Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2019

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΟΥ ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΗ!

Καθώς η νέα κυβέρνηση της ΝΔ και η πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΙΘ εξαντλούν τις επιθέσεις που ικανοποιούν το ειδικό τους ακροατήριο (άσυλο, «αιώνιοι» φοιτητές, «βάση του 10» κλπ), επιθέσεις χρωματισμένες με το ιδιαίτερο ιδεολογικό τους στίγμα, έρχεται ο καιρός να αντιμετωπίσουν τα ασφυκτικά προβλήματα της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης υπηρετώντας τη συνέχεια και το σχεδιασμό που υλοποιείται ανεξάρτητα από το χρώμα της κάθε κυβέρνησης εδώ και πολλά χρόνια πια.
Με δοσμένη, λοιπόν, την απόφαση της κυβέρνησης να συνεχίσει στο δρόμο της υποχρηματοδότησης, των κλεισιμάτων και των ανύπαρκτων διορισμών, η αντιμετώπιση των σοβαρών κενών των σχολείων γίνεται με βάση τον «επαναπροσδιορισμό των αναγκών», που είχε προαναγγείλει η υπουργός:
Με μια τερατώδη εγκύκλιο σήμερα (10/9/2019) προς τα ΕΠΑΛ δίνει οδηγίες για ΣΥΝΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ κοινών μαθημάτων ειδικότητας του ίδιου τομέα στα ημερήσια και εσπερινά ΕΠΑΛ και κάποιων μαθημάτων Γενικής Παιδείας (Νέα Ελληνικά, Μαθηματικά, Πληροφορική) στα εσπερινά ΕΠΑΛ. Μάλιστα η οδηγία αφορά και σε πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα ειδικότητας των εσπερινών ΕΠΑΛ.
Δεν χρειάζεται καν να μπούμε στον κόπο να επιχειρηματολογήσουμε για το ότι η πολιτική αυτή είναι καθαρά λογιστικού τύπου με ολέθριες συνέπειες για τη μόρφωση των μαθητών/ριων μας. Δεν χρειάζεται πολλή μελέτη για να αντιληφθεί κανείς τι επιπτώσεις θα έχει αυτό το μέτρο στις συνθήκες εργασίας πολλών συναδέλφων/ισσών μας. Αυτό που χρειάζεται είναι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ένα γερό ταρακούνημα της υποταγμένης Ομοσπονδίας μας, μια ενιαία στάση από τον κλάδο ότι η ερήμωση δεν είναι μονόδρομος, ότι τα εργασιακά μας δικαιώματα και η Εκπαίδευση για τις ανάγκες του λαού δεν μπαίνουν για μας σε καμία διαπραγμάτευση.
Μετά το χτύπημα του δικαιώματος στη μόρφωση για τα παιδιά των Εσπερινών Γυμνασίων με τη, για δεύτερη χρονιά, εφαρμογή του νόμου Γαβρόγλου, που ουσιαστικά οδηγεί στο κλείσιμο των Εσπερινών, η σημερινή εγκύκλιος αποδεικνύει ότι η ο νέος κύκλος επίθεσης στη Δημόσια Εκπαίδευση ξεκινά από από κείνους τους μαθητές/ριες μας τους προερχόμενους από τα πιο κολασμένα κοινωνικά στρώματα. Ίσως η κυβέρνηση της ΝΔ ετοιμάζει αυτό το κομμάτι της Εκπαίδευσης για δώρο στις ιδιωτικές επιχειρήσεις κατάρτισης (το έχει ξανακάνει η ΝΔ, από κοινού με ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, το καλοκαίρι του 2013), ίσως πάλι ποντάρει ότι η λογική της διαίρεσης, που εδώ και χρόνια ξεσκίζει τους εργαζόμενους/ες στην Εκπαίδευση, δεν θα επιτρέψει την ανάπτυξη καμιάς μαζικής αγωνιστικής αμυντικής πρωτοβουλίας. Ας τους διαψεύσουμε!



Η «ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ» ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ.
ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ, ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΕΥΑΛΩΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.
ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΜΙΖΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΑΣ.

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ
Εκπαιδευτικών ΔΕ ν. Ιωαννίνων

Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2019

Όχι στον περιορισμό της ελεύθερης πρόσβασης σε Μουσεία, Μνημεία και Αρχαιολογικούς χώρους

Η Ενωτική Αριστερή Παρέμβασή εκπαιδευτικών ΔΕ ν. Ιωαννίνων συντάσσεται με την πρωτοβουλία του Συλλόγου Εκτάκτων Αρχαιολόγων.
Στη συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων (29/8), ο εκπρόσωπος της Παρέμβασης κατέθεσε πρόταση για στήριξη της πρωτοβουλίας από το σωματείο μας, πρόταση που εγκρίθηκε ομόφωνα.

Πρωτοβουλία συντονισμού Συλλόγων και Σωματείων
για την ανάκληση του δρομολογημένου περιορισμού
της ελεύθερης πρόσβασης σε Μουσεία, Μνημεία και Αρχαιολογικούς χώρους

Με τη βάση ψηφίσματος που ακολουθεί, η οποία απευθύνεται καταρχάς στα θιγόμενα Σωματεία και Ενώσεις, ο Σύλλογος Εκτάκτων Αρχαιολόγων (Σ.ΕΚ.Α.) παίρνει την πρωτοβουλία συντονισμού ενάντια στον δρομολογημένο περιορισμό της ελεύθερης πρόσβασης πολλών κατηγοριών δικαιούχων, σε χώρους Πολιτισμού. Ανάμεσα στους θιγόμενους, βρίσκονται οι φοιτητές και οι πτυχιούχοι Ιστορικών και Αρχαιολογικών Τμημάτων.
Καλούμε τα μέλη του ΣΕΚΑ να προωθήσουν το ψήφισμα αυτό σε κάθε Συλλογικότητα που θίγεται ή στέκεται αλληλέγγυα στην προσπάθεια. Ο Σύλλογός μας θα συγκεντρώνει τα υπογεγραμμένα/σφραγισμένα ψηφίσματα στην ηλεκτρονική διεύθυνση sekarchaeologists@gmail.com, με πρόθεση να βρεθεί στο προσεχές διάστημα σε πιο στενή συνεργασία με τα Σωματεία και του Συλλόγους που θα ανταποκριθούν στην πρωτοβουλία αυτή.
Επισυνάπτουμε τα ΦΕΚ του 2019 και του 2016, στα οποία αποτυπώνονται οι αλλαγές σε ό,τι αφορά στην πρόσβαση σε Μουσεία, Μνημεία και Αρχαιολογικούς χώρους.
Βάση ψηφίσματος


Να ανακληθεί ο δρομολογημένος περιορισμός στην ελεύθερη πρόσβαση πολλών κατηγοριών δικαιούχων σε Μουσεία, Μνημεία και Αρχαιολογικούς χώρους

Με το ΦΕΚ 2666, τεύχος Β΄, της 1ης Ιουλίου 2019, το οποίο θα έχει εφαρμογή από την 1η Νοεμβρίου 2019, αφαιρείται από μια σειρά μέχρι σήμερα δικαιούχων, το δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης σε Μουσεία, Μνημεία και Αρχαιολογικούς χώρους.
Ζητάμε να ΜΗΝ καταργηθούν οι άδειες ελεύθερης πρόσβασης για τις ακόλουθες κατηγορίες δικαιούχων:
«Φοιτητές και σπουδαστές των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, των Στρατιωτικών Σχολών ή ισότιμων Σχολών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και των Σχολών Ξεναγών, με την επίδειξη της φοιτητικής-σπουδαστικής τους ταυτότητας».
«Πτυχιούχοι Ιστορικών και Αρχαιολογικών Τμημάτων των Φιλοσοφικών Σχολών καθώς και των Σχολών Αρχιτεκτονικής, των Ανώτατων Σχολών Καλών Τεχνών των Σχολών Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης, συμπεριλαμβανομένων και των Τεχνικών Συντήρησης Αρχαιοτήτων και Έργων Τέχνης, της ημεδαπής ή ισότιμων Σχολών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και οι κάτοχοι μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων των τμημάτων και των σχολών αυτών».
«Πτυχιούχοι Μουσειακών Σπουδών των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της ημεδαπής ή ισότιμων Σχολών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και οι κάτοχοι μεταπτυχιακών και διδακτορικών τίτλων των σπουδών αυτών».
«Οι επί συμβάσει υπάλληλοι του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων».
Επιπλέον, για τους επί συμβάσει υπαλλήλους του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων, του Μουσείου Ακρόπολης και του Μουσείου Κανελλοπούλου να ανακληθεί η διατύπωση «Η ανανέωση του Δελτίου Ελεύθερης Εισόδου είναι δυνατή εφόσον συνεχίζεται η επαγγελματική σχέση με το ΥΠ.ΠΟ.Α., το Τ.Α.Π., το Μουσείο Ακρόπολης και το Μουσείο Κανελλοπούλου».
«Οι συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί λειτουργοί της Α' βάθμιας, Β' βάθμιας και Γ' βάθμιας εκπαίδευσης της ημεδαπής».
Επιπλέον, για τους αναπληρωτές και ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς λειτουργούς της Α' βάθμιας, Β' βάθμιας και Γ' βάθμιας εκπαίδευσης να ανακληθεί η διατύπωση «Η ανανέωση του Δελτίου Ελεύθερης Εισόδου είναι δυνατή εφόσον ασκούν το εκπαιδευτικό λειτούργημα».


Και πάλι για τις Πανελλαδικές τους και τους βαθμούς τους...

