/η εκπαιδευτικός που κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί όπως οι περισσότεροι από μας. Δεν νιώθεις καμία ιδιαίτερη ταύτιση μ’αυτά που προωθεί το υπουργείο όμως ελπίζεις τουλάχιστον κάτι να αλλάξει. Κοπιάζεις καθημερινά μέσα στην τάξη και παλεύεις να βγάλεις το καλύτερο απ’όλους τους μαθητές και τις μαθήτριές σου. Ποτέ σου δεν ήσουν τρομερά φιλόδοξος ούτε ήθελες θέσεις και αξιώματα, αλλά σε ενοχλεί όλη αυτή η στασιμότητα. Πολύ περισσότερο, σε εξοργίζει το ότι άνθρωποι αδιάφοροι, άνθρωποι με πολύ λιγότερα προσόντα από σένα βρίσκονται πάντα σε καλύτερες θέσεις. Σου προκαλεί απογοήτευση και ασφυξία το να βλέπεις τους παρατρεχάμενους της εξουσίας να κερδίζουν πάντα σε βάρος σου και ελπίζεις ότι η λεγόμενη «αξιολόγηση» θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από ανθρώπους σαν κι εσένα για να καταδείξουν τη σαπίλα.

Συνάδελφε και συναδέλφισσα, αν ταυτίζεσαι με κάποια από τις πρώτες οχτώ κατηγορίες τότε ανήκουμε σε διαφορετικούς κόσμους. Πες τα δικά σου και θα πω τα δικά μου, με την ελπίδα ποτέ να μην χρειαστεί να συνεργαστούμε ή έστω να επικοινωνήσουμε. Αν όμως ανήκεις σε κάποια από τις δύο τελευταίες τότε πρέπει να καταλάβεις ότι εξαπατήθηκες. Τα νομοσχέδια της λεγόμενης «αξιολόγησης» δεν ήρθαν για να σπάσουν τη ρουτίνα, δεν ήρθαν για να φέρουν τη δικαιοσύνη και την αξιοκρατία. Τα νομοσχέδια της λεγόμενης «αξιολόγησης» δεν καταστρώθηκαν από ανθρώπους που αγωνιούν για τη Δημόσια Εκπαίδευση και νοιάζονται για την προκοπή των παιδιών μας.

Η λεγόμενη «αξιολόγηση» -παρά τις φανφάρες και τα μεγάλα λόγια- είναι ο πολιορκητικός κριός του νεοφιλελευθερισμού ενάντια στο Δημόσιο Σχολείο. Στόχος της είναι η διάσπαση της ενότητάς μας, η κατηγοριοποίηση σε καλούς, λιγότερο καλούς και σκάρτους και φυσικά η κατηγοριοποίηση των σχολείων σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Δεν μπορεί να μην βλέπεις ότι η ταξική τους κοινωνία θωρακίζεται και ενισχύεται σε κάθε επίπεδο. Η Εκπαίδευση τους είχε ξεφύγει τόσα χρόνια και τώρα τραβάνε το σκοινί από την άλλη μεριά στην Ευρώπη και σ’ολόκληρο τον κόσμο γι’αυτό μην τους αφήσεις να σε πείσουν ότι πρόκειται για μια διόρθωση κάποιας ελληνικής ιδιαιτερότητας. Ψάξε σε παρακαλώ και μάθε, ακόνισε την κριτική σου ικανότητα όπως ζητάς από τους μαθητές και τις μαθήτριές σου να κάνουν, δες τι αποτελέσματα είχαν αντίστοιχα σχέδια όπου κι αν εφαρμόστηκαν. Διάβασε για το πώς ο πλανητάρχης Μπους ανέβασε κάθε τυπικό δείκτη της αμερικάνικης εκπαίδευσης και πως ταυτόχρονα τσάκισε κάθε δυνατότητα να μορφωθούν ουσιαστικά τα παιδιά των ΗΠΑ. Η «αξιολόγησή» τους είναι εδώ για να ανακόψει οριστικά την κοινωνική κινητικότητα προηγούμενων δεκαετιών που η χώρα χρειαζόταν μορφωμένους εργάτες, μηχανικούς και επιστήμονες. Η «αξιολόγησή» τους οικοδομεί το σχολείο του ΔΝΤ, το σχολείο του καπιταλισμού που αγρίεψε αντιμετωπίζοντας μια από τις χειρότερες κρίσεις του: Οι «άξιοι» θα διδάσκουν τους «άξιους» και οι «άχρηστοι» τους «άχρηστους». Οι «άξιοι» θα γίνουν διευθυντές και οι «άχρηστοι» θα γίνουν εργάτες.

