Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Μήνυμα σχολικών καθαριστριών δήμου Ζίτσας

Αγαπητά μας παιδιά, γονείς, εκπαιδευτικοί
Μπροστά στο ξεκίνημα κάθε σχολικής χρονιάς, εμείς οι σχολικές καθαρίστριες περιμέναμε να καθαρίσουμε τα σχολεία όπου μορφωνόσαστε και επιβάλλεται να είναι καθαρά, να αποτελούν ένα χώρο που πραγματικά σας αξίζει και να ανταποκρίνεται στη σημερινή εποχή.
Μας γνωρίζετε γιατί ήμασταν δίπλα στις ανησυχίες σας, στους αγώνες σας. Ήμασταν δίπλα σε δυσκολίες που προέκυπταν από νεροποντές, από χιόνια και σεισμούς.
Αγωνιούσαμε και παλεύαμε μαζί με σας για ένα σχολείο που να ανταποκρίνεται τις πραγματικές ανάγκες της εποχής μας κι όχι ένα σχολείο που να διαχωρίζει, να βάζει εμπόδια.
Φέτος όμως για εμάς, τις 15 καθαρίστριες του Δήμου Ζίτσας, οι πόρτες των σχολείων την 1η Σεπτέμβρη ήταν κλειστές. Η δημοτική αρχή μας έστειλε στην ανεργία και την εξαθλίωση, μας στέρησε το ψωμί μας. Στην ίδια θέση μπορεί να βρίσκονται και δικά σας άτομα, οι γονείς σας.
Προσπάθησαν να μας βάλουν να τσακωθούμε με τις άνεργες μανάδες σας, για το ποια αξίζει να καθαρίζει τις αίθουσες του κάθε σχολείου με ένα μισθό που δεν φτάνει να ζήσουμε. Είπαν ότι έτσι θα σταματήσουν να είναι κάποιες άνεργες. Κρύβουν όμως την αλήθεια: για κάθε μία άνεργη που βρήκε φέτος δουλειά, μία εργαζόμενη καθαρίστρια βγήκε στην ανεργία. Αυτό που τους λένε στην ουσία είναι ότι ο μόνος τρόπος για να φάνε μισό κομμάτι ψωμί είναι να το πάρουν από το χέρι του διπλανού τους.
Όλα αυτά τη στιγμή που οι ανάγκες για καθαριότητα στα σχολεία είναι πολύ μεγάλες και δεν καλύπτονται μόνο από 15 καθαρίστριες. Οι καθαρίστριες να δουλεύουν σε πρωινή και απογευματινή βάρδια με ωράριο και αξιοπρεπές μισθό. Έτσι καμία καθαρίστρια δεν θα περισσεύει από τα σχολεία μας, καμία δεν χρειάζεται να απολυθεί.
Θα μπορούσαμε επομένως και εμείς να συνεχίζουμε, όπως κάναμε κάθε χρόνο, τη δουλειά μας και καινούργιες εργαζόμενες να έβρισκαν δουλειά.
Κρύφτηκαν πίσω από τους νόμους που επιτρέπουν τις απολύσεις κι έφτασαν να περηφανεύονται για τα σχολεία του Δήμου. Είναι περήφανοι δηλαδή που στα σχολεία του δήμου υπάρχουν καθαρίστριες που πρέπει να δουλεύουν ακόμα κι αν αρρωστήσουν γιατί ο δήμος τις θεωρεί εργολάβους που δεν έχουν δικαίωμα να πάρουν άδεια.
Η απαράδεκτη απόφαση για τις απολύσεις σηματοδοτεί και το δικό σας εργασιακό μέλλον. Μέλλον που δεν θα υπάρχει μόνιμη και σταθερή δουλειά για κανένα. Μια κόλαση με ανεργία, μερική απασχόληση, με ημερομηνία λήξης ή δουλειά, με απληρωσιά και τους μισθούς πείνας είναι η μοναδική επιλογή σας. Σ΄αυτό το μοντέλο είναι προσαρμοσμένη και το εκπαιδευτικό σύστημα. Θέλουν να δέχεστε παθητικά ό,τι ζητά ο εργοδότης και να μην παλέψετε ποτέ για μια καλύτερη ζωή.
Η ανάγκη να είναι καθαρά τα σχολεία είναι καθημερινή και αφορά όχι μόνο τις καθαρίστριες αλλά τους γονείς που έχουν τα παιδιά τους στα δημόσια σχολεία και τους εκπαιδευτικούς που κάνουν το μάθημα. Για να είναι όμως καθαρά τα σχολεία θα πρέπει να υπάρχουν καθαρίστριες που να δουλεύουν σε ανθρώπινες συνθήκες και να αμείβονται όπως αξίζει στη βαριά και ανθυγιεινή δουλειά τους και να μην είναι κριτήριο το κόστος.
Ο αγώνας μας όμως είναι κοινός. Κι εμείς οι καθαρίστριες όπως κι εσείς, θέλουμε να ανοίγουν τα σχολεία για όλη τη νεολαία της περιοχής μας. Για να μπορείτε να αθλείστε, να γυμνάζεστε, να υπάρχει ενισχυτική διδασκαλία, χώροι ξεκούρασης, τραπεζαρίες και βιβλιοθήκες μέσα σε κάθε σχολείο. Θέλουμε να μαθαίνετε τέχνες που δε τις προωθεί το σχολείο όπως μουσική, εικαστικά, για να αναδεικνύονται όλες οι δεξιότητές σας.
Σας καλούμε να είστε δίπλα στον αγώνα που κάνουμε για να αποτρέψουμε τις απολύσεις μας και να παλέψουμε μαζί για ένα σύγχρονο σχολείο που να μορφώνει και όχι να εξοντώνει, για ένα σχολείο ενιαίο, δωδεκάχρονο όπου οι καθαρίστριες θα έχουν πλήρη και σταθερή εργασία, με πλήρη μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
Ας κάνουμε την αρχή με τη μαζική παρουσία στο συλλαλητήριο που διοργανώνει το Εργατικό Κέντρο Ν. Ιωαννίνων τη Δευτέρα 25 Σεπτέμβρη 2017 στις 6.00 μ.μ. στο παλιό Δημαρχείο Ελεούσας

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Η «καλή» αξιολόγηση και άλλες φαντασιώσεις