Παραφράζοντας την ατάκα του γέρο-Φρέντυ μπορούμε να πούμε ότι η μέρα ανακοίνωσης των βάσεων εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι η μέρα που ο πανελλήνιος δαπιτισμός επιθεωρεί τις δυνάμεις του.

Από το πρωί της Τρίτης, που ανακοινώθηκαν οι βάσεις, έχει πάρει φωτιά κάθε πεδίο κοινωνικού πάρε-δώσε, από το φουμπού μέχρι το μανάβικο της γειτονιάς. Διακριτικά ποσταρίσματα των ειδοποιητηρίων του υπουργείου (και όποιος κατάλαβε… αλλά όλοι καταλαβαίνουν), κατεβατά γεμάτα με λόγια βαθιάς γονεϊκής αγάπης συνοδευόμενα από τη διαβεβαίωση ότι και στην περίπτωση αποτυχίας πάλι τα ίδια θα έλεγαν, λίστες αριστούχων και κάθε λογής επιτυχόντων σε μεγάλες εκτυπώσεις στις εισόδους των φροντιστηρίων, μέχρι και ξεδιάντροπη στάση του στυλ «ο γιος μου πέρασε πρώτος εκεί, θα συνεχίσει να είναι πρώτος γενικά, κι ετοιμαστείτε σε μερικά χρόνια να τον κάνετε και βουλευτή». Το ανελέητο προμοτάρισμα – μανατζάρισμα των παιδιών, που ζούμε αυτή τη μέρα, από γονείς, φροντιστές, σχολάρχες αντανακλά είτε την επιχείρηση εξαργύρωσης κοινωνικής και οικονομικής αξίας για την οικογένεια, το φροντιστήριο, τη σχολική μονάδα (ιδιωτική ή δημόσια) είτε την ικανοποίηση για την πρώτη απτή απόδειξη ότι η επένδυση-παιδί αποδίδει.

Φαίνεται πως όλη αυτή η ενοχλητική κατάσταση, που φυσικά δεν είναι νέα, βρήκε φέτος το αναγκαίο συμπλήρωμά της, το στήριγμα που χωρίς αυτό όλος αυτός ο πύργος πλειοδοσίας αριστείας κινδυνεύει να καταρρεύσει σα να ήταν φτιαγμένος από άμμο (λέω άμμο για να μην πω σκατά). Το συμπλήρωμα αυτό είναι ο μαζικός πανικός για την «πτώση του επιπέδου», η οποία μάλλον τεκμηριώνεται από τις χαμηλές βάσεις σε σχολές που κάποτε ήταν περιζήτητες. Δεν θα έγραφα αυτό το μικρό σημείωμα εάν αυτός ο πανικός δεν συμπεριλάμβανε δύο ανησυχητικά συμπτώματα: α) το μεγαλύτερο μέρος της φλυαρίας περί «πτώσης του επιπέδου» αναπαράγεται αυτούσιο και από αριστερούς, πασπαλισμένο με λίγες από τις περιβόητες αξίες της Αριστεράς (από τις οποίες όμως δεν έχει μείνει τίποτε όρθιο αυτά τα τελευταία χρόνια), και β) έχουμε -για πρώτη φορά- από την πλευρά της αγέλης του δαπιτισμού την προσωποποίηση της «πτώσης του επιπέδου». Μια μικρή βόλτα στα «σόσιαλ» αποκαλύπτει το ξέσπασμα κοινωνικής μνησικακίας απέναντι στους επιτυχόντες με μικρό αριθμό μορίων, με ένα άνευ προηγουμένου μαζικό νταηλίκι, που εκφράστηκε καθαρότερα στην περίπτωση του παιδιού που πέρασε στο Μαθηματικό με εφτά χιλιάδες και κάτι μόρια (με την ευκαιρία, συγχαίρω το παιδί αυτό και του εύχομαι καλές σπουδές -αν το θέλει- και ό,τι νομίζει εκείνος/η καλύτερο για τη ζωή του).

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, διατυπώνοντας σαφείς θέσεις, έτσι ώστε να ελέγχονται και καλύτερα.

Α. Γιατί τόσος ντόρος σήμερα;

Θα έλεγε κανείς ότι η εξέταση αυτής της παραμέτρου είναι άσχετη με την αλήθεια ή όχι της «πτώσης του επιπέδου». Αν το «επίπεδο» πράγματι πέφτει, τότε γιατί θα έπρεπε να εξετάζουμε γιατί φέτος και όχι πέρυσι ο ντόρος; Όμως στην πραγματικότητα ή ξαφνική ένταση του πανικού σήμερα είναι στοιχείο της συζήτησης. Όλα τα προηγούμενα χρόνια (κάτι που ελέγχεται πολύ εύκολα) υπήρχαν σχολές με απίστευτα χαμηλές βάσεις εισαγωγής, σχολές στις οποίες κανείς θα μπορούσε να περάσει συμμετέχοντας στις πανελλαδικές εξετάσεις μόνο με αυτά που θα θυμόταν από τις παραδόσεις στη σχολική αίθουσα. Η κατάσταση σήμερα δεν είναι ουσιαστικά διαφορετική (θα εξηγήσουμε στη συνέχεια) από την άποψη αυτή. Το νέο στοιχείο είναι η εκφρασμένη πρόθεση της νέας ηγεσίας του υπουργείου να βάλει πλαφόν στα μόρια εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση καθώς και οι γενικότερες αλλαγές σ’αυτή (συμπεριλαμβανόμενου του σχεδιασμού για την ιδιωτική εκπαίδευση). Η αντανάκλαση της πρόθεσης αυτής στα ΜΜΕ είναι που δημιούργησε τον πανικό. Ο άνθρωπος που σήμερα ξεστομίζει ασύλληπτες μπούρδες για το «επίπεδο» της νεολαίας δεν το κάνει επειδή γνωρίζει τα στοιχεία και την κατάσταση, μα ακολουθώντας μια κατασκευασμένη κλιμάκωση. Το παιχνίδι αυτό έχει παιχτεί και παλιότερα, με το υπουργείο και τα φιλικά προς αυτό ΜΜΕ να διαμορφώνουν την εικόνα κρίσης που καλείται να αντιμετωπίσει η προαποφασισμένη μεταρρύθμιση. Με λίγα λόγια, πιστεύω ότι η γκρίνια για το «επίπεδο» θα ήταν φέτος στον ίδιο βαθμό με όλες τις άλλες χρονιές εάν πίσω από τη δημιουργία κλίματος κρίσης δεν υπήρχε σαφής πολιτική σκοπιμότητα.

Β. Τι μας δείχνει η πτώση των βάσεων;

Πολλά πράγματα, αλλά μάλλον όχι αυτά που ακούγονται από τους φύλακες του «επιπέδου». Για να απαντήσουμε, είναι απαραίτητο να ξέρουμε πώς καθορίζονται οι βάσεις, ποιες είναι οι παράμετροι που πρέπει να αναζητούμε. Οι βάσεις εισαγωγής καθορίζονται χοντρικά από τρεις παραμέτρους:

α) Τον αριθμό των εισακτέων. Μεγάλος αριθμός συνήθως οδηγεί τη βάση προς τα κάτω.

β) Τη «ζήτηση» της κάθε σχολής. Σχολές υψηλής ζήτησης μπορεί να είναι εκείνες που συνδέονται με ευκολότερη επαγγελματική αποκατάσταση (σχετικά σταθερά Στρατός/Αστυνομία, αλλά και συγκυριακά άλλες, όπως τα ΠΤΔΕ την εποχή που γινόταν μαζικοί διορισμοί στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση), εκείνες που για κάποια περίοδο εκφράζουν το τεχνολογικό πνεύμα της εποχής (όπως η Πληροφορική ή η Βιολογία), και, τέλος, εκείνες που παραδοσιακά συνδέονται με εκτίναξη του κοινωνικού στάτους (όπως η Ιατρική και η Νομική). Εννοείται ότι η υψηλή ζήτηση κάποιας σχολής οδηγεί προς τα πάνω τη βάση της.

γ) Τις επιδόσεις των υποψηφίων. Χαμηλές επιδόσεις οδηγούν συνήθως σε πτώση των βάσεων.

Με δοσμένο ότι δεν άκουσα κανέναν ακόμη να διαμαρτύρεται για τον αριθμό των εισακτέων (ίσα-ίσα, μέχρι τώρα οι αυξήσεις του αριθμού των εισακτέων αντιμετωπίστηκαν πάντα ως θετικές από την «κοινή γνώμη»), ας προχωρήσουμε στις άλλες δύο παραμέτρους. Θα θεωρούσα θετική και γόνιμη μια συζήτηση για τη δεύτερη παράμετρο. Θα μου άρεσε να δω μια κοινωνία που θα συζητά στα σοβαρά για τις επιλογές των παιδιών και το τι αυτές σημαίνουν: να εξηγηθεί η εμμονή στις Ιατρικές/Νομικές παρά το γεγονός ότι η ζωή και τα οικονομικά των νέων γιατρών και δικηγόρων δεν είναι πια αυτό που ήταν κάποτε, να δούμε γιατί τόσο μεγάλο μέρος των νέων παιδιών βλέπει το μέλλον του στο Στρατό ή την Αστυνομία, να αναρωτηθούμε γιατί τα τμήματα των Φιλοσοφικών έχουν πάρει τον κατήφορο, να απαντηθεί το γιατί οι «καθηγητικές» των ΦΕ γενικά πέφτουν αλλά το Χημικό ανεβαίνει παρά την απουσία τυπικής βιομηχανίας, και πολλά άλλα. Τίποτα όμως. Και οι σημερινοί κρίνοντες ας ξέρουν ότι κρίνονται με τη σειρά τους για την αποτυχία τους να αντιμετωπίσουν ή έστω να αντιληφθούν αυτά τα ερωτήματα. Τι μας μένει, λοιπόν; Η τρίτη παράμετρος. Οι φωνασκούντες νταήδες, οι υπέρμαχοι της αριστείας, οι φύλακες του «επιπέδου» αποφάσισαν πολύ γρήγορα ότι εδώ έχει το ζουμί. Έτσι τους είπαν, έτσι λένε.