Δεν έχεις σχέση μ’αυτό τον κόσμο! Ας μην σε πείσουν ότι η Ιστορία τελείωσε εδώ κι ότι όλα είναι ένας μονόδρομος. Σου το ξαναείπαν πριν από είκοσι χρόνια, τότε που είχαν τον αέρα του νικητή και τώρα τρέχουν πανικόβλητοι να συμμαζέψουν τις τράπεζες και τα χρηματιστήριά τους που καταρρέουν. Αυτοί οι ίδιοι που σε ξεγέλασαν τότε και σε έκαναν συνεργό στην «κοινωνία» τους της Ελεύθερης Αγοράς, έρχονται τώρα που οι αξίες τους χρεοκόπησαν να σε πείσουν ότι εσύ έφταιξες και να σου πουλήσουν νέες αυταπάτες. Καλέ μου συνάδελφε και καλή μου συναδέλφισσα, μην αγοράσεις! Η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη δεν έπαψαν να είναι ανώτερες από κάθε κίβδηλο όραμα της κοινωνίας τους και θα το καταλάβεις αυτό αν κοιτάξεις γύρω σου. Μόλις τους απορρίψεις και αρχίσεις να κινείσαι, μόλις αποτινάξεις τη σκουριά της μιζέριας θα καταλάβεις ότι υπάρχουν στα σχολεία μας άνθρωποι που πραγματικά νοιάζονται, άνθρωποι που ασφυκτιούν όπως κι εσύ, που αγωνιούν για το αύριο και ονειρεύονται ένα ανθρώπινο σχολείο. Άσε την εξουσία να λέει ότι είμαστε απλά κάποιοι «ανεπαρκείς» δάσκαλοι που θέλουν να συνεχίσουν σε ένα καθεστώς «ασυδοσίας». Ξέρεις ότι σταθήκαμε πάντα ενάντια στη δικιά τους ασυδοσία και την ανεπάρκεια που διαλύει καθημερινά τη Δημόσια Εκπαίδευση. Ξέρεις ότι δεν θέλουμε ένα κλειστό σχολείο που θα «κάνουμε ό,τι γουστάρουμε», αλλά ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία, που η ίδια η κοινωνία θα ελέγχει και θα αξιολογεί.

Ξεκουνήσου! Εσύ μόνο μπορείς να αλλάξεις την κατάσταση…

Γιάννενα, Μάης 2010

* Ο Λ.Π. είναι μέλος της «Παρέμβασης Εκπαιδευτικών»


Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010

«Πρώτα ο μαθητής» με 30 μαθητές στο τμήμα!

Με επείγουσες συσκέψεις και αυστηρές εντολές προς τους Διευθυντές Εκπαίδευσης οι διορισμένοι Περιφερειάρχες, κατ’ εντολήν της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΠΘ, απαιτούν από την επόμενη χρονιά ΟΛΑ τα τμήματα γυμνασίων και λυκείων να λειτουργήσουν με 30 ΜΑΘΗΤΕΣ, γυρνώντας το ρολόι του δημόσιου σχολείου 15 χρόνια πίσω! Όπως είναι γνωστό, λόγω των πιέσεων που άσκησαν τα τελευταία 15 χρόνια οι ΕΛΜΕ και η ΟΛΜΕ, παρ’ όλο που ο νόμος ορίζει τμήματα 30 μαθητών, είχαμε καταφέρει στις περισσότερες περιοχές της χώρας να λειτουργούμε με τμήματα που σπάνια ξεπερνούσαν τους 25 μαθητές, προκειμένου να έχουμε καλύτερα παιδαγωγικά και μαθησιακά αποτελέσματα. Άλλωστε, η πάγια θέση της ΟΛΜΕ είναι 25 μαθητές μέγιστος αριθμός ανά τμήμα, 20 στις κατευθύνσεις και τα ΕΠΑΛ και 10 μαθητές ανά καθηγητή στα εργαστήρια.

