Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2010

Ανοιχτό γράμμα σε όσους δεν συμπορεύτηκαν μαζί μας στον αγώνα

Και τώρα τι θα πεις, στα γεμάτα απορίες μάτια των μαθητών σου που σε ρώτησαν, ανοιχτά ή όχι

–αδιάφορο– αν αγωνίστηκες, αν απήργησες;

Είπες πως δεν μπόρεσες, γιατί σ’ έπνιξαν τα χρέη, οι κάρτες, οι υποθήκες, τα δάνεια. Αλλά αυτά θα πολλαπλασιαστούν αν δε δείξεις τη δύναμή σου.

Έλεγες πως δε σε αφορούν τα μέτρα. Λάθος, γιατί σ’ αυτήν την κάθοδο στον Άδη κανείς δε μένει αλώβητος, δεν υπάρχει ξέρα να σε σώσει. Ή αγωνιζόμαστε όλοι μαζί σαν ένας άνθρωπος ή βουλιάζουμε.

Άφησες να εννοηθεί πως η πατρίδα κινδυνεύει, αλλά τι σόι πατρίδα είναι αυτή που τρώει, σαν τον Κρόνο, τα παιδιά της και κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους; Τι πατρίδα είναι αυτή που χαρίζει στους τραπεζίτες 28 δις και «δεν έχει» το ένα τρίτο από αυτά για να σώσει τους ηλικιωμένους και τα ταμεία τους από τον αφανισμό; Σου θυμίζουμε ότι το κράτος χρωστάει στα ταμεία μας 13,5 δις ευρώ [οι ιδιώτες επιχειρηματίες 6,5 δις] και «σπρώχνει» τα αποθεματικά μας στον τζόγο του χρηματιστηρίου.

Ψιθύρισες πως «τα πράγματα είναι δύσκολα», αλλά για φαντάσου ότι θα παραδώσεις τα εργασιακά, το μισθό, τη σύνταξη, την ασφάλιση, το ωράριο, τον πολιτισμό μας χειρότερα απ’ ότι τα παρέλαβες από τις προηγούμενες γενιές.

Εκστόμισες πως υπάρχουν τα ρετιρέ του δημοσίου κι έτσι «άθελά σου» (;) θρέφεις τον εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στους εργαζόμενους, καλλιεργείς το φατριασμό και τον ανταγωνισμό και υποτάσεις στη δευτερεύουσα αδικία την κύρια.

Διάβασες πως δεν υπάρχουν πια δικαιώματα και δεν αντέδρασες. Ξέχασες πως το ωράριο, η οργανικότητα, το αμετάθετο, η μοριοδότηση, η παιδαγωγική ελευθερία, η εργασιακή δημοκρατία, τα επιδόματα έστω των 550 ευρώ, κερδήθηκαν με τις μεγάλες απεργίες του 1988, 1997, 2006 και πως «τίποτα δε χαρίστηκε».

Ξανάπες πως οι ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΟΛΜΕ, ΔΟΕ, θα σε πουλήσουν. Αλλά για σκέψου πως, πάνω κάτω, αυτούς που κυβερνούν τα συνδικάτα και τη χώρα τα 40 τελευταία χρόνια τους ψήφισες και πως κάθε λαός και κάθε κλάδος «έχει την κυβέρνηση που του αξίζει»… Αν θες να κερδίσεις, γίνε πρωταγωνιστής στους αγώνες, ώστε όχι μόνο η συνδικαλιστική δράση, αλλά και η πολιτική να πάρουν κάτι από την αύρα και το χρώμα τους.

Όμως, τι θα πεις στα παιδιά; Ξέρεις καλά πως ο δάσκαλος διδάσκει πρώτ’ από όλα με το ζωντανό παράδειγμά του. Μπροστά μας είναι οι μεγάλες σκιές που μας συντροφεύουν και φωτεινά μας οδηγούν. Τεμπονέρας, Κομνηνός, Πέτρουλας, Λαμπράκης, Σουκατζίδης, Κωνσταντοπούλου, Αντύπας, Φεραίος, και τόσοι άλλοι… ένα δάσος σκοτωμένων φίλων. Όλων αυτών που τόλμησαν να σηκώσουν το μπόι τους στο κακό, που είπαν πως στο ψηφιδωτό της κοινωνίας θα βάλουν το δικό τους λιθαράκι, ώστε ο φόβος να μικραίνει και το σκοτάδι ν’ αργεί να φτάσει.