Οι επιδόσεις των υποψηφίων εξαρτώνται κι αυτές από διάφορες παραμέτρους, όπως:

α) Τη δυσκολία της εξεταστέας ύλης και το βάρος της στο αναλυτικό πρόγραμμα.

β) Τη δυσκολία των θεμάτων των εξετάσεων.

γ) Το γενικό βαθμό εμπέδωσης της εξεταστέας ύλης από τους υποψήφιους.

Ως προς το χαρακτήρα των φετινών θεμάτων, και μιας και τόσος ντόρος έγινε για τη βάση του Μαθηματικού, ας δούμε τι δήλωσαν οι αρμόδιες επιτροπές των επιστημονικών ενώσεων για τα Μαθηματικά, τη Φυσική και τη Χημεία. Για τα Μαθηματικά σημειώθηκε ότι ήταν πιο δύσκολα από τα περσινά κι ότι πολλοί υποψήφιοι αντιμετώπισαν πρόβλημα με το δοσμένο χρόνο. Για τη Φυσική το ίδιο: τα απαιτητικότερα των τελευταίων τριών ετών, με έμφαση στις πράξεις και όχι στην ουσία, με ασάφειες, αδόκιμα και αντιπαιδαγωγικά(!). Τα θέματα της Χημείας εκτιμήθηκε ότι προκάλεσαν χρονική ασφυξία, ότι ήταν ασαφή, ότι ήταν τα δυσκολότερα των τελευταίων χρόνων και ταίριαζαν περισσότερο σε διαγωνισμό Χημείας παρά σε Πανελλαδικές, και -τέλος- ότι κάποια ερωτήματα βρισκόταν οριακά εντός της εξεταστέας ύλης. Λοιπόν, από τη στιγμή που την ίδια τη μέρα της εξέτασης οι αρμόδιες επιτροπές έκριναν έτσι τα θέματα, ακόμη και ο μεγαλύτερος βλάκας θα έπρεπε να περιμένει ότι οι βαθμοί των υποψηφίων θα είναι σημαντικά χαμηλότεροι από πέρυσι (δεν χρειάζεται καν να πούμε ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί αναλυτές το είχαν προβλέψει). Έτσι, λοιπόν, γίνεται ξαφνικά πολύ δύσκολο για τους φύλακες του «επιπέδου» να αποδείξουν ότι το «επίπεδο» πράγματι έπεσε. Θα ήταν, βέβαια, ένα θαύμα το να ανεβοκατεβαίνει ολόκληρο «επίπεδο» από χρονιά σε χρονιά (ακόμη και στην περίπτωση που κάποιος θα ήθελε, με άλλα στοιχεία, να επιχειρηματολογήσει για την «πτώση του επιπέδου», σίγουρα δεν θα ήταν τόσο ανόητος για να πει ότι αυτό θα μπορούσε να είναι μια διαδικασία «μια κι έξω»). Αλλά πού να το σκεφτεί ο μνησίκακος υβριστής αυτό! Μια ματιά ακόμη στα δελτία τύπου που αναφέρθηκαν παραπάνω θα αποκάλυπτε ότι οι επιστημονικές ενώσεις (όπως και τα σωματεία των εκπαιδευτικών, μέσα από τα εκπαιδευτικά τους συνέδρια) εντοπίζουν συγκεκριμένα προβλήματα στη διάρθρωση της διδακτέας ύλης, στη διδακτική προσέγγισή της και τους στόχους της, στην υλικοτεχνική υποδομή, την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών κλπ. Ούτε κάτι απ’όλα αυτά συγκινεί τους υπέρμαχους της αριστείας.

Λοιπόν, όπως είπαμε και παραπάνω, οι επιδόσεις των υποψηφίων μπορεί να μας δείχνουν κάτι, αλλά όχι το «επίπεδο». Στην πραγματικότητα, με δυσκολία κάποιος από τους φύλακες του «επιπέδου» θα μπορούσε να μας ορίσει αντικειμενικά τι στο διάολο σημαίνει «επίπεδο», τόσο αντικειμενικά ώστε να ανιχνεύεται, να ποσοτικοποιείται και να άρα να μετράται με μια γραπτή εξέταση…

Γ. Η αρένα των Πανελλαδικών και τα κριτήρια «όπως μας βολεύει κάθε φορά»

Συμφωνούμε όλοι/ες, φαντάζομαι, ότι ο αντικειμενικός στόχος των υποψηφίων είναι η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πολλοί υποψήφιοι δεν έχουν ξεκάθαρη στόχευση σε κάποια σχολή κι έτσι ο στόχος τους είναι να συγκεντρώσουν όσο το δυνατό περισσότερα μόρια «στα τυφλά», και κάποιοι άλλοι, που έχουν αποφασίσει, συνήθως επιδιώκουν να βρίσκονται έστω και λίγο πιο πάνω από τη βάση των τελευταίων χρόνων για τη σχολή που διάλεξαν. Και στις δύο περιπτώσεις, λοιπόν, ο υποψήφιος έχει κέρδος αν μαζέψει όσο το δυνατό περισσότερα μόρια (οι μηχανισμοί της λεγόμενης «παραπαιδείας» πατούν ακριβώς σ’αυτό, ότι λίγα μόρια παραπάνω δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν). Μετά απ’όλα αυτά, ελπίζω να γίνεται σαφές ότι -με την εξαίρεση παιδιών που για τους δικούς τους λόγους (υποτροφίες, πρεστίζ, προσωπικά «στοιχήματα») κυνηγούν την άριστη επίδοση- η συντριπτική πλειονότητα των υποψηφίων είναι ικανοποιημένη με κείνο το βαθμό που θα φέρει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Είναι κακό αυτό; Μήπως υπάρχει κάτι στις πανελλαδικές εξετάσεις που θα έπρεπε να κάνει έναν καλλιεργημένο μαθητή ή μαθήτρια να επιδιώκει να αριστεύσει σ’αυτές; μήπως αυτές οι εξετάσεις είναι ένα κριτήριο μόρφωσης, ένα δείγμα ότι ο υποψήφιος κατέχει το αντικείμενο στο οποίο εξετάζεται;

Ο θεσμός των Πανελλαδικών υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια πια, τόσα ώστε να έχει συγκεντρωθεί ένα πλήθος καταγεγραμμένων και σοβαρά διατυπωμένων απόψεων γι’αυτές. Μέσα σε όλα όσα έχουν γραφεί και ειπωθεί για τις Πανελλαδικές εξετάσεις υπάρχει ΜΟΝΟ μια σχετικά πλατιά αποδεκτή θετική εκτίμηση: ότι οι Πανελλαδικές είναι ένας αδιάβλητος διαγωνισμός (με τις όποιες παραφωνίες). Αυτό και μόνο θα μπορούσε να μας βάλει σε σκέψεις. Ένα σύστημα που καθορίζει την εφηβική ζωή (όσων παιδιών συνεχίζουν το σχολείο, βέβαια) σε τόσο μεγάλο βαθμό, που τα αποτελέσματά του γίνονται πρωτοσέλιδα, που σηκώνει τέτοιας έκτασης συζήτηση στην κοινωνία, να έχει να περηφανευτεί μόνο για ένα πράγμα και μάλιστα αυτό να μην έχει καμία σχέση με τις μορφωτικές ανάγκες των παιδιών; Περίεργο, έτσι; Πάμε τώρα στα αρνητικά, ξεκινώντας από το γεγονός ότι σχεδόν όλες οι πολιτικές ηγεσίες του υπουργείου παιδείας από τη δεκαετία του ’80 και δώθε έχουν εκφραστεί υπέρ του στόχου να καταργηθούν κάποτε οι εξετάσεις αυτές. Τα κυριότερα επιχειρήματα για τη διατήρησή τους έχουν να κάνουν είτε με την έλλειψη χρηματοδότησης και άρα τον περιορισμένο αριθμό εισακτέων είτε με κάτι κλισέ ανοησίες του στυλ «αν δεν υπήρχαν εξετάσεις θα δήλωναν όλοι την Ιατρική» (!). Σε κάθε περίπτωση, τόσο οι διοικούντες την Εκπαίδευση όσο και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών μαθητών, κηδεμόνων έχουν με τον έναν οι τον άλλο τρόπο στην πλειονότητά τους παραδεχτεί ότι οι Πανελλαδικές μπορούν να δικαιολογηθούν μόνο ως αναγκαίο κακό ελλείψει άλλου τρόπου εισαγωγής. Στο πιο ουσιαστικό κομμάτι της κριτικής μπορούμε να βρούμε εκτιμήσεις για το ότι οι Πανελλαδικές:

α) Προωθούν την «παπαγαλία» και καταστέλλουν την κριτική διάθεση και ικανότητα.

β) Αποτελούν ταξικό κόσκινο στο δρόμο προς την τριτοβάθμια εκπαίδευση, στρόφιγγα κοινωνικής κινητικότητας.