Είναι περισσότερο από προφανής ο στόχος του ΥΠΕΠΘ: θέλει ΝΑ ΜΕΙΩΣΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΣΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΜΟΡΦΩΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, ιδιαίτερα όσων προέρχονται από χαμηλά εισοδηματικά στρώματα και δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν ιδιαίτερα μαθήματα και φροντιστήρια.

Δι’ αυτής της οδού, άλλωστε, «εξαφανίζει» από το προσκήνιο και τους χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς με προϋπηρεσία, αφού…«εξαφανίζει» τα κενά, συνενώνοντας τμήματα, συγχωνεύοντας ή καταργώντας σχολεία, καταργώντας τμήματα ενισχυτικής διδασκαλίας, τμήματα ένταξης κλπ.

Πρόκειται για μια βαθύτατα ταξική πολιτική που απαξιώνει ολοένα και περισσότερο το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του σχολείου, και ως εκ τούτου πρέπει να συναντήσει την ρωμαλέα αντίσταση γονιών, μαθητών, καθηγητών και όλων των εργαζομένων.

Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010

Ανοιχτό γράμμα σε όσους δεν συμπορεύτηκαν μαζί μας στον αγώνα

Και τώρα τι θα πεις, στα γεμάτα απορίες μάτια των μαθητών σου που σε ρώτησαν, ανοιχτά ή όχι

–αδιάφορο– αν αγωνίστηκες, αν απήργησες;

Είπες πως δεν μπόρεσες, γιατί σ’ έπνιξαν τα χρέη, οι κάρτες, οι υποθήκες, τα δάνεια. Αλλά αυτά θα πολλαπλασιαστούν αν δε δείξεις τη δύναμή σου.

Έλεγες πως δε σε αφορούν τα μέτρα. Λάθος, γιατί σ’ αυτήν την κάθοδο στον Άδη κανείς δε μένει αλώβητος, δεν υπάρχει ξέρα να σε σώσει. Ή αγωνιζόμαστε όλοι μαζί σαν ένας άνθρωπος ή βουλιάζουμε.

Άφησες να εννοηθεί πως η πατρίδα κινδυνεύει, αλλά τι σόι πατρίδα είναι αυτή που τρώει, σαν τον Κρόνο, τα παιδιά της και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους; Τι πατρίδα είναι αυτή που χαρίζει στους τραπεζίτες 28 δις και «δεν έχει» το ένα τρίτο από αυτά για να σώσει τους ηλικιωμένους και τα ταμεία τους από τον αφανισμό; Σου θυμίζουμε ότι το κράτος χρωστάει στα ταμεία μας 13,5 δις ευρώ [οι ιδιώτες επιχειρηματίες 6,5 δις] και «σπρώχνει» τα αποθεματικά μας στον τζόγο του χρηματιστηρίου.

Ψιθύρισες πως «τα πράγματα είναι δύσκολα», αλλά για φαντάσου ότι θα παραδώσεις τα εργασιακά, το μισθό, τη σύνταξη, την ασφάλιση, το ωράριο, τον πολιτισμό μας χειρότερα απ’ ότι τα παρέλαβες από τις προηγούμενες γενιές.

Εκστόμισες πως υπάρχουν τα ρετιρέ του δημοσίου κι έτσι «άθελά σου» (;) θρέφεις τον εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στους εργαζόμενους, καλλιεργείς το φατριασμό και τον ανταγωνισμό και υποτάσεις στη δευτερεύουσα αδικία την κύρια.