«Όποιος δεν κάνει τίποτε, ένα τίποτα είναι ο ίδιος» (Μάξιμ Γκόργκι)

Και σκέφτεσαι να’ ρθεις στο τέλος απλώνοντας το τενεκεδάκι σου για να λάβεις ό,τι κερδήθηκε. Όμως, όταν σε καλούσαμε στον αγώνα, άκουγες τις πληρωμένες φωνές των ΜΜΕ και τις προσταγές των ισχυρών. Αυτών που, όντας θηρία, δίνουν ο ένας το χέρι στον άλλον, για να μας λιώσουν σαν μέταλλο σε καμίνι.

Ξέρω ότι έχεις πολλές δικαιολογίες. Εξηγήσιμες οι περισσότερες. Αλλά κανένα άλλοθι, δάσκαλε των παιδιών, δεν υπάρχει, καμία δικαιολογία δε θα σταθεί, όταν οι μαθητές σου σε ρωτήσουν αθώα κι οργισμένα συνάμα: Τι κάνεις για μας και το μέλλον μας; Τι έκανες την ώρα που ο τυφώνας σάρωνε τον κόσμο της εργασίας, τη χώρα, τη νεολαία;

Διότι «αδικεί όχι μόνο ο ποιών, αλλά και ο άπραγος», αυτός που λέει «καλά είμαι εγώ», ο βολεψάκιας, ο δειλός, ο προσκυνημένος.

Δες τους καλά: Κεφαλαιούχοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές, μιλιταριστές, ευρωπαίοι πολιτικοί και γραφειοκράτες, ένα σινάφι αργόσχολων κήρυξαν τον πόλεμο. Ενάντια σε μας και τα παιδιά μας. Δύο δρόμοι υπάρχουν.

Ή θ’ αντισταθούμε ή θα πεθάνουμε σκυφτοί

«σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα όπου μας εύρει μας πατεί» (Κ. Βάρναλης)

Και τώρα τι θα πεις; Είναι κι η σιωπή μια κάποια λύση. Αλλά τότε η αυριανή μέρα δε θα’ χει το αποτύπωμά σου∙ κάτι χειρότερο∙ θα’ σαι συνεργός τους. Αυτό μην το υποτιμήσεις…

Πολέμα. Αφουγκράσου. Κοίταξε στα μάτια τους αγωνιζόμενους συναδέλφους σου.

Περιφρόνησε τον κίνδυνο. Ρίσκαρε τη δεκάρα που δεκάρα δεν είναι.

Έλα μαζί μας!

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

Το λιγότερο που θα μπορούσε να γίνει…

Πριν κάποιες μέρες σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα στην εθνική οδό Κοζάνης – Φλώρινας ένας συνάδελφος, ωρομίσθιος εκπαιδευτικός, κυνηγώντας τα 350 ευρώ το μήνα και το πολυπόθητο μόριο... Τα λόγια είναι περιττά!

Η Πανελλήνια Ένωση Αδιόριστων Εκπαιδευτικών θα συγκεντρώσει ένα ποσό οικονομικής ενίσχυσης στη συνέλευσή της το Σάββατο, 20/2 (6μ.μ. στα γραφεία της ΔΟΕ), ενώ όποιος άλλος θέλει και έχει τη δυνατότητα, μπορεί να καταθέσει χρήματα σε προσωπικό λογαριασμό της οικογένειας του χαμένου συναδέλφου με αριθμό 0026-0190-61-0200109121 στην τράπεζα eurobank.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΑΔΙΟΡΙΣΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Τηλ. επικοινωνίας: 6994027752, adioristia@freemail.gr

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Tα παπαγαλάκια των ΜΜΕ που… γαβγίζουν στους εκπαιδευτικούς!