γ) Συντηρούν το δίκτυο της λεγόμενης «παραπαιδείας» με τρομερό οικονομικό κόστος για τις οικογένειες.

δ) Επιδρούν αρνητικά στη μορφωτική λειτουργία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μετατρέποντάς την σε έναν άχαρο προθάλαμο για την τριτοβάθμια ή σε φροντιστήριο.

ε) Λειτουργούν ως μέσο ιδεολογικής επιβολής.

στ) Βυθίζουν τους υποψήφιους στο στρες (δεν θα επεκταθώ στα τραύματα, τις οικογενειακές τραγωδίες, τα χάπια, τις αυτοκτονίες ακόμα).

Οι παραπάνω έξι λόγοι (ή ακόμη και ένας από αυτούς!) θα έπρεπε να κάνουν οποιονδήποτε λογικό άνθρωπο να απορεί που οι Πανελλαδικές δεν έχουν ακόμη καταργηθεί. Πραγματικά, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να εύχεται κανείς σε ένα παιδί που μπαίνει στο δρόμο των Πανελλαδικών είναι η δύναμη να τον διαβεί με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Έτσι, μοιάζει πραγματικά τρελό το να πανηγυρίζει κανείς για τις επιτυχίες ή, αντίστροφα, να σιχτιρίζει εκείνους που μπήκαν σε σχολές με λίγα μόρια. Επιπλέον μου μοιάζει απίστευτα υποκριτικό: Είναι σα να σκίζουμε τα ρούχα μας για τη βαρβαρότητα των ταυρομαχιών, αλλά με το που θα βρεθούμε στην κερκίδα να χειροκροτούμε τους επιδέξιους ταυρομάχους και να γιουχάρουμε τους ατζαμήδες. Επιστρέφοντας στον κύριο στόχο της κοινωνικής μνησικακίας αυτές τις μέρες, τον τελευταίο εισακτέο του Μαθηματικού, πραγματικά χρειάζεται να διατυπώσουμε το ερώτημα: «πήρε μέρος σε εξετάσεις κατάταξης με στόχο την εισαγωγή του στο Μαθηματικό και τα κατάφερε, έστω και οριακά. Πού στο διάολο είναι το πρόβλημά σας μ’αυτό;».

Στην παραπάνω ερώτηση κάποιοι πονηροί θα απαντήσουν ότι η χαμηλή βαθμολογία δείχνει ότι έχει σοβαρές ελλείψεις. Ας πούμε ότι το δεχόμαστε. Και; Μήπως οι βαθμολογίες των άλλων δεν δείχνουν ελλείψεις; Ακόμη και ο τελευταίος εισακτέος της Ιατρικής, με τα περίπου 18 χιλιάδες μόριά του, δεν έχει ελλείψεις; Είτε λοιπόν θεωρούμε ότι τα παιδιά θα βγουν από το Πανεπιστήμιο έτσι όπως μπήκαν, σα να μην σπούδασαν (σοβαρά! έχω συναντήσει τη γελοιότητα μεγάλων ανθρώπων, σπουδαγμένων, που συγκρίνουν ακόμη τους βαθμούς που πήραν στις Πανελλαδικές…) είτε πρέπει να πούμε ότι οι όποιες ελλείψεις (που δεν έχουν προσωπικές αιτίες, σε καμία περίπτωση) θα πρέπει να καλυφθούν στη σχολή με διπλή και τριπλή δουλειά από τους φοιτητές και τους δασκάλους τους (με την εξαίρεση εκείνων που προσεγγίζουν τα γνωστά κυκλώματα και σπουδάζουν εξ αποστάσεως από τη… Μύκονο, για τα οποία τα ΜΜΕ μας και οι διάφοροι φύλακες του «επιπέδου» δεν έχουν ούτε μια μικρή κουβέντα να πουν).

Δ. Η βάση του 10

Οι πονηροί μας φύλακες του «επιπέδου» καταλαβαίνουν τα παραπάνω επιχειρήματα, και γι’αυτό καταφεύγουν στον από μηχανής θεό του πλαφόν. Μας λένε, λοιπόν, ότι δέχονται ότι πρόκειται για διαγωνισμό κατάταξης, με τα χαρακτηριστικά που αναφέραμε παραπάνω, αλλά μήπως η εισαγωγή ενός πλαφόν εισαγωγής θα μπορούσε να προφυλάξει το «επίπεδο»; Το επιχείρημα αυτό ακούγεται σε δύο εκδοχές: εκείνη των κοινωνικά κανίβαλων, που λένε «να μπει πλαφόν για να μην μπαίνουν οι άχρηστοι», κι εκείνη των ντροπαλών κοινωνικά κανίβαλων, που λένε «το πλαφόν θα οδηγούσε σε γενική αύξηση της προσπάθειας, και άρα άνοδο του επιπέδου».

Ας πούμε ότι δεχόμαστε τη λογική του πλαφόν. Πού θα έπρεπε να τοποθετηθεί αυτό; Ποιο είναι εκείνο το σύνολο μορίων που διασφαλίζει το «επίπεδο»; Μήπως το 17.000 ή το 9.000; Ποια είναι εκείνα τα παιδαγωγικά επιχειρήματα, ποιος εκείνος ο ποσοτικοποιημένος ορισμός του «επιπέδου», που θα μας δείξει τον μαγικό αριθμό; Τίποτα. Η πραγματικότητα είναι ότι στην 20βάθμια κλίμακα υπάρχει μόνο ένας αριθμός που θα μπορούσε να λειτουργήσει αντικειμενικά, και αυτός είναι το 20. «Βάση του 20» σημαίνει: απαιτώ από τον υποψήφιο να απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα που θα του θέσω, γιατί όλα τα ερωτήματα ανιχνεύουν κάποιο μορφωτικό προαπαιτούμενο για τις παραπέρα σπουδές του. Από τη στιγμή που -για προφανείς λόγους- δεν συζητάμε για το 20, κάθε άλλη βάση είναι ολοκληρωτικά αυθαίρετη και ξένη προς οποιαδήποτε παιδαγωγική προβληματική.

Τίποτα δεν λυγίζει, όμως, τους φρουρούς της αριστείας. Λένε «αφού πράγματι δεν μπορούμε να βρούμε έναν παιδαγωγικά αποδεκτό βαθμό ως βάση, γιατί να μην πάμε στην παλιά-καλή βάση του 10, που είναι στο μέσο, που -ως μέσο- είναι πάντα καλό;». Η «βάση του 10», που ήταν στο πρόγραμμα της ΝΔ και απ’όσα ακούσαμε από την υπουργό πρόκειται να επιβληθεί και πάλι («πάλι», μάλιστα, αλλά οι φύλακες του «επιπέδου» δεν έκαναν έναν κόπο να μας πουν με χειροπιαστά επιχειρήματα πόσο ανέβηκε το «επίπεδο» την προηγούμενη φορά που μπήκε αυτό το πλαφόν) είναι μια μπούρδα, που δικαιολογείται μόνο από τη στρεβλή αίσθηση της κοινής γνώμης ότι όχι μόνο η «αλήθεια βρίσκεται στο μέσο», αλλά και ότι αυτό το «μέσο» καθορίζεται από την αριθμητική. Ήδη, βέβαια, από τα πολύ παλιά χρόνια ο καλός μας μπαρμπα-Αριστοτέλης προειδοποιούσε ότι το μέσο (αυτό που συνδέεται με την αρετή) δεν πρέπει να το ψάχνουμε σύμφωνα με την «αριθμητικήν αναλογίαν», που πάει να πει ότι αν κάνεις δίαιτα τρώγοντας το μισό της πίτσας-γίγας, μην περιμένεις αποτελέσματα. Το αυθαίρετο της επιλογής του 10, λοιπόν, δεν αλλάζει από το γεγονός ότι αυτό βρίσκεται στο μέσο της 20βάθμιας κλίμακας, όσο κι αν αυτό υποκλίνεται στις κοινές πεποιθήσεις. Επιπλέον, αν θεωρήσουμε ότι ο βαθμός μάς δείχνει αν καλύπτουμε κάποια μορφωτικά προαπαιτούμενα (όπως υπονοεί η θεωρία για το πλαφόν) τότε σκοντάφτουμε πάνω στο διαχρονικό πρόβλημα των βαθμολογιών: ότι δύο άνθρωποι με ίδια βαθμολογία δεν σημαίνει πως έχουν τις ίδιες γνώσεις. Εξηγούμαι: Τα 4 θέματα στις Πανελλαδικές έχουν διαφορετικό, ιδιαίτερο, χαρακτήρα. Άλλη πτυχή της κατανόησης της εξεταστέας ύλης εξετάζει το θέμα Α και άλλη το θέμα Γ. Ένας υποψήφιος θα μπορούσε να πάρει «5» απαντώντας πλήρως και ορθά μόνο στο θέμα Α και ένας άλλος μόνο στο θέμα Γ. Ποιος από τους δύο θα θεωρούνταν μορφωτικά επαρκής από τη στιγμή που τα δύο ερωτήματα στοχεύουν υποτίθεται στην ανίχνευση διαφορετικών πτυχών της επάρκειας; Γίνεται, λοιπόν, αντιληπτό ότι αν ανοίξουμε την πόρτα της «επάρκειας» που πρέπει να προφυλαχτεί με κάποιο πλαφόν, τότε οι δυνατότητες είναι απεριόριστες: Γιατί να μην πούμε λοιπόν ότι ο υποψήφιος πρέπει να έχει 10, αλλά να έχει πάρει μονάδες από κάθε θέμα; Γιατί να μην πούμε ότι ο υποψήφιος πρέπει να έχει τουλάχιστον 4 από τις 10 μονάδες του στα θέματα Γ και Δ, που υποτίθεται ότι ανιχνεύουν περισσότερο τη δημιουργική χρήση της γνώσης; Γιατί να μην έχουμε κάπου κρυμμένη μια εντελώς βασική ερώτηση-παγίδα, που όποιος την απαντήσει λαθεμένα να κόβεται, ανεξάρτητα από το τι έκανε με τα υπόλοιπα θέματα; Πάμε παρακάτω τώρα. Μιας και οι εξετάσεις είναι ανεξάρτητες από τη σχολή που στοχεύει ο υποψήφιος, τότε πώς γίνεται το ίδιο πλαφόν να καλύπτει τα μορφωτικά προαπαιτούμενα κάθε σχολής το ίδιο; Δηλαδή, πώς γίνεται το Φιλολογικό να έχει τα ίδια μορφωτικά προαπαιτούμενα στα Αρχαία και τα Λατινικά με τη σχολή Κινηματογράφου; Εάν, λοιπόν, κάποιος από τους υπερασπιστές της «βάσης του 10» έχει όρεξη να μας πουλήσει «σταυροφορία ενάντια στην ισοπέδωση», ας σκεφτεί πρώτα ότι αυτή η ίδια η βάση είναι ισοπεδωτικό μέτρο. Το τελευταίο επιχείρημα, των υποτίθεται καλοπροαίρετων, είναι ότι η εισαγωγή κάποιας μίνιμουμ βάσης ανεβάζει γενικά το «επίπεδο», ότι δηλαδή, στην προσπάθειά τους οι υποψήφιοι να περάσουν πάνω απ’αυτή τη βάση οδηγούνται ψηλότερα απ’ό,τι χωρίς αυτή. Αλήθεια; πού έχει παρατηρηθεί αυτό; σίγουρα όχι στην προηγούμενη εμπειρία εφαρμογής του μέτρου. Κάνω μια παρένθεση εδώ για να πω ότι μου φαίνεται πως όπου εφαρμόζονται «βάσεις» δημιουργούν μια «κουλτούρα βάσης», δηλαδή την αντικατάσταση μιας «ομαλής» κατανομής επιδόσεων από μια συσσώρευση γύρω από τη «βάση».