Διάβασες πως δεν υπάρχουν πια δικαιώματα και δεν αντέδρασες. Ξέχασες πως το ωράριο, η οργανικότητα, το αμετάθετο, η μοριοδότηση, η παιδαγωγική ελευθερία, η εργασιακή δημοκρατία, τα επιδόματα έστω των 550 ευρώ, κερδήθηκαν με τις μεγάλες απεργίες του 1988, 1997, 2006 και πως «τίποτα δε χαρίστηκε».

Ξανάπες πως οι ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΟΛΜΕ, ΔΟΕ, θα σε πουλήσουν. Αλλά για σκέψου πως, πάνω κάτω, αυτούς που κυβερνούν τα συνδικάτα και τη χώρα τα 40 τελευταία χρόνια τους ψήφισες και πως κάθε λαός και κάθε κλάδος «έχει την κυβέρνηση που του αξίζει»… Αν θες να κερδίσεις, γίνε πρωταγωνιστής στους αγώνες, ώστε όχι μόνο η συνδικαλιστική δράση, αλλά και η πολιτική να πάρουν κάτι από την αύρα και το χρώμα τους.

Όμως, τι θα πεις στα παιδιά; Ξέρεις καλά πως ο δάσκαλος διδάσκει πρώτ’ από όλα με το ζωντανό παράδειγμά του. Μπροστά μας είναι οι μεγάλες σκιές που μας συντροφεύουν και φωτεινά μας οδηγούν. Τεμπονέρας, Κομνηνός, Πέτρουλας, Λαμπράκης, Σουκατζίδης, Κωνσταντοπούλου, Αντύπας, Φεραίος, και τόσοι άλλοι… ένα δάσος σκοτωμένων φίλων. Όλων αυτών που τόλμησαν να σηκώσουν το μπόι τους στο κακό, που είπαν πως στο ψηφιδωτό της κοινωνίας θα βάλουν το δικό τους λιθαράκι, ώστε ο φόβος να μικραίνει και το σκοτάδι ν’ αργεί να φτάσει.

«Όποιος δεν κάνει τίποτε, ένα τίποτα είναι ο ίδιος» (Μάξιμ Γκόργκι)

Και σκέφτεσαι να’ ρθεις στο τέλος απλώνοντας το τενεκεδάκι σου για να λάβεις ό,τι κερδήθηκε. Όμως, όταν σε καλούσαμε στον αγώνα, άκουγες τις πληρωμένες φωνές των ΜΜΕ και τις προσταγές των ισχυρών. Αυτών που, όντας θηρία, δίνουν ο ένας το χέρι στον άλλον, για να μας λιώσουν σαν μέταλλο σε καμίνι.

Ξέρω ότι έχεις πολλές δικαιολογίες. Εξηγήσιμες οι περισσότερες. Αλλά κανένα άλλοθι, δάσκαλε των παιδιών, δεν υπάρχει, καμία δικαιολογία δε θα σταθεί, όταν οι μαθητές σου σε ρωτήσουν αθώα κι οργισμένα συνάμα: Τι κάνεις για μας και το μέλλον μας; Τι έκανες την ώρα που ο τυφώνας σάρωνε τον κόσμο της εργασίας, τη χώρα, τη νεολαία;

Διότι «αδικεί όχι μόνο ο ποιών, αλλά και ο άπραγος», αυτός που λέει «καλά είμαι εγώ», ο βολεψάκιας, ο δειλός, ο προσκυνημένος.

Δες τους καλά: Κεφαλαιούχοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές, μιλιταριστές, ευρωπαίοι πολιτικοί και γραφειοκράτες, ένα σινάφι αργόσχολων κήρυξαν τον πόλεμο. Ενάντια σε μας και τα παιδιά μας. Δύο δρόμοι υπάρχουν.