 Παρακολουθήσαμε χθες την κοινή συνέντευξη των προέδρων της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων και του ΣΕΠΕ Ιωαννίνων σε τοπικό τηλεοπτικό σταθμό για τις εξελίξεις στην Εκπαίδευση μπροστά στη νέα σχολική χρονιά. Το να κάνουμε μια πλήρη παρουσίαση και κριτική των όσων είπαν οι δύο συνάδελφοι θα ήταν υπερβολικό για τούτο το μικρό σημείωμα. Επιβάλλεται όμως να σταθούμε σε ένα κρίσιμο -και επικίνδυνο συνάμα- ζήτημα, στο οποίο μια σημαντική μερίδα του συνδικαλισμού μας φαίνεται να πατά και να ξαναπατά τη μπανανόφλουδα που αφήνει η κυρίαρχη προπαγάνδα.
Αναφερόμενοι στο μεγάλο ζήτημα της Αξιολόγησης, και οι δύο συνάδελφοι εξέθεσαν την άποψη ότι στην Εκπαίδευση χρειαζόμαστε κάποιας μορφής αξιολόγηση, αρκεί αυτή να έχει πρώτα συζητηθεί πλατιά, να μην είναι τιμωρητικού χαρακτήρα, να μην είναι εργαλείο χειραγώγησης των εκπαιδευτικών και κατηγοριοποίησης των σχολείων. Θέτοντας εδώ από την αρχή το σημείο της διαφωνίας μου, σημειώνω ότι αυτή ακριβώς η άποψη, που δέχεται την “αξιολόγηση υπό όρους” είναι το καταλληλότερο λιπαντικό για την εφαρμογή της αξιολόγησης χωρίς κανέναν όρο. Η “καλή” αξιολόγηση που ονειρεύονται οι συνάδελφοι είναι ίδια κι απαράλλαχτη με την “κακή”, τουλάχιστον στα μεσο-μακροπρόθεσμα αποτελέσματά της.
Πριν δούμε το γιατί συμβαίνει αυτό, ας σταθούμε σε ένα δεύτερο, αλλά αρκετά σημαντικό, σημείο. Ένα από τα επιχειρήματα με τα οποία οι συνάδελφοί μας προσπάθησαν να στηρίξουν την άποψή τους ήταν ότι “η κοινωνία δεν πρέπει να σκεφτεί ότι είμαστε αντίθετοι στο να αξιολογηθούμε, όταν όλοι αξιολογούνται. Έτσι πρέπει εμείς οι ίδιοι να κάνουμε τις προτάσεις για την μορφή της αξιολόγησής μας”. Αυτό είναι ένα επιχείρημα που, αν και ακούγεται συχνά, δεν το καταλαβαίνω, ειδικά όταν ξεστομίζεται από δασκάλους. Είναι αλήθεια ότι το κίνημα των εκπαιδευτικών πρέπει συνεχώς να σφυρηλατεί τη συμμαχία του με τα άλλα δύο μέρη του σχολικού τριγώνου, τα παιδιά και τους γονείς. Οι συμμαχίες όμως, και μάλιστα οι έντιμες και ελπιδοφόρες, δεν χτίζονται ούτε με την κουτοπονηριά ούτε με την υποταγή στις αντιλήψεις του άλλου. Εάν κρίνουμε ότι η απαίτηση της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών είναι κυρίαρχη μέσα στους γονείς (σε ποιους γονείς; Σε όλους; Είναι κάποιο ενιαίο κοινωνικά στρώμα οι “γονείς” μήπως;) και εάν εμείς κρίνουμε ότι αυτό οφείλεται στην προπαγάνδα του λόγου των αφεντικών, τότε αυτό που έχουμε να κάνουμε, σαν δάσκαλοι και σαν κοινωνικοί συνοδοιπόροι, είναι να τους εξηγήσουμε υπομονετικά το γιατί οι απόψεις τους είναι λαθεμένες. Θα ήταν ενδιαφέρον να μας αποκαλύψουν οι συνάδελφοι πώς φαντάζονται μια συμμαχία με τους “γονείς”, η οποία στην τελική ανάλυση θα αποδεχόταν το λόγο της κυρίαρχης τάξης περί αξιολόγησης. Τι να την κάνει κανείς μια τέτοια συμμαχία;
Ας πάμε όμως στην κύρια αντίρρηση. Μπορεί να υπάρχει “καλή” αξιολόγηση των εκπαιδευτικών; Θα μπορούσαμε να καταστρώσουμε μια πρόταση σαν αυτή που υπονοούν (αλλά δεν περιγράφουν) οι συνάδελφοι πρόεδροι; Μιας και ο χώρος ετούτου του σημειώματος είναι περιορισμένος, ας επιχειρήσουμε να απαντήσουμε με συντομία.