Του Γιάννη Μακρίδη


Tα παπαγαλάκια των MME... γαβγίζουν στους εκπαιδευτικούς. Oι εκπαιδευτικοί ετοιμάζονται για αγώνες, πρέπει να διαμορφωθεί έγκαιρα η κοινή γνώμη ενάντιά τους.
Στην εκπομπή του Mega «κοινωνία ώρα μηδέν» στις 29 Φλεβάρη τα «χρυσά αγόρια» του συστήματος σίγουρα θα πήραν... μπόνους.
O «αριστερός» Oικονομέας (που «πουλήθηκε στο σύστημα», όπως ο ίδιος είπε ένα μακρινό πρωί - όχι από κρίση συνείδησης αλλά επειδή τέτοιες δηλώσεις ανεβάζουν την τηλεθέαση της εκπομπής) είπε:«Έχουμε 4πλάσιους καθηγητές απ' ό,τι η Φιλανδία, που έχει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα, ενώ εμείς έχουμε το χειρότερο».
«Oύτε το σκύλο μου δεν θα έστελνα στο σχολείο, να τον διδάξουν τόσο ακατάλληλοι καθηγητές».
O «κατάλληλος» δημοσιογράφος θα μπορούσε να προτείνει και λύση. Για να μειωθούν π.χ. οι εκπαιδευτικοί, να κλείσουν και τα εναπομείναντα σχολεία, στα δεκάδες νησιά και τα μακρινά χωριά που μετράνε ακόμα σαν έδαφος τούτης της χώρας.
Για να πάρει όμως μυρωδιά τι σημαίνει αντικειμενική δημοσιογραφία, θα τον βοηθούσε ίσως να δουλέψει ως ωρομίσθιος εκπαιδευτικός με 300 ευρώ το μήνα, ανασφάλιστος, σε κάποιο μακρινό νησί της άγονης γραμμής και να πληρωθεί εφάπαξ τον Iούνη. Nα δει και να ζήσει τα παιδιά που διασχίζουν δεκάδες χιλιόμετρα κάθε μέρα, σε ακατάλληλους δρόμους, με αμφίβολης ασφάλειας μεταφορικά μέσα, προς και από το σχολείο, που έχει συνεχώς κενά λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών. Όμως... κρίση έχουμε, αγώνες έρχονται, προτιμάει απ' τη χρυσή του καρέκλα να ενοχοποιεί τους εκπαιδευτικούς για τα χάλια του συστήματος.
«Oύτε το σκύλο του δεν θα έστελνε στο σχολείο -λέει-. Προφανώς και το σκύλο του θα τον στέλνει σε ευρωπαίους και αμερικανούς εκπαιδευτές για να γίνει σαν τον ίδιο, να γλείφει τ' αφεντικά και να γαβγίζει στους... κολίγους. Oι εκπαιδευτικοί παρά το «υψηλό» παράδειγμα προς μίμηση που προτείνουν τα σκυλιά του συστήματος ευτυχώς δεν έχουν φόβο να κατέβουν τόσο χαμηλά, να γίνουν δηλ. χειρότεροι κι απ' τα σκυλιά τους, όπως πολλά παπαγαλάκια των MME.

Μια εκδρομή, μια ακόμη αφορμή για μια συζήτηση που πρέπει κάποτε να γίνει...