Ή θ’ αντισταθούμε ή θα πεθάνουμε σκυφτοί

«σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα όπου μας εύρει μας πατεί» (Κ. Βάρναλης)

Και τώρα τι θα πεις; Είναι κι η σιωπή μια κάποια λύση. Αλλά τότε η αυριανή μέρα δε θα’ χει το αποτύπωμά σου∙ κάτι χειρότερο∙ θα’ σαι συνεργός τους. Αυτό μην το υποτιμήσεις…

Πολέμα. Αφουγκράσου. Κοίταξε στα μάτια τους αγωνιζόμενους συναδέλφους σου.

Περιφρόνησε τον κίνδυνο. Ρίσκαρε τη δεκάρα που δεκάρα δεν είναι.

Έλα μαζί μας!

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010

Το λιγότερο που θα μπορούσε να γίνει…

Πριν κάποιες μέρες σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα στην εθνική οδό Κοζάνης – Φλώρινας ένας συνάδελφος, ωρομίσθιος εκπαιδευτικός, κυνηγώντας τα 350 ευρώ το μήνα και το πολυπόθητο μόριο... Τα λόγια είναι περιττά!

Η Πανελλήνια Ένωση Αδιόριστων Εκπαιδευτικών θα συγκεντρώσει ένα ποσό οικονομικής ενίσχυσης στη συνέλευσή της το Σάββατο, 20/2 (6μ.μ. στα γραφεία της ΔΟΕ), ενώ όποιος άλλος θέλει και έχει τη δυνατότητα, μπορεί να καταθέσει χρήματα σε προσωπικό λογαριασμό της οικογένειας του χαμένου συναδέλφου με αριθμό 0026-0190-61-0200109121 στην τράπεζα eurobank.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΑΔΙΟΡΙΣΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Τηλ. επικοινωνίας: 6994027752, adioristia@freemail.gr

Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010

Tα παπαγαλάκια των ΜΜΕ που… γαβγίζουν στους εκπαιδευτικούς!

Του Γιάννη Μακρίδη


Tα παπαγαλάκια των MME... γαβγίζουν στους εκπαιδευτικούς. Oι εκπαιδευτικοί ετοιμάζονται για αγώνες, πρέπει να διαμορφωθεί έγκαιρα η κοινή γνώμη ενάντιά τους.
Στην εκπομπή του Mega «κοινωνία ώρα μηδέν» στις 29 Φλεβάρη τα «χρυσά αγόρια» του συστήματος σίγουρα θα πήραν... μπόνους.
O «αριστερός» Oικονομέας (που «πουλήθηκε στο σύστημα», όπως ο ίδιος είπε ένα μακρινό πρωί - όχι από κρίση συνείδησης αλλά επειδή τέτοιες δηλώσεις ανεβάζουν την τηλεθέαση της εκπομπής) είπε:«Έχουμε 4πλάσιους καθηγητές απ' ό,τι η Φιλανδία, που έχει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα, ενώ εμείς έχουμε το χειρότερο».
«Oύτε το σκύλο μου δεν θα έστελνα στο σχολείο, να τον διδάξουν τόσο ακατάλληλοι καθηγητές».
O «κατάλληλος» δημοσιογράφος θα μπορούσε να προτείνει και λύση. Για να μειωθούν π.χ. οι εκπαιδευτικοί, να κλείσουν και τα εναπομείναντα σχολεία, στα δεκάδες νησιά και τα μακρινά χωριά που μετράνε ακόμα σαν έδαφος τούτης της χώρας.
Για να πάρει όμως μυρωδιά τι σημαίνει αντικειμενική δημοσιογραφία, θα τον βοηθούσε ίσως να δουλέψει ως ωρομίσθιος εκπαιδευτικός με 300 ευρώ το μήνα, ανασφάλιστος, σε κάποιο μακρινό νησί της άγονης γραμμής και να πληρωθεί εφάπαξ τον Iούνη. Nα δει και να ζήσει τα παιδιά που διασχίζουν δεκάδες χιλιόμετρα κάθε μέρα, σε ακατάλληλους δρόμους, με αμφίβολης ασφάλειας μεταφορικά μέσα, προς και από το σχολείο, που έχει συνεχώς κενά λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών. Όμως... κρίση έχουμε, αγώνες έρχονται, προτιμάει απ' τη χρυσή του καρέκλα να ενοχοποιεί τους εκπαιδευτικούς για τα χάλια του συστήματος.
«Oύτε το σκύλο του δεν θα έστελνε στο σχολείο -λέει-. Προφανώς και το σκύλο του θα τον στέλνει σε ευρωπαίους και αμερικανούς εκπαιδευτές για να γίνει σαν τον ίδιο, να γλείφει τ' αφεντικά και να γαβγίζει στους... κολίγους. Oι εκπαιδευτικοί παρά το «υψηλό» παράδειγμα προς μίμηση που προτείνουν τα σκυλιά του συστήματος ευτυχώς δεν έχουν φόβο να κατέβουν τόσο χαμηλά, να γίνουν δηλ. χειρότεροι κι απ' τα σκυλιά τους, όπως πολλά παπαγαλάκια των MME.