- Είναι στη φύση της εκπαιδευτικής διαδικασίας το ότι δεν μπορεί να ποσοτικοποιηθεί. Νόρμες εκπαιδευτικού έργου δεν υπάρχουν, και άρα η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών πάνω στην τήρηση της νόρμας αναγκαστικά θα προϋποθέτει νόρμες επιβεβλημένες από αυθαίρετους εξωεκπαιδευτικούς σχεδιασμούς. Η Αξιολόγηση χτυπά απευθείας στην καρδιά της Εκπαίδευσης.
- Δε νοείται κριτική του γενικού εκπαιδευτικού έργου ξεκομμένη από την κριτική του εκπαιδευτικού συστήματος. Ένα καλό εκπαιδευτικό σύστημα, ένα σύστημα που προσπαθεί για την ολόπλευρη μόρφωση των παιδιών, είναι σαφώς διαφορετικό περιβάλλον από ένα σύστημα περικοπών και καθολικού ελέγχου. Η αξιολόγηση (κάθε αξιολόγηση) μεταφέρει το ερώτημα “ποιον ωφελεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα; Ποιες είναι οι αξίες του και με ποιον τρόπο τις υπηρετεί;” στο “πώς κάνει τη δουλειά του ο υπάλληλος;”. Η Αξιολόγηση λειτουργεί λοιπόν σαν ξέπλυμα του συστήματος.
- Η εκπαίδευση δεν είναι μια διαδικασία που χαρακτηρίζεται από σωστές και λάθος μεθόδους, έτσι αόριστα και γενικά. Ένα σωρό μέθοδοι που παλιότερα θεωρούνταν ιδανικές, σήμερα είτε έχουν πεταχτεί στο σκουπιδοντενεκέ είτε έχουν ακόμη και καταδικαστεί. Επιπλέον, στην εκπαίδευση δεν υπάρχουν συνταγές. Γνωρίζουμε καλά πως μια προσέγγιση ενός θέματος μπορεί να αλλάζει από σχολείο σε σχολείο, ακόμη κι από τμήμα σε τμήμα του ίδιου σχολείου.
Η αξιολόγηση βάζει κάτω από το χαλί τις υπαρκτές κοινωνικές διαφορές των σχολείων και των παιδιών. Με λίγα λόγια, η Αξιολόγηση μασκαρεύει τις ταξικές διαφορές με το μανδύα των “ατομικών ευθυνών του εκπαιδευτικού”.
- Η εκπαίδευση δεν είναι ουδέτερη. Ο κρατικός θεσμός της εκπαίδευσης, όπως και το σύνολο του κράτους, διασφαλίζει τους όρους της διαιώνισης της κυριαρχίας της αστικής τάξης. Αυτό σημαίνει ότι την “εκπαιδευτική ατζέντα”, ανεξάρτητα από το αν η κυβέρνηση είναι δεξιά ή “αριστερή”, την καθορίζουν έμμεσα (και κάποιες φορές άμεσα, αμεσότατα) τα επιτελεία των αφεντικών. Ένας θεσμός, λοιπόν, που καλείται να πετύχει τους στόχους των αφεντικών θα ήταν παράλογο να θεωρούμε ότι μπορεί να αξιολογηθεί από τους μηχανισμούς των αφεντικών στο κατά πόσο υπηρέτησε τη μόρφωση των παιδιών των εργατικών και λαϊκών τάξεων. Η Αξιολόγηση, “καλή” και “κακή”, είναι εργαλείο ταξικής κυριαρχίας.
- Η εκπαίδευση δεν έχει άμεσα αποτελέσματα. Πολλές φορές τα αποτελέσματα μιας συνεκτικής διδασκαλίας παρουσιάζονται χρόνια αργότερα. Η οικοδόμηση των βάσεων της μάθησης, αυτή η τόσο σημαντική πλευρά της Εκπαίδευσης, δεν έχει να κάνει με την επίτευξη άμεσων στόχων. Οι άμεσοι στόχοι είναι απαίτηση του σχολείου-επιχείρηση. Η Αξιολόγηση μετατρέπει το Σχολείο σε θέαμα.
- Όπου έχει εφαρμοστεί η Αξιολόγηση, και μιλάμε για τα μεγάλα καπιταλιστικά κέντρα όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία, έχει οδηγήσει σε μια γραφειοκρατική κόλαση, όπου η χαρά και η δημιουργικότητα θυσιάστηκαν στο βωμό της “επίτευξης στόχων”. Η Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών στα μεγάλα καπιταλιστικά κέντρα έχει οδηγήσει στο γραφειοκρατικό ψεύδος (σχολεία και εκπαιδευτικοί απλά συμπληρώνουν ψευδή στοιχεία όπου μπορούν για να πετύχουν καλύτερο “σκορ”), σε εργασιακή εξάντληση των εκπαιδευτικών (μιλάμε για μαζικές παραιτήσεις και έλλειψη ακόμη και αναπληρωτών, λόγω κακής φήμης του επαγγέλματος) και ανούσια εντατικοποίηση. Η Αξιολόγηση απονεκρώνει τον εκπαιδευτικό και το σχολείο.
- Ακόμη και η “καλή” αξιολόγηση οδηγεί στην κατηγοριοποίηση των σχολείων. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ήδη, και τώρα που δεν υπάρχει “επίσημη” αξιολόγηση, τα σχολεία είναι κατηγοριοποιημένα στην κοινή γνώμη (κακώς, αλλά το ξέρουμε ότι ισχύει σε μεγάλο βαθμό). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το αίσχος των ανούσιων μεταγραφών (με τη δήλωση ψευδών στοιχείων ή και με “ρουσφέτια”, όπως έχουμε δει σε κάποιες περιπτώσεις) μέσω των οποίων αποδυναμώνονται κάποια σχολεία και ενισχύονται άλλα. Όταν η Αξιολόγηση βάλει αυτή την “επίσημη” στάμπα πάνω από κάποιο σχολείο, δεν θα χρειάζεται να είναι “τιμωρητική”. Η ίδια η κοινωνία θα λειτουργήσει αυτόματα. Η Αξιολόγηση, ακόμη και η “καλή”, είναι μηχανισμός κατηγοριοποίησης και αποδυνάμωσης/κλεισίματος σχολείων (το ίδιο φυσικά θα ισχύσει και για τους εκπαιδευτικούς όταν εφαρμοστεί η ατομική τους αξιολόγηση).
- Η Αξιολόγηση, καθώς θα πραγματοποιείται από συγκεκριμένους μηχανισμούς, παγιώνει την αντίληψη ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να καθορίσουν τις ζωές και τις ανάγκες τους. Ο Σύλλογος Διδασκόντων (μαζί και τα μαθητικά συμβούλια και οι σύλλογοι γονέων) παύει να είναι το κυρίαρχο όργανο στο οποίο τα παιδαγωγικά, διοικητικά ή όποια ζητήματα κουβεντιάζονται δημοκρατικά και προτείνονται οι αντίστοιχες λύσεις. Ο έλεγχος και η “λύση” έρχεται απ'έξω, ο Σύλλογος απλά προτείνει τον καλύτερο τρόπο για να εφαρμοστούν τα πορίσματα της Αξιολόγησης. Η Αξιολόγηση είναι ένα πλήγμα στη δημοκρατία, είναι μια αυταρχική κατρακύλα.
- Η Αξιολόγηση υπηρετεί τη στροφή της κοινωνίας από το σύνολο στο άτομο. Μια κατ'εξοχή κοινωνική διαδικασία όπως η Εκπαίδευση, μετατρέπεται σε ατομική, οι μαθητές και οι γονείς είναι οι πελάτες στο “νέο σχολείο”. Το Κράτος, μέσω της αξιολόγησης, θα ελέγχει εάν οι εκπαιδευτικοί παρέδωσαν στο άτομο-μαθητή-πελάτη το συμφωνημένο “πακέτο εκπαιδευτικών υπηρεσιών”. Η Αξιολόγηση είναι το ιδεολογικό εργαλείο του νεοφιλελευθερισμού στην Εκπαίδευση.
- Η αξιολόγηση δεν είναι ένα αφηρημένο σχήμα, όπως θέλουν να παρουσιάσουν κάποιοι, μα ο κύριος τρόπος εφαρμογής της καπιταλιστικής επιθετικότητας στην Εκπαίδευση. Μέσω της Αξιολόγησης παγκόσμια διευκολύνεται η διατίμηση του προϊόντος “εκπαιδευτική υπηρεσία” (και όχι πια “εκπαίδευση”, καθώς κάθε κομματάκι της παίρνει πια το ταμπελάκι με την τιμή του, αυτό με το οποίο θα βγει στην αγορά είτε άμεσα είτε έμμεσα μέσα από την αναζήτηση χορηγών. Η Αξιολόγηση υπηρετεί το Σχολείο της Αγοράς.
- Δεν υπάρχει αξιολόγηση που να μην είναι συνάμα και χειραγώγηση. Ο έλεγχος πάνω στη σχολική ζωή, η παρακολούθηση των υποτιθέμενων “επιδόσεων” του σχολείου και του εκπαιδευτικού, ακόμη κι όταν δεν έχει τιμωρητικό χαρακτήρα, λειτουργεί κανονιστικά. Αυτό σημαίνει ότι οδηγεί το σχολείο και τον εκπαιδευτικό να προτιμήσει εκείνες της συμπεριφορές και μεθόδους που θα οδηγήσουν στο καλύτερο δυνατό “σκορ”. Πρακτικά, με την εξαίρεση κάποιων συναδέλφων που ενδεχομένως θα αντιστέκονται λόγω προσωπικού “τσαγανού” ή επιστημονικής-παιδαγωγικής αξιοπρέπειας, όλο και περισσότερα σχολεία (και συνάδελφοι) θα λειτουργούν κατά πώς επιβάλλει η προωθούμενη νόρμα. Η Αξιολόγηση είναι ο θάνατος της Παιδαγωγικής Ελευθερίας.

