Εδώ και λίγες ημέρες τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης έχουν κατακλυστεί από συνεχείς αναρτήσεις ενώ στα σχολεία καταφθάνουν απανωτά email μέσω των οποίων οι διάφοροι εκδοτικοί οίκοι διαφημίζουν τα προϊόντα τους, τα νέα βιβλία, στους υποψήφιους πελάτες (σχολεία, εκπαιδευτικούς, μαθητές). Οι ίδιοι οι εκδοτικοί οίκοι καλούν την εκπαιδευτική κοινότητα σε διαδικτυακές ενημερώσεις προκειμένου να παρουσιάσουν/προωθήσουν τα δικά τους βιβλία. Το ένα είναι καλύτερο, το άλλο είναι πληρέστερο και το τρίτο ελκυστικότερο γράφουν ανώνυμα εκπαιδευτικοί (;) που πρόλαβαν μέσα σε ένα μήνα και μελέτησαν δεκάδες βιβλία και κατέληξαν στο επιθυμητό (για ποιον άραγε;) συμπέρασμα. Εκείνο όμως που φαίνεται να γίνεται άμεσα αντιληπτό τόσο από την ποιότητα των διδακτικών πακέτων (άλλα απλουστευμένα, άλλα με επιτηδευμένο λεξιλόγιο και περισσότερο προσεγμένα) όσο και από τις επίσημες προτάσεις των συμβούλων- άρα της διοίκησης- οι οποίοι συνιστούν επιλογή με βάση το προφίλ του σχολείου είναι ο ρόλος του λεγόμενου πολλαπλού βιβλίου στην κατηγοριοποίηση των σχολείων. Ας δούμε αναλυτικότερα κάποιες παραμέτρους.
• Πολλά διδακτικά πακέτα είναι γραμμένα από εκπαιδευτικούς μεγάλων ιδιωτικών σχολείων ή φροντιστηριακών ομίλων, υπαλλήλους δηλαδή ιδιωτικών επιχειρήσεων. Ποιον/α τελικά υπηρετεί αυτή η συγγραφή;
• Τι αντίκτυπο θα έχει στην κοινή γνώμη - τους γονείς και τους μαθητές - η επιλογή ενός απλούστερου εγχειριδίου από το χ σχολείο; Τι μήνυμα περνάει για το γνωστικό επίπεδο των τωρινών αλλά και των επόμενων μαθητών του συγκεκριμένου σχολείου;
• Τι θα συμβεί αν θέματα των πανελληνίων εξετάσεων αντληθούν από το χ ή το ψ εγχειρίδιο; Ήδη την επόμενη των εξετάσεων εκδοτικοί οίκοι πανηγυρίζουν για την επιτυχία τους να συμπεριλάβουν το τάδε θέμα στο βοήθημά τους. Ας σκεφτούμε τι θα γίνει αν αυτή η αντιπαράθεση πια μεταφερθεί γύρω από το σχολικό εγχειρίδιο.
• Τι θα γίνει με εκείνα τα θέματα που προσεγγίζονται διαφορετικά από το κάθε εγχειρίδιο; Ποια απάντηση θα γίνει αποδεκτή στις ερωτήσεις της τράπεζας θεμάτων, η οποία και προφανώς δεν πρόκειται να καταργηθεί ή στις αποδεκτές απαντήσεις από την Κεντρική Επιτροπή Εξετάσεων;
• Και ποιος θα έχει την ευθύνη για την επιλογή του «σωστού» ή μη βιβλίου; Μα φυσικά ο/η εκπαιδευτικός και το σχολείο.
• Κι όλα αυτά κάτω από την πίεση της άμεσης και βεβιασμένης επιλογής χωρίς να έχει προλάβει ο/η εκπαιδευτικός να δει, πόσο μάλλον να μελετήσει όλα αυτά τα διδακτικά πακέτα κάποια εκ των οποίων από μια πρόχειρη και βιαστική ματιά φαίνεται να περιέχουν από λάθη μέχρι ρατσιστικά σχόλια.
Το πολλαπλό βιβλίο θα είχε ίσως αξία αν ήταν αρχικά πραγματικά πολλαπλό, αν έφταναν δηλαδή στους μαθητές όλα τα διδακτικά πακέτα και οι εκπαιδευτικοί διάλεγαν κάθε φορά από ποιο εγχειρίδιο θέλουν να διδάξουν και τι. Θα είχε αξία αν τα εγχειρίδια ήταν ισότιμα - όσο βέβαια μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο για τα βιβλία και κυρίως αν παρουσίαζαν όλες τις ισχύουσες επιστημονικές απόψεις για ένα θέμα. Θα είχε πραγματική αξία αν δεν ήταν ενταγμένο σ’ ένα σχολείο εξετασιοκεντρικό που η Τράπεζα Θεμάτων και οι πανελλήνιες εξετάσεις κρέμονται πάνω από τα κεφάλια μαθητών και εκπαιδευτικών. Σήμερα ωστόσο το μόνο που μπορεί να υπηρετήσει είναι να συντελέσει στην αυτονομία της σχολικής μονάδας, στην κατηγοριοποίησή της και στη σταδιακή της ιδωτικοποίηση. Αλήθεια οι εκδοτικοί οίκοι θα δίνουν και χορηγίες - bonus στα σχολεία που επιλέγουν τα βιβλία τους;