Για να είμαι ειλικρινής, αν και στο παρελθόν έχω γράψει σ’αυτό εδώ το blog ένα μεγάλο σημείωμα για την καταστροφή που είναι για την Εκπαίδευση η ύπαρξη των βαθμολογιών, μπαίνω σ’αυτή τη συζήτηση μόνο αναγκαστικά. Στην πραγματικότητα, ακόμη κι αν συμφωνούσαμε σε μια -έστω χοντρική- περιγραφή αυτού του φαντάσματος που λέγεται «επίπεδο», πιστεύω ότι δεν υπάρχει καμία εξεταστική, βαθμολογική ή ακόμη και σχολική τεχνική που το ανεβάζει. Η ορμή των ανθρώπων προς τη γνώση και τη μόρφωση δεν θέριεψε ποτέ με βαθμολογικά ή εξεταστικά τρυκ, παρά μόνο σε συμφωνία με μεγάλα κοινωνικά ρεύματα. Όποιος δεν βλέπει ότι η μόρφωση δεν συγκινεί πια, ότι παίρνουν το πάνω χέρι από τη μία οι προλήψεις και η βαρβαρότητα η μασκαρεμένη σε επιστήμη, κι από την άλλη μια αντίληψη για τη μόρφωση που περιορίζεται στο φούσκωμα του φακέλου του βιογραφικού, δεν με πείθει ότι είναι αξιόπιστος και ειλικρινής συνομιλητής.


Εδώ φτάνουμε και στο ζουμί της διαφωνίας: Τα μορφωτικά και εκπαιδευτικά ζητήματα λύνονται κυρίως μέσα στα τέσσερα ντουβάρια του σχολείου ή έξω από αυτά; Η πρώτη αντίληψη είναι αυτή που οδηγεί τελικά στις θεωρίες περί «ποιότητας στην παροχή του εκπαιδευτικού έργου», θεωρίες που κάποτε έβλεπε κανείς μόνο στους λόγους των πολιτευτών της ΝΔ, αλλά τώρα παντού. Η δεύτερη απαιτεί κάτι πολύ δυσκολότερο, μια συνολική κίνηση, την οποία δεν βλέπω προς το παρόν πουθενά γύρω μας. Έτσι, είμαι αναγκασμένος να ομολογήσω ότι τούτο το μικρό σημείωμα γράφεται με όρους ήττας: θεωρώ δοσμένο ότι κάθε αντιδραστική τρέλα στην Εκπαίδευση όχι μόνο θα περάσει, μα θα περάσει και με χειροκροτήματα. Και καταλήγουμε εκεί απ’όπου ξεκινήσαμε, ότι μεγάλο μέρος του σημερινού προβλήματος είναι η μαζική αποδοχή του κυρίαρχου πλαισίου, ακόμη κι από κείνους που μας διαβεβαίωναν μέχρι τώρα ότι σκέφτονται διαφορετικά.

Λευτέρης Παπαθανάσης
μέλος της Ενωτικής Αριστερής Παρέμβασης εκπαιδευτικών ΔΕ ν. Ιωαννίνων 



Παρατήρηση 1. Ο όρος «δαπιτισμός» δεν χρησιμοποιείται εδώ με τη στενή έννοια, δηλαδή την ιδιότητα του μέλους της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ή την αποδοχή του προγράμματός της, αλλά με τη διευρυμένη, δηλαδή την αποδοχή του πλαισίου αρχών που στην ακραία ή την πιο καθαρή τους μορφή εκφράζονται από την παράταξη αυτή.

Παρατήρηση 2. Σε κάθε περίπτωση αντίστοιχου κοινωνικού πανικού, όπου η μάζα των φωνασκούντων εμφανίζεται έτοιμη να αποδεχθεί την επιβολή μιας «δίκαιης» λύσης από το Κράτος, που φαίνεται να απαντά στις διαμαρτυρίες, είναι χρήσιμο να σκεφτόμαστε το κριτήριο περί δικαιοσύνης εκείνου του παλιού μας κατεργάρη: Όσοι φωνάζουν σήμερα «έξω οι άχρηστοι από τα πανεπιστήμια» θα δεχόταν μια νομοθετική παρέμβαση που σε δοσμένη στιγμή θα εμπόδιζε το δικό τους παιδί; Πολύ αμφιβάλλω.

Παρατήρηση 3. Επειδή ο μεγάλος ντόρος έγινε γύρω από τη χαμηλή βάση εισαγωγής του Μαθηματικού, ας δούμε μια αποκαλυπτική παράμετρο, τον αριθμό των υποψηφίων που είχαν τα τμήματα Μαθηματικών ως πρώτη επιλογή. Από το 2011 στο σήμερα, λοιπόν, ο αριθμός αυτός για το Μαθηματικό Θεσσαλονίκης πήγε από τους 501 στους 344, της Πάτρας από 145 σε 88, των Ιωαννίνων από 110 σε 66, της Σάμου από 62 σε 30, ενώ μόνο στης Αθήνας είχαμε (για προφανείς λόγους) μια μικρή άνοδο από 441 σε 469. Θα περίμενε κανείς να συζητάμε σήμερα το γιατί πέφτει η ζήτηση μιας τόσο «βασικής» σχολής, παρά να λέμε βλακείες για τα παιδιά που πέρασαν σ’αυτή.

Παρατήρηση 4. Η αλήθεια είναι πάντα συγκεκριμένη. Κάθε γεγονός έχει πολλές όψεις. Το να περιπλανιόμαστε σ’αυτές, το να επιλέγουμε εκείνη που βολεύει την άποψή μας ή -κυρίως- να μην εντάσσουμε την εξέτασή μας σε ένα σαφές πλαίσιο, είναι συνταγή αποτυχίας.


Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2019

«ΟΛΙΓΟΜΕΛΗ» ΤΜΗΜΑΤΑ: Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ


Το μαρτύριο της σταγόνας, πρακτική της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, θα ξαναζήσουν εκπαιδευτικοί, μαθητές και γονείς. Τα λεγόμενα ολιγομελή τμήματα, όπως παραπλανητικά ονομάζουν τα τμήματα που δε συγκεντρώνουν τα ασφυκτικά και αντιπαιδαγωγικά όρια αριθμού μαθητών που το υπουργείο έχει ορίσει, ολοένα αυξάνονται.
Η κυβέρνηση της ΝΔ αξιοποιεί την εφαρμογή της Υ.Α. για τις εγγραφές για να εξασφαλίσει την κεντρικά ελεγχόμενη μείωση του αριθμού των τμημάτων των σχολείων, την αύξηση του αριθμού των μαθητών σε κάθε τμήμα, την επιπλέον εξοικονόμηση προσωπικού και δαπανών για την εκπαίδευση. Στην πρόσφατη συνάντηση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ με το Υπουργείο Παιδείας η ηγεσία του δεν πήρε θέση στο βασικό αίτημα σχετικά με τα «ολιγομελή» για την κατάργηση όλων των ρυθμίσεων που καθορίζουν τον κατώτατο αριθμό των μαθητών στα τμήματα, ενώ η υφυπουργός είπε ότι θα εξετάζουν κατά περίπτωση τη λειτουργία των ολιγομελών, δηλαδή θα ακολουθήσουν την πεπατημένη της προηγούμενης ηγεσίας.
Επιπλέον, η ΝΔ εκμεταλλεύεται την αποσάθρωση που προκάλεσε στην εκπαίδευση ο ΣΥΡΙΖΑ -που αποτυπώθηκε και νομικά/θεσμικά- για να εξυπηρετήσει παραπέρα το σχέδιο για το Σχολείο της Αγοράς: αυτονομία της σχολικής μονάδας, διευθυντές ενισχυμένων αρμοδιοτήτων, αξιολόγηση – χειραγώγηση, νέες εξετάσεις και ενίσχυση των ταξικών φραγμών, ιδιωτικά ΑΕΙ κλπ. Ας μην έχουμε αμφιβολία ότι η εφαρμογή των μέτρων αυτών θα πάει χέρι-χέρι με την απαξίωση και συκοφάντηση της Δημόσιας Εκπαίδευσης (ποιος, άραγε, ωφελείται απ'αυτό;) και των εργαζόμενων σ'αυτή. Είδαμε εξάλλου στη δημόσια συζήτηση για το Πανεπιστημιακό Άσυλο την ίδια την υπουργό να χτίζει χωρίς ντροπή την πιο τόσο σκοτεινή εικόνα για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση χαϊδεύοντας τα αντανακλαστικά του πιο αντιδραστικού μέρους της κοινωνίας προκειμένου να στρώσει το έδαφος για την εφαρμογή της πολιτικής της.
Απαιτούμε από το υπουργείο να κάνει αποδεκτές τις προτάσεις μας για τα «ολιγομελή», τις εγγραφές και μετεγγραφές των μαθητών, όπως προτείνουν τα σχολεία. Με συντονισμό των ΕΛΜΕ (συμπαρασύροντας την εκφυλισμένη ηγεσία της ΟΛΜΕ) να οργανώσουμε την ενιαία απάντηση του κλάδου με συγκεκριμένο πρόγραμμα πανελλαδικών κινητοποιήσεων.

  • Να εγκριθούν τώρα όλα τα ολιγομελή τμήματα στα ΕΠΑΛ και στα ΓΕΛ. Να μην κλείσει κανένα τμήμα ειδικοτήτων και τομέων στα ΕΠΑΛ και να μείνουν ανοιχτά για εγγραφές και το Σεπτέμβριο για να μπορούν να τα επιλέγουν οι μαθητές. Να μην περικοπεί κανένα τμήμα γενικής ή ομάδας προσανατολισμού σε ΓΕΛ και Γυμνάσια.
  • Κατάργηση της Υπουργικής Απόφασης που καθορίζει τον κατώτατο αριθμό μαθητών για την λειτουργία των τμημάτων. 20 μαθητές στο τμήμα, 15 στις ομάδες προσανατολισμού, 10 στα εργαστήρια. Ουσιαστική μείωση των μαθητών στα τμήματα που φοιτούν παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες.
  • Ελεύθερη επιλογή στις Ξένες γλώσσες. Να επανέλθει η παράλληλη διδασκαλία, όπως ίσχυε παλιότερα σε κάθε τμήμα.
  • Μαζικοί μόνιμοι διορισμοί για την κάλυψη όλων των αναγκών τώρα. Πρόσληψη όλων των αναπληρωτών πριν ανοίξουν τα σχολεία και σε μία φάση. Να γίνουν άμεσα οι αποσπάσεις και να καλύψουν όλα τα κενά με βάση τις αιτήσεις των συναδέλφων.
  • Πλήρη εργασιακά δικαιώματα στους αναπληρωτές. Ίσα δικαιώματα στους αναπληρωτές με τους μόνιμους.
  • Να λειτουργήσει με το ξεκίνημα της χρονιάς η Πρόσθετη και η Ενισχυτική διδασκαλία και σε όλα τα σχολεία.
  • Όχι στην αυτοαξιολόγηση – αξιολόγηση σχολείων και εκπαιδευτικών. Απεργία – αποχή από κάθε διαδικασία της.
  • Όχι στο Λύκειο των εξεταστικών φραγμών και τα ΕΠΑΛ της υποβαθμισμένης εκπαίδευσης.
  • Ουσιαστική ένταξη όλων των προσφυγόπουλων στην πρωινή ζώνη.
  • Παλεύουμε για Δημόσιο, Δωρεάν, Ενιαίο και Δημοκρατικό δωδεκάχρονο Σχολείο για όλους/ες.
Ενωτική Αριστερή Παρέμβαση
Εκπαιδευτικών ΔΕ ν. Ιωαννίνων


Σάββατο, 13 Ιουλίου 2019

Στα μαρμαρένια αλώνια των ΕΣΠΑ


Ενεργοποιήθηκαν τα αντανακλαστικά των τέως κυβερνητικών στη δήλωση της νέας υπουργού παιδείας Νίκης Κεραμέως, με την οποία μας διαβεβαίωσε ότι τα σχολικά βιβλία θα είναι έγκαιρα στα σχολεία -πριν το Σεπτέμβρη. Δίκαια, θα έλεγε κανείς, αφού τα βιβλία της επόμενης σχολικής χρονιάς έχουν σταλεί εδώ και καιρό στα σχολεία, ενώ σε αρκετά από αυτά οι εκπαιδευτικοί τα έχουν μοιράσει ήδη σε πακέτα για να μοιραστούν στα παιδιά την πρώτη κιόλας μέρα. Οι τέως κυβερνητικοί προσπαθούν να πιστωθούν την επιτυχία αυτή: «δικό μας έργο είναι», μας λένε. Στ'αλήθεια, όμως, διεκδικούν το «έργο»; Για να δούμε.
Είναι γεγονός ότι η παραγωγή και διανομή των σχολικών βιβλίων από τον κρατικό ΟΕΔΒ παρουσίαζε συχνά προβλήματα. Τα προβλήματα αυτά ακουμπούσαν στην ισχνή χρηματοδότηση της Εκπαίδευσης, όπως σημείωναν με επιμονή οι συνδικαλιστικές ομοσπονδίες των εργαζόμενων στην Εκπαίδευση. Το θέμα λύθηκε το Μάη του 2011 με τη μέθοδο που οι μνημονιακές κυβερνήσεις έλυσαν ένα σωρό άλλα αντίστοιχα προβλήματα: τη διάλυση. Με το νόμο 3966/2011 ο ΟΕΔΒ καταργήθηκε και τη δουλειά του ανέλαβε το ΙΤΥΕ – Διόφαντος. Από τότε, η έκδοση και η διανομή των σχολικών βιβλίων γίνονται απ'αυτό το ΝΠΙΔ με χρηματοδότηση ΕΣΠΑ. Σε συνέντευξή της τον Οκτώβρη του 2018 η τότε υπουργός, η αξέχαστη στους εκπαιδευτικούς Άννα Διαμαντοπούλου, υπερασπίζεται τη διάλυση του ΟΕΔΒ. Το έργο, λοιπόν, για το οποίο καμαρώνουν οι τέως κυβερνητικοί μας το εγκαινίασε η πρώτη μνημονιακή κυβέρνηση.



Μήπως, όμως, παρά το ότι ήταν έργο μνημονιακό αποτελούσε μια θετική ρύθμιση; Ο τότε ΣΥΡΙΖΑ δεν το έβλεπε έτσι. Ο Τάσος Κουράκης, που τότε ήταν ο υπεύθυνος του ΣΥΡΙΖΑ για τα ζητήματα της Εκπαίδευσης, σε δήλωσή του στις 4 του Γενάρη 2011 (όταν ψηνόταν η μεταβολή) εντόπιζε, και καλά έκανε, κάποια ζητήματα, όπως η εκχώρηση της έκδοσης σχολικών βιβλίων σε ιδιώτη και η χρηματοδότησή της μέσω ΕΣΠΑ (βέβαια, η αγωνία για τη χρηματοδότηση πήρε παράταση, καθώς με τη λήξη του ΕΣΠΑ το 2013 η χρηματοδότηση εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ 2014-2020). Στη δήλωσή του συνέδεε σαφώς την προωθούμενη αλλαγή με την ιδιωτικοποίηση της Εκπαίδευσης (το 2014 το ΙΤΥΕ, απαντώντας σε κάποια καταγγελία βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωνε ότι η παραγωγή των βιβλίων ανατίθεται κάθε χρόνο σε 15 ανάδοχους), με το χτύπημα των ίσων ευκαιριών στη μόρφωση. Κι αν κανείς μπορεί σήμερα να ισχυριστεί πως αυτό ήταν απλά η προσωπική άποψη του Κουράκη (όλοι γνωρίζουμε πως δεν ήταν), την ίδια εκτίμηση βρίσκουμε και στο κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, όπως παρουσιάστηκε τον Ιούνη του 2012 από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε (μαζί με τους ΑνΕλ) 4,5 χρόνια και συνέχισε το ζήτημα της έκδοσης των σχολικών βιβλίων στο δρόμο που χάραξαν τα μνημόνια στη μετατροπή της Εκπαίδευσης σε μια μεγάλη αγορά. Πίσω, λοιπόν, από την αστεία κόντρα ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ για τα σχολικά βιβλία δεν κρύβεται τίποτε άλλο από τη λαχτάρα τους για ένα χάδι απ'το «αόρατο χέρι της Αγοράς».