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ένα σωρό ακόμη σημεία. Όσοι δίνουμε τη ζωή μας στο μαυροπίνακα, ξέρουμε μέσα μας τι έγκλημα πρόκειται να πραγματωθεί. Θα μπορούσαμε επίσης να μιλάμε με τις ώρες ακαδημαϊκά, για κάποια “αξιολόγηση που θα θέλαμε εμείς”. Ε λοιπόν, ας ξεχάσουμε ότι δεν μιλάμε για κάτι τέτοιο, ας ξεχάσουμε ότι η Αξιολόγηση που προτείνεται είναι αυτή που επιθυμούν οι μεγάλοι πολυεθνικοί εκπαιδευτικοί-επιχειρηματικοί κολοσσοί και τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία (ΟΟΣΑ), κι ας προκαλέσουμε κι από δω εκείνους τους συναδέλφους που μας μιλούν για “μια άλλη, καλή, αξιολόγηση” να μας περιγράψουν μερικά βασικά της σημεία. Αν βρουν έστω κι ένα που να αντέχει την κριτική, το υπόσχομαι, θα σταματήσουμε να είμαστε τόσο αυστηροί μαζί τους. Δεν θα το βρουν όμως. Η “καλή αξιολόγηση” θα μείνει για πάντα μια φαντασιακή μπαλαφάρα, σαχλό φάσμα που θα υπηρετεί την εφαρμογή της “κακής”, της μόνης πραγματικά δυνατής.

Τρία υστερόγραφα:
- Ας μην θεωρηθεί ότι η επικέντρωση ετούτου του σημειώματος στην Εκπαίδευση υπονοεί ότι η Αξιολόγηση είναι διαδικασία ανεκτή ή επιθυμητή σε άλλους τομείς και άλλους κλάδους εργαζομένων. Αυτή όμως είναι μια άλλη συζήτηση.
- Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, αλλά και συνδικαλιστικά, έγειρε την πλάστιγγα στην κατεύθυνση της αποδοχής/εφαρμογής της Αξιολόγησης. Εάν στην περίοδο των ΣαμαροΒενιζέλων η αντίθεση ήταν μαζική, σήμερα όλοι αισθάνονται πια ότι “τους παίρνει” να προσθέσουν το λιθαράκι τους στην εφαρμογή της Αξιολόγησης.
- Η μάχη της Αξιολόγησης θα καθορίσει το μέλλον της Εκπαίδευσης στη χώρα μας για τα πολλά επόμενα χρόνια. Το θέμα δεν είναι “ακαδημαϊκό”, δεν πρόκειται για απλή αντιπαράθεση απόψεων για τα εκπαιδευτικά θέματα. Η αντίθεση στην Αξιολόγηση σημαίνει αγώνα, σημαίνει ευθύνη, σημαίνει ότι στεκόμαστε με ειλικρινή αλληλεγγύη για το μέλλον της Εκπαίδευσης. Φτάνουν οι κουβεντούλες, αρκετά πια.


Λευτέρης Παπαθανάσης, χημικός – εκλεγμένος με την “Ενωτική Αριστερή Παρέμβαση” στο ΔΣ της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων




Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Ησυχία! Η ΟΛΜΕ κοιμάται!

Σχετικά με την επιλογή των
νέων διευθυντών στα σχολεία


Συνάδελφοι,
Έπειτα από τρεις συνεδριάσεις του ΔΣ της ΟΛΜΕ και έπειτα από τις συνεχείς αναβολές που προκάλεσε η ΔΑΚΕ και στις οποίες συνηγόρησαν οι ΣΥΝΕΚ, ροκανίζοντας το χρόνο, τελικά η συνδικαλιστική ηγεσία του κλάδου αποφάσισε πως πρέπει να μείνει βουβή απέναντι στην πρώτη επιχείρηση επιβολής της αξιολόγησης επί των ημερών του ΣΥΡΙΖΑ που ξεκινά τις επόμενες ημέρες με όχημα την επιλογή των νέων διευθυντών στα σχολεία.


Η παράταξη της ΔΑΚΕ αφού μελέτησε σε βάθος το νέο νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο δεν γνώριζε τις προηγούμενες ημέρες, ανακάλυψε πως τελικά δεν την ικανοποιεί ο τρόπος μοριοδότησης(!) των υποψήφιων διευθυντών. Επίσης, «διαμαρτυρήθηκε» διότι η συμμετοχή των Συλλόγων Διδασκόντων είναι «ανεπαρκής» και «αντιεπιστημονική» ενώ διαπίστωσαν πως «δεν υπάρχει τράπεζα ερωτήσεων» που θα αξιοποιηθεί στη διαδικασία των συνεντεύξεων. Κατά τα άλλα πρότειναν να «παγώσει» ο νόμος και να ανοίξει διάλογος με το υπουργείο Παιδείας για το σύστημα επιλογής των στελεχών συνολικά.