Μια εκδρομή, μια ακόμη αφορμή για μια συζήτηση που πρέπει κάποτε να γίνει...

Ακόμη κι αν τα τελευταία χρόνια οι σχολικές εκδρομές τραβάνε πάνω τους (δικαιολογημένα ή όχι) μέρος της κριτικής που ασκείται ενάντια στο Δημόσιο Σχολείο, δεν παύουν να αποτελούν μια σημαντική πτυχή της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Μπορεί το γεγονός αυτό καμιά φορά να γίνεται δυσδιάκριτο καθώς εύκολα κρύβεται πίσω από τις «πολιτιστικές» επισκέψεις στα διάφορα σκυλάδικα ή αντίστοιχες καταστάσεις, όμως δεν είναι πάντα έτσι ή καλύτερα, μπορεί να είναι και αλλιώς.
Η όμορφη περιήγηση που οργάνωσαν οι καλοί συνάδελφοι Άννα και Σταύρος του Λυκείου Κατσικά, είναι ένα καλό παράδειγμα γι’αυτό.
Ο περίπατος των παιδιών μας της Β’ τάξης την περασμένη Πέμπτη ήταν κάτι παραπάνω από μια τουριστικού τύπου επίσκεψη στην παλιά πόλη των Γιαννίνων. Ήταν μια επαφή με την πραγματική καρδιά της πόλης, με ό,τι αξίζει σ’αυτήν, κι αυτό που έχει κάνει ακόμη και ξένους σαν εμένα να την αγαπήσουν σαν δικιά τους.
Στην Κουντουριώτη λοιπόν, στο Μώλο και στο Κάστρο, εκεί είναι που νιώσαμε την παρουσία ενός φαντάσματος που αποσύρθηκε οικειοθελώς μέχρι να το ανακαλύψουμε ξανά και να το δικαιώσουμε.
Μέσα στην ίδια την κοιλιά του κτήνους, της μεταμόρφωσης των Γιαννίνων σε μια τουριστική υπερπαραγωγή όπου ούτε λίγο ούτε πολύ τίποτε δεν αξίζει αν δεν μπορεί να μετατραπεί σε καφετέρια, η περιοχή αυτή προβάλλει μια εκπληκτική αντίσταση μέσα από τη δύναμη που της δίνουν οι ιστορικές της παρακαταθήκες: αυτές που αγγίξαμε στον εκπαιδευτικό μας περίπατο.
Η κλειδωμένη πόρτα της Συναγωγής ίσως φανερώνει μια καχυποψία, που κάποιοι πολύ μικροσκοπικοί συμπολίτες μας φροντίζουν να κρατήσουν ζωντανή με τις συνεχείς βεβηλώσεις του εβραϊκού νεκροταφείου. Όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Εδώ άνθησε, σε πλήρη αρμονία με τον υπόλοιπο χριστιανικό και μουσουλμανικό πληθυσμό, μια μυθική κοινότητα των ρωμανιωτών εβραίων. Μια κοινότητα που μοιράστηκε τον πολιτισμό της με την πόλη, που έδωσε πολλά όχι μόνο με τα οικονομικά επιφανέστερα μέλη της αλλά και με κείνα που βγήκαν στο βουνό για να εκπληρώσουν την προφητεία ενός από τα πιο άξια παιδιά τους, του ποιητή-αυτών-που-πρόκειται-να-έρθουν, του Γιοσέφ Ελιγιά.