Ακόμη κι αν τα τελευταία χρόνια οι σχολικές εκδρομές τραβάνε πάνω τους (δικαιολογημένα ή όχι) μέρος της κριτικής που ασκείται ενάντια στο Δημόσιο Σχολείο, δεν παύουν να αποτελούν μια σημαντική πτυχή της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Μπορεί το γεγονός αυτό καμιά φορά να γίνεται δυσδιάκριτο καθώς εύκολα κρύβεται πίσω από τις «πολιτιστικές» επισκέψεις στα διάφορα σκυλάδικα ή αντίστοιχες καταστάσεις, όμως δεν είναι πάντα έτσι ή καλύτερα, μπορεί να είναι και αλλιώς.
Η όμορφη περιήγηση που οργάνωσαν οι καλοί συνάδελφοι Άννα και Σταύρος του Λυκείου Κατσικά, είναι ένα καλό παράδειγμα γι’αυτό.
Ο περίπατος των παιδιών μας της Β’ τάξης την περασμένη Πέμπτη ήταν κάτι παραπάνω από μια τουριστικού τύπου επίσκεψη στην παλιά πόλη των Γιαννίνων. Ήταν μια επαφή με την πραγματική καρδιά της πόλης, με ό,τι αξίζει σ’αυτήν, κι αυτό που έχει κάνει ακόμη και ξένους σαν εμένα να την αγαπήσουν σαν δικιά τους.
Στην Κουντουριώτη λοιπόν, στο Μώλο και στο Κάστρο, εκεί είναι που νιώσαμε την παρουσία ενός φαντάσματος που αποσύρθηκε οικειοθελώς μέχρι να το ανακαλύψουμε ξανά και να το δικαιώσουμε.
Μέσα στην ίδια την κοιλιά του κτήνους, της μεταμόρφωσης των Γιαννίνων σε μια τουριστική υπερπαραγωγή όπου ούτε λίγο ούτε πολύ τίποτε δεν αξίζει αν δεν μπορεί να μετατραπεί σε καφετέρια, η περιοχή αυτή προβάλλει μια εκπληκτική αντίσταση μέσα από τη δύναμη που της δίνουν οι ιστορικές της παρακαταθήκες: αυτές που αγγίξαμε στον εκπαιδευτικό μας περίπατο.
Η κλειδωμένη πόρτα της Συναγωγής ίσως φανερώνει μια καχυποψία, που κάποιοι πολύ μικροσκοπικοί συμπολίτες μας φροντίζουν να κρατήσουν ζωντανή με τις συνεχείς βεβηλώσεις του εβραϊκού νεκροταφείου. Όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Εδώ άνθησε, σε πλήρη αρμονία με τον υπόλοιπο χριστιανικό και μουσουλμανικό πληθυσμό, μια μυθική κοινότητα των ρωμανιωτών εβραίων. Μια κοινότητα που μοιράστηκε τον πολιτισμό της με την πόλη, που έδωσε πολλά όχι μόνο με τα οικονομικά επιφανέστερα μέλη της αλλά και με κείνα που βγήκαν στο βουνό για να εκπληρώσουν την προφητεία ενός από τα πιο άξια παιδιά τους, του ποιητή-αυτών-που-πρόκειται-να-έρθουν, του Γιοσέφ Ελιγιά.
Στον ίδιο χώρο, τα δυο μεγάλα τζαμιά τεντώνουν τους μιναρέδες τους σαν κεραίες για να αφουγκραστούν την ανάσα του Αλή, τα ανεκπλήρωτα σχέδιά του για μια μεγάλη πολιτεία. Βέβαια, κάποιοι συντοπίτες μας -κάπως ίδιοι με κείνους που εκτονώνουν την κατωτερότητά τους στα εβραϊκά μνήματα- φρόντισαν με φτηνιάρικες παρεμβάσεις να ξεριζώσουν πολλά από τα σημάδια του ισλαμικού στοιχείου, σε μια προσπάθεια ίσως να σβήσουν από την ιστορία της πόλης μας την παρουσία μιας ακόμη μεγάλης κοινότητας.
Όλα αυτά πλέχτηκαν στον ιστορικό αργαλειό των Γιαννίνων μαζί με το νήμα των Κομνηνών στην επίσκεψή μας στο Βυζαντινό Μουσείο. Ένα νήμα που ξετυλίχτηκε μπροστά μας και έφτασε μέχρι τη δουλειά των μαστόρων-αγιογράφων του Καπεσσόβου. Τούτες οι κληρονομιές, αν και με την πρώτη ματιά πιο «ελληνικές», δεν γλύτωσαν ούτε αυτές από τη μανία των νεοελλήνων μας, που βλέπει στην περιοχή που κάποτε ορθωνόταν η μητρόπολη του Δεσποτάτου ακόμη ένα «ωραίο μέρος για να πιείς τον καφέ σου».
Ο μεγάλος Ηλίας Πετρόπουλος έκανε κάποτε μια πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία μια πόλη σαν τα Γιάννινα είναι καταδικασμένη να πεθάνει όταν η λίμνη της γεμίσει... περιττώματα (δεν το είπε ακριβώς έτσι βέβαια!). Στην προχθεσινή μας εκδρομή είχαμε μια καλή ευκαιρία να αντιληφθούμε ότι η ψυχή μιας πόλης μπορεί να αντέξει ακόμη περισσότερο και ότι είναι τα μυαλά των κατοίκων της και όχι μόνο η λίμνη που πρέπει να μείνουν καθαρά. Η αντίσταση της παλιάς μας πόλης (ή μήπως της «μικρής μας πόλης», όπως θα έλεγε ο Δ. Χατζης) στον τουριστικό παροξυσμό που φαίνεται να γοητεύει πολλούς σύγχρονους Γιαννιώτες πηγάζει από το αδικαίωτο παράδειγμά της. Πηγάζει από την παράδοση μιας πραγματικά πολυπολιτισμικής κοινωνίας που προβάλλει τη ζωντανή εικόνα του παρελθόντος της στους χρόνους που έρχονται. Τα παλιά Γιάννινα, η πόλη της αρμονικής συνύπαρξης των τριών κοινοτήτων, στοιχειώνουν ακόμη το μίζερο παρόν μας του ρατσισμού, του αντισημιτισμού και της ισλαμοφοβίας. Η πόλη μας μπορεί φυσικά να γίνει το τουριστικό θεματικό πάρκο που κάποιοι ονειρεύονται. Μπορεί όμως, μαζί με όλους και όλες που από κάθε γωνιά του κόσμου επέλεξαν να στεριώσουν εδώ, να αποτελέσει ξανά μια πόλη «που να χωράει όλους τους κόσμους», μια πολυπολιτισμική φωτοβολίδα που θα φωτίσει τα ταλαιπωρημένα από τους εθνικισμούς Βαλκάνια. Διαλέγουμε και παίρνουμε...
Παπαθανάσης Λευτέρης
Χημικός, Καθηγητής Δ.Ε.