Από τη μεριά τους οι ΣΥΝΕΚ, αφού κατακεραύνωσαν το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο (καθηκοντολόγιο, Ν3848 κλπ) και εξαπέλυσαν μύδρους κατά του νέου τρόπου επιλογής των διευθυντών, τελικά ευθυγραμμίστηκαν με την πολιτική του υπουργείου Παιδείας. Χρησιμοποιώντας προσχήματα όπως την λεγόμενη «μυστικότητα» της γνώμης του Συλλόγου Διδασκόντων, επεδίωξαν να εξωραΐσουν την νέα αξιολόγηση. Θεώρησαν μάλιστα πως η φόρμα αποτίμησης «συμφωνώδιαφωνώ» αποτελεί μια «σαφή διατύπωση γνώμης του Συλλόγου Διδασκόντων». Καλούν τώρα τον κλάδο να μπει στη διαδικασία της περίφημης «γνωμοδότησης», δηλαδή, να αρχίσει να εμπεδώνει «την κουλτούρα της αξιολόγησης», όπως διαρκώς μας υπενθυμίζουν οι κ. ΛιάκοςΓαβρόγλου. Είναι μεγαλειώδης αντίφαση από τη μια πλευρά να εγκαλούν οι ΣΥΝΕΚ το υπουργείο πως «απαξιώνει την έκφραση γνώμης του Συλλόγου Διδασκόντων» και την ίδια στιγμή να καλούν τον κλάδο να νομιμοποιήσει αυτήν την πολιτική με τη συμμετοχή του σε μια απαξιωτική διαδικασία! Ο κ. Γαβρόγλου μάλιστα σε ραδιοφωνική συνέντευξη ξεκαθαρίζει κατηγορηματικά πως η γνωμοδότηση δεν μοριοδοτεί τον υποψήφιο διευθυντή και η τελική επιλογή είναι στα χέρια της ειδικής αρμόδιας επιτροπής!!!. Με άλλα λόγια η συνέντευξη είναι αυτή που θα κρίνει ποιος θα γίνει Διευθυντής, όπως γινόταν πάντα και όπως έγινε και με τους δ/ντες εκπαίδευσης πρόσφατα, παρόλο που τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας μοριοδοτούνταν.
Οι «φόρμες αποτίμησης», με βάση το νόμο, θα συμπληρωθούν για όλους τους εκπαιδευτικούς που βάζουν υποψηφιότητα για δ/ντες από κάθε σχολείο και για όποιο σχολείο επιθυμούν και όχι μόνο για όσους είναι ήδη δ/ντές. Όμως, οι ΣΥΝΕΚ σπέρνουν συνειδητά σύγχυση υποστηρίζοντας πως οι εκπαιδευτικοί θα γνωμοδοτήσουν για το διευθυντή του σχολείου τους. Στην πράξη κρύβουν πως ξεκινάει η διαδικασία της ατομικής αξιολόγησης για τους εκπαιδευτικούς, όπου όλοι θα αξιολογούν όλους. Κρύβουν αυτοί, που τάχα κόπτονται για τη γνώμη και τον κυρίαρχο ρόλο του συλλόγου διδασκόντων, πως το σχολείο θα μετατραπεί σε αρένα ανταγωνιστικών σχέσεων μεταξύ των συναδέλφων.
Συνάδελφοι,
Τόσο οι ΣΥΝΕΚ όσο και η ΔΑΚΕ αποκρύπτουν επιμελώς και επιχειρούν να συσκοτίσουν το πραγματικό περιεχόμενο του νέου νόμου για την επιλογή των διευθυντών στα σχολεία. Η πολιτική αυτή είναι απολύτως εναρμονισμένη με τα ψηφισμένα μνημονιακά μέτρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΑΝΕΛ για την εφαρμογή της αξιολόγησης σε όλη την έκταση του Δημοσίου. Άλλωστε αποτελεί ρητή δέσμευση της κυβέρνησης πως «κάθε διαδικασία αξιολόγησης στην εκπαίδευση πρέπει να εναρμονίζεται με το ισχύον πλαίσιο του Δημοσίου». Ο νέος νόμος αποτελεί το πρώτο βήμα για την εφαρμογή της αξιολόγησης στην εκπαίδευση, ενώ κυβέρνηση και υπουργείο μεθοδεύουν την επιβολή της περίφημης «αυτοαξιολόγησης» της σχολικής μονάδας και της ατομικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών.
Συνάδελφοι,
Είναι αναγκαίο να εκφράσουμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο την αντίθεσή μας στην πολιτική που ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου στην εκπαίδευση στρώνοντας ταυτόχρονα το δρόμο για την αξιολόγηση. Συντεταγμένα, αποφασιστικά και με την ευθύνη των ΕΛΜΕ καλούμε:


- Τους αιρετούς εκπροσώπους του κλάδου να μην συμμετάσχουν με τη βαθμολογία τους, βάζοντας «παύλα», στις αξιολογικές κρίσεις των υποψήφιων διευθυντών στις επικείμενες συνεδριάσεις τωνδιευρυμένωνΠΥΣΔΕ.
- Τους Συλλόγους Διδασκόντων να καταγγείλουν και να απέχουν από τις προσχηματικές και δήθεν γνωμοδοτικές συνεδριάσεις αξιολόγησης για τους υποψήφιους διευθυντές. Να μην συμπληρώσουν τις περίφημες «φόρμες αποτίμησης».
- Υλοποιούμε την απόφαση της ΑΔΕΔΥ για "απεργίααποχή από κάθε διαδικασία αξιολόγησης" των νόμων Βερναδάκη (4369/2016) και επιλογής διευθυντών σχολικών μονάδων (4473/2017).
- Οργανώνουμε την πάλη μας ενάντια στην επιχειρούμενη επιβολή της αξιολόγησης με έκτακτες Γενικές Συνελεύσεις του κλάδου!


Με μαζικό και αποφασιστικό αγώνα να αποτρέψουμε τη νέα απόπειρα επιβολής της αξιολόγησης!
Κάτω η αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ!