Στον ίδιο χώρο, τα δυο μεγάλα τζαμιά τεντώνουν τους μιναρέδες τους σαν κεραίες για να αφουγκραστούν την ανάσα του Αλή, τα ανεκπλήρωτα σχέδιά του για μια μεγάλη πολιτεία. Βέβαια, κάποιοι συντοπίτες μας -κάπως ίδιοι με κείνους που εκτονώνουν την κατωτερότητά τους στα εβραϊκά μνήματα- φρόντισαν με φτηνιάρικες παρεμβάσεις να ξεριζώσουν πολλά από τα σημάδια του ισλαμικού στοιχείου, σε μια προσπάθεια ίσως να σβήσουν από την ιστορία της πόλης μας την παρουσία μιας ακόμη μεγάλης κοινότητας.
Όλα αυτά πλέχτηκαν στον ιστορικό αργαλειό των Γιαννίνων μαζί με το νήμα των Κομνηνών στην επίσκεψή μας στο Βυζαντινό Μουσείο. Ένα νήμα που ξετυλίχτηκε μπροστά μας και έφτασε μέχρι τη δουλειά των μαστόρων-αγιογράφων του Καπεσσόβου. Τούτες οι κληρονομιές, αν και με την πρώτη ματιά πιο «ελληνικές», δεν γλύτωσαν ούτε αυτές από τη μανία των νεοελλήνων μας, που βλέπει στην περιοχή που κάποτε ορθωνόταν η μητρόπολη του Δεσποτάτου ακόμη ένα «ωραίο μέρος για να πιείς τον καφέ σου».
Ο μεγάλος Ηλίας Πετρόπουλος έκανε κάποτε μια πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία μια πόλη σαν τα Γιάννινα είναι καταδικασμένη να πεθάνει όταν η λίμνη της γεμίσει... περιττώματα (δεν το είπε ακριβώς έτσι βέβαια!). Στην προχθεσινή μας εκδρομή είχαμε μια καλή ευκαιρία να αντιληφθούμε ότι η ψυχή μιας πόλης μπορεί να αντέξει ακόμη περισσότερο και ότι είναι τα μυαλά των κατοίκων της και όχι μόνο η λίμνη που πρέπει να μείνουν καθαρά. Η αντίσταση της παλιάς μας πόλης (ή μήπως της «μικρής μας πόλης», όπως θα έλεγε ο Δ. Χατζης) στον τουριστικό παροξυσμό που φαίνεται να γοητεύει πολλούς σύγχρονους Γιαννιώτες πηγάζει από το αδικαίωτο παράδειγμά της. Πηγάζει από την παράδοση μιας πραγματικά πολυπολιτισμικής κοινωνίας που προβάλλει τη ζωντανή εικόνα του παρελθόντος της στους χρόνους που έρχονται. Τα παλιά Γιάννινα, η πόλη της αρμονικής συνύπαρξης των τριών κοινοτήτων, στοιχειώνουν ακόμη το μίζερο παρόν μας του ρατσισμού, του αντισημιτισμού και της ισλαμοφοβίας. Η πόλη μας μπορεί φυσικά να γίνει το τουριστικό θεματικό πάρκο που κάποιοι ονειρεύονται. Μπορεί όμως, μαζί με όλους και όλες που από κάθε γωνιά του κόσμου επέλεξαν να στεριώσουν εδώ, να αποτελέσει ξανά μια πόλη «που να χωράει όλους τους κόσμους», μια πολυπολιτισμική φωτοβολίδα που θα φωτίσει τα ταλαιπωρημένα από τους εθνικισμούς Βαλκάνια. Διαλέγουμε και παίρνουμε...
Παπαθανάσης Λευτέρης
Χημικός, Καθηγητής Δ.Ε.