Λευτέρης Παπαθανάσης, μέλος της Ενωτικής Αριστερής Παρέμβασης
13 του Ιούλη 2019

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2019

19ο συνέδριο ΟΛΜΕ: συνέδριο συνδιαλλαγής, κυβερνητικού συνδικαλισμού και αντικομμουνισμού


Ολοκληρώθηκε την Τρίτη 2/7/2019 το 19ο συνέδριο της ΟΛΜΕ που πραγματοποιήθηκε το διάστημα 29/6/2019 με 2/7/2019 στην Αθήνα. Ως Ενωτική Αριστερή Παρέμβαση εκπαιδευτικών ΔΕ ν. Ιωαννίνων θεωρούμε υποχρέωσή μας να ενημερώσουμε τους συναδέλφους τόσο για όσα διαδραματίστηκαν τις 4 αυτές ημέρες όσο και για τη στάση των αντιπροσώπων που οι ίδιοι εξέλεξαν ,των αντιπροσώπων δηλαδή της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων.
Συγκεκριμένα η παρουσία της ΔΑΚΕ Ιωαννίνων στις εργασίες του συνεδρίου ήταν κατά το 1/3 των αντιπροσώπων της, των ΣΥΝΕΚ κατά το 1/2, της ΠΕΚ κατά το 1/2, ενώ μόνο η αντιπρόσωπος της ΕΑΠ συμμετείχε σε όλες τις συνεδριακές διαδικασίες. Οι υπόλοιποι σύνεδροι τίμησαν με την παρουσία τους το συνέδριο μόνο κατά τη διάρκεια των ψηφοφοριών της 3ης βραδιάς. Εκείνο όμως που περισσότερο κατακριτέο ακόμη και από την ίδια τους την απουσία είναι η στάση όλων των συνέδρων των ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ κατά την ψηφοφορία. Ενώ λοιπόν η ΕΛΜΕ Ιωαννίνων με ομόφωνες αποφάσεις τόσο ΓΣ όσο και ΔΣ είχε απαιτήσει ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΠΟΧΗ από κάθε διαδικασία αξιολόγησης οι προαναφερόμενοι σύνεδροι έγραψαν στα παλιά τους τα παπούτσια τις αποφάσεις που οι ίδιοι είχαν ψηφίσει και υποτασσόμενοι στην κεντρική γραμμή των παρατάξεων τους καταψήφισαν την ΑΠΕΡΓΙΑΑΠΟΧΗ. Όταν λοιπόν θα περιφέρονται στα σχολεία μας και υποκριτικά θα χτυπάνε την πλάτη σας κατανοώντας τάχα τη δυσχερή θέση στην οποία θα βρεθούμε όλοι, σχολεία και εκπαιδευτικοί, μέσα από ηλεκτρονικές και μη πλατφόρμες αξιολόγησης να γνωρίζετε καλά ότι εκείνοι μας έφεραν σε αυτή τη θέση καθώς αρνήθηκαν να υπακούσουν στις αποφάσεις των ΓΣ.
Ας δούμε όμως τη συνολική στάση τω παρατάξεων στο συνέδριο.
ΔΑΚΕ : υπεραμύνθηκε της λειτουργίας της ΟΛΜΕ κατά τη διάρκεια της διετίας που πέρασε και θεώρησε μεγάλο επίτευγμα τη λειτουργία των κατασκηνώσεων για τα παιδιά των εκπαιδευτικών και την είσοδο στα στρατιωτικά πρατήρια ,είσοδος που θεώρησε ότι ισοδυναμεί με έμμεση αύξηση του μισθού μας!! Οι περισσότεροι από τους ομιλητές της, με πρωτεργάτη τον πρώην πρόεδρο της ΟΛΜΕ Ν.Παπαχρήστο, επιτέθηκαν με προσβολές και βρισιές στα μέλη των Παρεμβάσεων και του ΠΑΜΕ αλλά και συνολικότερα στην «πέρα από τις ΣΥΝΕΚ» αριστερή ιδεολογία, όπως χαρακτηριστικά έλεγαν με εμφυλιοπολεμικές αναφορές και εθνικιστικές κορώνες από τη « Β. Ήπειρο» και τον Κατσίφα μέχρι το Μέγα Αλέξανδρο και τη « Μία και Ελληνική Μακεδονία» !!!!! Έφτασαν στο σημείο να ισχυρισθούν ότι τα προσφυγόπουλα πρέπει να γίνονται δεκτά στα σχολεία μόνο αν δεν αλλοιώνονται τα εθνικά χαρακτηριστικά μιας περιοχής και ακόμη χειρότερα να υποστηρίξουν ότι η επιθυμία των ανθρώπων της προσφυγιάς να καταλήξουν στη Δ. Ευρώπη αποδεικνύει περίτρανα την ορθότητα του καπιταλισμού !!!!!!!
ΣΥΝΕΚ : με αυτή τη ΔΑΚΕ λοιπόν , με τις ακροδεξιές αντιλήψεις, συνεργάστηκαν άριστα οι ΣΥΝΕΚ. Ούτε μια λέξη δε βγήκε από το στόμα συνέδρου τους, όχι για να υπερασπισθεί την αριστερή ιδεολογία, αυτήν την έχουν απεμπολήσει εδώ καιρό, αλλά ούτε καν τα προσφυγόπουλα για την εκπαίδευση των οποίων ισχυρίζονται ότι κόπτονται !!! Κύριος και μοναδικός τους στόχος να υπερασπισθούν την κυβερνητική πολιτική !!!Όλοι οι ομιλητές τους έκαναν αναφορές στα « καλά που έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εκπαίδευση» αλλά θίγονταν με τις κατηγορίες για κυβερνητικό συνδικαλισμό και κατηγορούσαν τις Παρεμβάσεις ότι με το να μη βλέπουμε τα καλά και να τους κατηγορούμε ότι τα ξεπούλησαν όλα τους ασκούμε bullying!!!! Οι ομιλίες τους πέρα από τον εκθειασμό της κυβερνητικής πολιτικής αποτελούσαν και διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Έτσι ισχυρίστηκαν ότι δεν εφαρμόστηκε το 30ωρο,αλλά το ψήφισαν για να υπάρχει !! Κατήργησαν την αξιολόγηση αλλά έχουν φτιάξει ήδη το νομοθετικό πλαίσιο για να το εφαρμόσει η νέα κυβέρνηση !!!!!! Μέχρι και αύξηση 109 Ευρώ πήραμε αλλά δεν το καταλάβαμε !!
ΠΕΚ : οι εκπρόσωποί της επάινεσαν το ρόλο της και την ικανότητα της να τα βρίσκει με όλους και να κάνει πράξη το δόγμα του ΣΚΑΙ « όλοι μαζί μπορούμε» . Το με ποιους βέβαια ήθελε να τα βρει φάνηκε το βράδυ της 3ης ημέρας όταν ήρθε η ώρα των ψηφοφοριών!
ΠΑΜΕ : παρά την κριτική που άσκησε στην ηγεσία της ΟΛΜΕ με μια μικροπολιτική, κοντόφθαλμη κίνηση έβαλε σε κίνδυνο την ίδια τη δημοκρατική λειτουργία του σωματείου: πρότεινε το επόμενο συνέδριο να προχωρήσει σε καταστατικές αλλαγές. Η πρότασή του έγινε δεκτή από όλους τους υπόλοιπους ,πλην των Παρεμβάσεων. Εμφανής η επιθυμία τους μετατρέψουν και την ΟΛΜΕ σε μια απόλυτα γραφειοκρατική ομοσπονδία όπως έχουν κάνει ήδη με τη ΓΣΕΕ.
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ: παρά την επίθεση που δέχθηκαν από όλες τις άλλες παρατάξεις απέδειξαν για μια ακόμη φορά ότι είναι η μοναδική ακηδεμόνευτη παράταξη που βασικό της στόχο έχει την υπεράσπιση των συμφερόντων των εκπαιδευτικών- μόνιμων και αναπληρωτών. Με τις τοποθετήσεις των αντιπροσώπων της εναντιώθηκε σε όλες εκείνες τις πολιτικές που διαλύουν το δημόσιο σχολείο και τις ζωές των μαθητών και των εκπαιδευτικών . Απέδειξε ότι από το Νέο Λύκειο μέχρι την αναμοριοδότηση των σχολικών μονάδων και από την αξιολόγηση μέχρι το προσοντολόγιο – είτε εφαρμόζονται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είτε από τη επόμενη κυβέρνηση όποια και αν είναι- ο στόχος είναι η συρρίκνωση του σχολείου (μαθητών και εκπαιδευτικών) ,η αντικατάσταση της γνώσης από τις δεξιότητες και η εξυπηρέτηση της πολιτικής που εκπορεύεται από την Ε. Ε και τον ΟΟΣΑ.
ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ στο συνέδριο η είσοδος στην αίθουσα ,κατά τη διάρκεια της 2ης ημέρας, του συντονιστικού των αναπληρωτών που απαίτησε μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους και κατάργηση του προσοντολογίου !! Το πάθος και η αγωνιστικότητά των συναδέλφων αναπτέρωσε το ηθικό όλων μας και κατέδειξε ότι μόνο ο δρόμος του αγώνα είναι αυτός που μπορεί να φέρει αποτελέσματα.



ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ
Η συμμαχία ΔΑΚΕ- ΣΥΝΕΚ- ΠΕΚ που είχε διαμορφωθεί όλη την προηγούμενη διετία και οδήγησε την ομοσπονδία σε τέλμα έκανε ακριβώς το ίδιο και την ώρα των αποφάσεων ΄Έτσι καταψήφισαν όλοι μαζί την ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΠΟΧΗ από την αξιολόγηση , ενώ ακριβώς το ίδιο έκαναν και στην απόλυτα συνθετική πρόταση για διορισμό όλων των αναπληρωτών που κατατέθηκε από συνάδελφο αναπληρώτρια και υπερψηφίστηκε από Παρεμβάσεις και ΠΑΜΕ, αλλά και συνέδρους μικρότερων παρατάξεων . Στο σημείο αυτό μάλιστα εξελίχθηκαν και κωμικοτραγικές σκηνές καθώς συνάδελφος μέλος της ΔΑΚΕ , αντιλαμβανόμενος το δίκιο των αιτημάτων ανέβηκε στο βήμα και υποστήριξε ότι η ΔΑΚΕ θα υπερψηφίσει την πρόταση . Πριν προλάβει να ολοκληρώσει το λόγο η ηγεσία της ΔΑΚΕ τον κατέβασε από το βήμα και φυσικά καταψήφισε την πρόταση ισχυριζόμενη ότι η θέση της ΔΑΚΕ δεν είναι ο διορισμός των αναπληρωτών αλλά διορισμός με ΑΣΕΠ και προσοντολόγιο!! Η συμμαχία βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση και οι ΣΥΝΕΚ έδωσαν τη λύση: κατέθεσαν πρόταση για διορισμό των αναπληρωτών αλλά χωρίς κατάργηση του προσοντολογίου – πρόταση που ψηφίστηκε από ΔΑΚΕ- ΣΥΝΕΚ- ΠΕΚ.
Στα υπόλοιπα θέματα το προεδρείο του συνεδρίου επέβαλλε μια πραγματικά προσβλητική διαδικασία : αρνήθηκε να θέσει στην κρίση των συνέδρων τις προτεινόμενες αποφάσεις αλλά αρκέστηκε στην ανακοίνωση της θέσης των παρατάξεων για το καθένα από αυτά με αποτέλεσμα να μην υιοθετηθεί καμιά απόφαση.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
  • Η συμμαχία ΔΑΚΕ- ΣΥΝΕΚ- ΠΕΚ που διαμορφώθηκε την προηγούμενη διετία δεν έσπασε ούτε και μπροστά στην προεκλογική περίοδο ,ούτε καν για το θεαθήναι. ΣΥΝΕΚ και ΠΕΚ δεν θορυβήθηκαν ούτε από τον ακροδεξιό λόγο της ΔΑΚΕ ούτε από το πρόγραμμα της ΝΔ για την παιδεία από το οποίο καθόλου δε διαφοροποιήθηκε η ΔΑΚΕ. Τις υπηρεσίες που τόσο καιρό πρόσφερε η ΔΑΚΕ στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, κρατώντας αδρανή την ΟΛΜΕ, ήρθε η στιγμή να ανταποδώσουν ο ΣΥΝΕΚ στην επόμενη κυβέρνηση ΝΔ.
  • Είναι φανερό ότι μόνο η συσπείρωση στο σωματείο και η αγωνιστικότητα των εκπαιδευτικών είναι αυτές που μπορούν να αποτρέψουν τα νέα αντιεκπαιδευτικά μέτρα.
Μπορούμε να ξαναπιάσουμε το νήμα των αγώνων μας και να τους χαλάσουμε για μια ακόμη φορά τα σχέδια .

Ενωτική Αριστερή Παρέμβαση
Ιωάννινα 4/7/2019

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

ΣυνΕΚ: Ο αναπόφευκτος ξεπεσμός των κυβερνητικών απολογητών


    Δεν πέρασαν και πολλές μέρες από την εκλογοαπολογιστική συνέλευση του σωματείου μας, στην οποία ο εκπρόσωπος των ΣυνΕΚ -αφού διαμαρτυρήθηκε που η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ τους χαρακτήρισε ως κυβερνητικούς απολογητές- μάς αράδιασε όλα όσα θεωρούσε ως θετικά στο έργο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, προσθέτοντας μάλιστα και κάποια σάλτσα από το μυαλό του. Αυτοί οι μαθητευόμενοι στην άσκηση της κρατικής εξουσίας δεν είχαν, βέβαια, την εμπειρία των παλιών καραβάνων της εξουσίας, ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚ (σήμερα ΠΕΚ), και τέσσερα χρόνια τώρα επέδειξαν μεγάλη αγαρμποσύνη στην εξυπηρέτηση της κυβέρνησής τους, βάζοντας το λιθαράκι τους στην παραπέρα απαξίωση του συνδικαλισμού.
    Η αγαρμποσύνη αυτή, ενισχυόμενη από τον εκλογικό κρετινισμό και τον πανικό της ήττας οδήγησε και στη σημερινή γκάφα της παράταξης των ΣυνΕΚ, να αποστείλει στα σχολεία ένα εσωτερικό της σημείωμα, με το οποίο τα μέλη της παράταξης καλούνται να «κοινοποιήσουν-διαδώσουν» τη λίστα με τα επιτεύγματα της κυβέρνησής τους σε «μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε κάθε κουβέντα», προτείνοντας μάλιστα και τα κατάλληλα hashtag, ώστε να μην πάει ο κόπος χαμένος.
    Τους κάνουμε τη χάρη να βοηθήσουμε τον αγώνα τους, δημοσιεύοντας εδώ ΟΛΟΚΛΗΡΟ το τραγικό αυτό σημείωμα, με την παρατήρηση πως το κάνουμε μόνο αφού το έκαναν από μόνοι τους:



Τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ ; (Κοινοποιούμε-Διαδίδουμε)

Σύντροφοι, ας αφήσουμε για λίγο την κριτική και ας επικεντρωθούμε στο πώς θα ενημερώσουμε τον κόσμο για το έργο που έγινε και το κρύβουν τα ΜΜΕ.

****

Η απάντηση σε όσους λένε ότι δεν έκανε τίποτα ο ΣΥΡΙΖΑ (και μάλιστα εν μέσω μνημονίου):

Δωρεάν περίθαλψη για 2.500.000 ανασφάλιστους και διαγραφή των βεβαιωμένων στην εφορία οφειλών όσων ανασφάλιστων νοσηλεύτηκαν σε δημόσιο νοσοκομείο επί εποχής Σαμαρά.
Κατάργηση του πεντάευρου στα νοσοκομεία για όλους τους ασφαλισμένους.
Δωρεάν μετακίνηση με τα ΜΜΜ για όλους τους ανέργους.
Επίδομα ενοικίου και στέγασης.
Κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης.
Αύξηση του επιδόματος των παιδιών κατά 80%.
Αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 11% και κατάργηση του υποκατώτατου.
Πληρωμή ασφαλιστικών εισφορών των ελεύθερων επαγγελματιών ανάλογα με τα εισοδήματά τους.
Εκατόν είκοσι δόσεις σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία για ελεύθερους επαγγελματίες και φυσικά πρόσωπα με διαγραφή των προσαυξήσεων έως 100% και δικαίωμα συνταξιοδότησης.
Μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση από 24% σε 13%.
Μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα από 24% σε 13%.
Μείωση του ΦΠΑ στην ενέργεια και στο φυσικό αέριο από 13% στο 6%.
Μείωση του Ένφια κατά 30%.
Απαλλαγή από την εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης για εισοδήματα έως 20.000 ευρώ και μείωση από 6% στο 2% για εισοδήματα από 20.000 έως 30.000 ευρώ.
Μόνιμη 13η σύνταξη στους συνταξιούχους.
Τέλος στις μίζες και την καταλήστευση του δημοσίου χρήματος.
Τα οικονομικά σκάνδαλα (πχ Novartis, ΚΕΕΛΠΝΟ κτλ) στην δικαιοσύνη.
Σχολικά γεύματα.
Ακύρωση περικοπής συντάξεων από 1/1/2019 και αύξηση 620.000 συντάξεων από την αρχή του 2019.
Μείωση της ανεργίας κατά 9%.
Μείωση της ανεργίας των νέων κατά 23%.
360.000 νέες θέσεις εργασίας από το 2015.
Μείωση της αδήλωτης εργασίας από το 20% στο 8% μέσω της ανασύστασης του Σώματος Επιθεωρητών αδήλωτης εργασίας.
Επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Κατάργηση της Αυτοδίκαιης Αργίας των δ.υ. (σε περιπτώση που είχαν οποιαδήποτε δικαστική διένεξη !).
Αύξηση των κρατικών δαπανών για την πρόνοια από 780 εκατ. το 2014 σε 3 δις (!) το 2019.
Ολοκλήρωση των μεγάλων οδικών αξόνων (Ιόνια οδός, Ε65, Πάτρα-Κόρινθος, Αθήνα-Θεσ/νίκη Τέμπη,Μαλιακός, Κλειδί) με επανεκίνηση των έργων και επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων με όφελος 780 εκατ. για το δημόσιο.

#ΕΓΙΝΑΝΠΟΛΛΑ #ΣΥΡΙΖΑ #ΔΕΝΓΥΡΙΖΟΥΜΕΠΙΣΩ #ΜΠΟΡΟΥΜΕ

(Κοινοποιούμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διαδίδουμε σε κάθε κουβέντα που κάνουμε για τις εκλογές. Πρέπει να αναδείξουμε το έργο που κρύβουν τα ΜΜΕ. Είναι η μάχη των μαχών. Αν δεν το κάνουμε εμείς τότε ποιος ; Αν όχι τώρα, πότε ; Μπορείτε να προσθέσετε και εσείς κάτι στην λίστα που είναι σημασντικό και το ξέχασα)

(υπογραφή)



Εμείς δεν θέλουμε να σχολιάσουμε παραπέρα. Τους ευχόμαστε «καλό αγώνα» στην ελώδη αρένα των παρατρεχάμενων της εξουσίας, μαζί με τη ΔΑΚΕ και την ΠΕΚ...