Ιούνης 2017
Αγωνιστικές Παρεμβάσεις
Συσπειρώσεις Κινήσεις ΔΕ


Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Σχόλιο της Παρέμβασης Εκπαιδευτικών Ιωαννίνων

Με σχετική έκπληξη και προβληματισμό διαβάσαμε την ανάρτηση στο site του ΜΕΤΑ για τα εκλογικά αποτελέσματα στην ΕΛΜΕ Ιωαννίνων, όπου αναφέρεται ότι το σχήμα της ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ “στηρίχτηκε και από τις δυνάμεις του ΜΕΤΑ”. Ως “Παρέμβαση Εκπαιδευτικών”, και σαν μία από τις τρεις παρατάξεις που συνεργάστηκαν στις εκλογές υπό το κοινό σχήμα της ΕΑΠ, δηλώνουμε πως με “δυνάμεις του ΜΕΤΑ” δεν είχαμε ούτε έχουμε κάποια πολιτική συνεργασία. Εάν μας είχε τεθεί θέμα συνεργασίας με “δυνάμεις του ΜΕΤΑ” θα το εξετάζαμε σαν τέτοιο, αλλά η συγκρότηση της ΕΑΠ σε καμία περίπτωση δεν είναι κάτι τέτοιο.
Πραγματικά, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εάν η συγκεκριμένη αποστροφή στην ανάρτηση του ΜΕΤΑ οφείλεται σε κακή πληροφόρηση ή σε σκοπιμότητα (ελπίζουμε να ισχύει το πρώτο), αλλά -ειδικά με την απαξίωση της Αριστεράς που προκάλεσε η καταστροφή που υπήρξε ο ΣΥΡΙΖΑ (και με την ενεργή συμβολή των “δυνάμεων του ΜΕΤΑ”)- η οικοδόμηση μετώπων, συνεργασιών και συντροφικότητας δεν μπορεί παρά να περνάει από διαυγείς σχέσεις και οπωσδήποτε να αποφεύγει την πρακτική της σπέκουλας.

Παρέμβαση Εκπαιδευτικών Ιωαννίνων
15 του Μάη, 2017

Αποτελέσματα εκλογών 9/5/2017

Για ΔΣ

ΔΑΚΕ 295 ψήφοι, 3 έδρες

Ενωτική Αριστερή Παρέμβαση 159 ψήφοι 2 έδρες

ΠΕΚ 151 ψήφοι, 2 έδρες

ΣΥΝΕΚ 135 ψήφοι, 2 έδρες

ΠΑΜΕ 54 ψήφοι

Άκυρα-Λευκά 36

Για το συνέδριο της ΟΛΜΕ

ΔΑΚΕ 261 ψήφοι, 3 έδρες

ΠΕΚ 162 ψήφοι, 2 έδρες

Ενωτική Αριστερή Παρέμβαση 159 ψήφοι 2 έδρες

ΣΥΝΕΚ 124 ψήφοι, 1 έδρα

ΠΑΜΕ 70 ψήφοι -

Άκυρα-Λευκά 55

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Απολογισμός της συμμετοχής της “Παρέμβασης Εκπαιδευτικών” στο Δ.Σ της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων κατά τη διετία 2015-2017

Κατά τις εκλογές του Μαΐου του 2015 για το ΔΣ της ΕΛΜΕ-Ι εκλέχθηκαν 2 εκπρόσωποι της “Παρέμβασης Εκπαιδευτικών”, 2 των ΣΥΝΕΚ (παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ), 2 της ΠΕΚ (πρώην ΠΑΣΚ) και 3 της ΔΑΚΕ (παράταξης της ΝΔ).
Η διαδικασία της συγκρότησης του ΔΣ και της εκλογής προεδρείου, που αποφασίστηκε να γίνει μετά το 17ο συνέδριο της Ομοσπονδίας τον Ιούλη του 2015 διακόπηκε από τη σκανδαλώδη υπερψήφιση του Μνημονίου ΙΙΙ από μία ευρεία πλειοψηφία μνημονιακών δυνάμεων, παλιών και νέων κυβερνητικών. Οι τραγικές αυτές εξελίξεις για τους εργαζόμενους και τη νεολαία εκφράστηκαν και στο ΔΣ της ΕΛΜΕ-Ι, σφραγίζοντάς το με ένα μεγάλο και ανυπέρβλητο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ: η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ επιθυμούσε την παύση πυρός του συνδικαλιστικού κινήματος προς εξυπηρέτηση της εφαρμογής του νέου Μνημονίου, ενώ οι ΔΑΚΕ/ΠΑΣΚ(ΠΕΚ) ταλαντευόταν ανάμεσα στην ανοιχτή στήριξη των επιλογών των κομμάτων από τα οποία εξαρτώνται και στη βελούδινη αντιπολίτευση στο ΣΥΡΙΖΑ για τα μάτια του κόσμου. Έτσι, οι δυνάμεις που αντικειμενικά είχαν πετύχει πολιτική συμφωνία στα πλαίσια του Μνημονίου, “ντρεπόταν” να συγκροτήσουν το αντίστοιχο μνημονιακό μπλοκ στο προεδρείο της ΕΛΜΕ. Η Παρέμβαση Εκπαιδευτικών εκτιμώντας ότι στο συγκεκριμένο Δ.Σ δεν υπήρχαν περιθώρια για πολιτική σύγκλιση σε κανένα βαθμό, αρνήθηκε τη συμμετοχή της σε προεδρείο συνεργασίας. Μετά από 3 άγονες ψηφοφορίες και σύμφωνα με το καταστατικό του σωματείου τις θέσεις του προέδρου και του ταμία κατέλαβαν οι εκπρόσωποι της κυβερνητικής παράταξης ενώ οι υπόλοιπες θέσεις δεν καλύφθηκαν.
Από τη στιγμή της συγκρότησής του, το ΔΣ έδειξε ότι δε θα μπορούσε να φανεί αντάξιο των περιστάσεων, δεν θα μπορούσε δηλαδή να συσπειρώσει τα μέλη του σωματείου, να προετοιμάσει και να συντονίσει τους αγώνες τους απέναντι στην όξυνση της επιθετικότητας του Κεφαλαίου.
Από πολύ νωρίς το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ στο ΔΣ της ΕΛΜΕ μας βρήκε την αντανάκλασή του στην οργανωτική ανεπάρκεια: από την παράταξη της ΔΑΚΕ παρευρισκόταν στις συνεδριάσεις του ΔΣ μόνο ο ένας από τους τρεις εκπροσώπους, κι ο ένας από τους δύο της ΠΕΚ. Με ευθύνη του προεδρείου, πολλές από τις αποφάσεις του ΔΣ και των ΓΣ δεν κοινοποιούνταν καν (ή κοινοποιούνταν σε “δεύτερο χρόνο”, όταν πια ήταν αργά). Τα καλέσματα για τις ΓΣ, τις παραστάσεις διαμαρτυρίας, τις απεργιακές κινητοποιήσεις κατέληξαν να φτάνουν στα σχολεία ακόμη και την προηγούμενη ημέρα! Η Παρέμβαση Εκπαιδευτικών ασκούσε συνεχή πίεση για την αλλαγή αυτής της κατάστασης, πίεση χωρίς την οποία το σωματείο μας θα έχανε το τρένο των μισών τουλάχιστον κινητοποιήσεων της διετίας. Την επιχείρηση αδράνειας που στήθηκε προσεκτικά θα το εκθέσουμε στις επόμενες αράδες.
Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς 2015-16 επιχειρήθηκε σύμπτυξη των τμημάτων σε αρκετά σχολεία της πόλης μας. Με αντίδραση από το ΔΣ , το οποίο αποφάσισε στάση εργασίας και παράσταση διαμαρτυρίας στην Περιφερειακή Διεύθυνση , με τη μαζική συμμετοχή των συναδέλφων/ισσων, κυρίως όμως των σχολείων στα οποία προβλεπόταν η σύμπτυξη, η εξέλιξη αυτή αποφεύχθηκε. Κατά τη διαμαρτυρία εκείνη δόθηκε η υπόσχεση ότι στο σχεδιασμό της χωροταξικής κατανομής των μαθητών θα ζητηθεί και η γνώμη της ΕΛΜΕ. Η υπόσχεση δεν τηρήθηκε φυσικά, αλλά ξαναδόθηκε την επόμενη σχολική χρονιά. Μέχρι σήμερα, Απρίλης 2017, η ΕΛΜΕ δεν έχει κληθεί ούτε καν να δει τη χωροταξική κατανομή κανενός έτους.
Το φθινόπωρο του 2015 και τους δυο πρώτους μήνες του 2016, το ΔΣ , μετά από την επίμονη πίεση της Παρέμβασης Εκπαιδευτικών, προσπάθησε να συντονίσει τα πρωτοβάθμια σωματεία της πόλης ώστε να προχωρήσουν από κοινού στη διοργάνωση συλλαλητηρίων και των απεργιακών κινητοποιήσεων που είχαν προκηρυχθεί, χωρίς ωστόσο οι δράσεις αυτές να προετοιμασθούν κατάλληλα. Για την Παρέμβαση Εκπαιδευτικών ο συντονισμός των Πρωτοβάθμιων Σωματείων της πόλης ήταν μία γόνιμη κατάκτηση του κινήματος από το 2010 και μετά. Για να επιτευχθεί αυτός ο πολυπόθητος συντονισμός, η ΕΛΜΕ-Ι είχε δουλέψει πολύ, γεγονός που αναγνωριζόταν θετικά από τα υπόλοιπα σωματεία. Στη διετία που μας πέρασε αυτός ο απαραίτητος προσανατολισμός ανατράπηκε. Η άρρητη μνημονιακή πολιτική συμφωνία στο ΔΣ (ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ-ΠΕΚ) πέτυχε την απόσυρση του σωματείου μας από τη δομή συντονισμού, δίνοντας στην τελευταία ένα ισχυρό χτύπημα. Ο συνδυασμός των πιέσεων της Παρέμβασης Εκπαιδευτικών και της αρνητικής εικόνας που προκάλεσε αυτή η αλλαγή στάσης, οδήγησε τελικά στην απρόθυμη επιστροφή στο συντονιστικό, μα με την αξιοπιστία του σωματείου μας να βρίσκεται πια υπό αμφισβήτηση. Η βαθιά γραφειοκρατική λογική των κυβερνητικών συνδικαλιστών, τους οδήγησε να ψάχνουν την κοινή δράση στο ΝΤ της ΑΔΕΔΥ, μια δράση που αναβαλλόταν για όλο και μακρύτερα! Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι κινητοποιήσεις ενάντια στο νέο Ασφαλιστικό, όπου από το “να αντιδράσουμε ώστε να μην φτάσει στη Βουλή” πήγαμε στο “να απεργήσουμε όταν κατατεθεί στη Βουλή” για να μείνουμε τελικά άφωνοι με το “τώρα ψηφίστηκε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα”...
Το Μάρτιο του 2015 το ΔΣ και η ΓΣ, με πρόταση της Παρέμβασης, αποφάσισαν να καλέσουν τους ΣΔ να μην συμμετέχουν στον προσχηματικό διάλογο που οργάνωνε το υπουργείο καθώς και την ΟΛΜΕ να αποχωρήσει από τις συζητήσεις με τον Υπουργό. Παρά την απόφαση αυτή των δύο οργάνων του σωματείου μας και με ευθύνη του προέδρου του η ΕΛΜΕ-Ι “δεν κατάφερε” να συμπορευτεί με τις άλλες 35 ΕΛΜΕ που είχαν αντίστοιχες αποφάσεις. Κι αυτή η απόφαση κάπου χάθηκε στο δρόμο...
Τον ίδιο μήνα και ενώ οι πρώτοι πρόσφυγες είχαν φτάσει ήδη στην περιοχή μας, το ΔΣ, μετά από πρόταση της Παρέμβασης Εκπαιδευτικών προχώρησε σε καλωσόρισμα τους και με επιστολή του στους μαθητές των σχολειών τους καλούσε να συμπαρασταθούν και να βοηθήσουν με όποιον τρόπο μπορούσαν τους ανθρώπους αυτούς. Παράλληλα συμμετείχε στα συλλαλητήρια που διοργανώνονταν για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των προσφύγων και αποφάσισε να προχωρήσει και στη συγκέντρωση υλικής βοήθειας . Για να κατορθωθεί αυτό χρειάστηκε να κοντραριστούμε μέσα στο ΔΣ με απόψεις ανοιχτά ρατσιστικές (από την πλευρά μέρους της ΔΑΚΕ), επιφυλακτικές στη λογική του “τι δουλειά έχουμε εμείς με τους πρόσφυγες” (από μέρος της ΠΕΚ) και τελικά από την ανοιχτή υποταγή στον τρόπο που το Κράτος αποφάσισε να “διαχειριστεί” το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης. Χαρακτηριστικά, η ΕΛΜΕ μας βρέθηκε να αβαντάρει δράση της Περιφερειακής Διεύθυνσης για το θέμα με πρωτοβουλία των ΣΥΝΕΚ (παράταξη στην οποία ανήκει (ανήκε?) εξάλλου και η ίδια η Περ. Διευθύντρια).
Λίγες ημέρες αργότερα και ύστερα από την ενημέρωση των αιρετών εκπροσώπων στο ΠΥΣΔΕ και τις διαμαρτυρίες συναδέλφων/ισσων για την αναγκαστική τους διάθεση στο ΙΕΚ το ΔΣ συγκάλεσε ΓΣ για το θέμα. Η συνέλευση αποφάσισε να καταγγείλει την απόφαση, όπως και την «τακτοποίηση» αποχωρούντων στελεχών εκπαίδευσης σε θέσεις χωρίς προηγούμενη προκήρυξή τους. Στο σημείο αυτό, η Παρέμβαση είναι ξεκάθαρη: κανένας συνάδελφος/ισσα σε άλλο φορέα. Το σωματείο θα έπρεπε να κινηθεί στην κατεύθυνση απόρριψης του μπαμπούλα της “μη-συμπλήρωσης ωραρίου”, και όχι στη διαδικαστική αντιμετώπιση της “διάθεσης” συναδέλφων/ισσων μας σε άλλους φορείς. Πρόκειται για μια σοβαρότατη αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις, αλλαγή που δεν θα επιτρέψουμε στις κυβερνητικές -νυν, πρώην και μέλλουσες- δυνάμεις να την κρύψουν κάτω από το χαλί της “προσωπικής τακτοποίησης”.
Στις αρχές του Απρίλη του 2016 η ΕΛΜΕ-Ι συμμετείχε στην απεργία, ενώ μπροστά στις προτεινόμενες αλλαγές στην ΤΕ η ΓΣ απορρίπτει με ψήφισμά της τις αλλαγές και καταδικάζει το θεσμό της μαθητείας. Και πάλι, αυτή η απόφαση δεν βρήκε το δρόμο προς την κοινωνία και, ακόμη χειρότερα, βρεθήκαμε αμέσως μετά τη συνέλευση να ακούμε και να διαβάζουμε τον πρόεδρο της ΕΛΜΕ σε τοπικά ΜΜΕ να παρουσιάζει τις απόψεις της παράταξή του σαν αποφάσεις της ΓΣ!!! Την ίδια περίοδο- και ενώ το υπουργείο ανακοίνωνε αλλαγές στον τρόπο πρόσληψης των αναπληρωτών- οργανώθηκε νέα ΓΣ, στην οποία αποφασίστηκε η στήριξη των αναπληρωτών συναδέλφων και η απαίτηση μαζικών διορισμών.
Αξίζει να αναφερθεί ότι το πολιτικό πρόβλημα στο ΔΣ της ΕΛΜΕ, πρόβλημα της σαπίλας του κυβερνητικού και πελατειακού “συνδικαλισμού”, δυστυχώς εκφραζόταν και στη δημόσια παρουσία του σωματείου. Η παρουσία του σωματείου στις κινητοποιήσεις της διετίας υπήρξε διεκπεραιωτική, με τη συνεχή μοιρολατρική μουρμούρα “δεν βγαίνει τίποτα” και πάντα με τη διάθεση για αποχώρηση. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Πρωτομαγιάς του 2016 όπου ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ μαζί με τον πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ παράτησαν τα πανώ των σωματείων στο δρόμο και αποχώρησαν, προφασιζόμενοι ότι δεν συμφωνούσαν με την προτεινόμενη διαδρομή της πορείας! Θυμίζουμε ότι αυτή η ανεύθυνη συμπεριφορά εκδηλωνόταν τις μέρες που ψηφιζόταν το Ασφαλιστικό αλλά και οι αλλαγές στη ΔΕ με τις περικοπές των μαθημάτων και τις καταργήσεις των εργαστηριακών ωρών...
 Στα τέλη του Μαη η ΕΛΜΕ-Ι συμμετείχε στο συλλαλητήριο που οργάνωσε (πολύ αργά...) η ΑΔΕΔΥ, ενώ στις 8/6 διοργάνωσε εκδήλωση με θέμα «Η εκπαίδευση υπό διωγμό» για τις αλλαγές στη ΔΕ. Σ'αυτή την εκδήλωση εκτιμούμε πως παρουσιάστηκε ανάγλυφα τόσο ο σχεδιασμός του υπουργείου, όσο και η αδυναμία-εξάρτηση του κυβερνητικού συνδικαλισμού, με τους συναδέλφους/ισσες που παραβρέθηκαν να αποδοκιμάζουν την κάλυψη που έδωσε ο εκπρόσωπος της ΟΛΜΕ στις κυβερνητικές πολιτικές.
Τον ίδιο μήνα και μετά τη δημοσιοποίηση της χωροταξικής κατανομής των μαθητών στα σχολεία το ΔΣ προχώρησε σε καταγγελία της αποδυνάμωσης ορισμένων σχολείων και σε παράσταση διαμαρτυρίας στο ΔΔΕ και την ΠΔΕ. Ο πρώτος υποσχέθηκε ότι θα εξετάσει το θέμα και η δεύτερη δήλωσε αναρμόδια. Φυσικά το θέμα όχι μόνο δεν τακτοποιήθηκε, αλλά φτάσαμε το Σεπτέμβρη να έχουμε απροκάλυπτη παρέμβαση πολιτικών και αυτοδιοικητικών παραγόντων προκειμένου να επιτευχθούν μετεγγραφές στα σχολεία με «prestige» (το γράφουμε όπως ακριβώς ειπώθηκε από την πλευρά του ΔΔΕ). Όταν η προϊσταμένη αρχή έφτασε στο σημείο να προχωρήσει σε «εντέλλεσθε» για να πετύχει τον προαναφερόμενο στόχο το ΔΣ στηλίτευσε με ανακοίνωση το γεγονός ενώ ο ΔΔΕ κατηγόρησε την ΕΛΜΕ γιατί δεν τον ενημέρωσε πρώτα για την ανακοίνωση που θα έβγαζε!
Τον Ιούνιο επίσης βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια προσπάθεια περιορισμού των τομέων στα ΕΠΑΛ, προσπάθεια που οδήγησε σε αντιπαράθεση ανάμεσα στα ΕΠΑΛ της πόλης για τη διεκδίκηση ειδικοτήτων. Μόλις ενημερωθήκαμε για το γεγονός, ως Παρέμβαση ζητήσαμε σύγκλιση ΔΣ, συναντώντας την άρνηση του προέδρου. Μετά από πίεση το ΔΣ ζήτησε από το ΔΔΕ και την ΠΔΕ να μην προτείνουν αλλαγές τουλάχιστον για τη σχολική χρονιά 2016-17 και μέχρι να εξετασθεί συνολικότερα το θέμα. Αξίζει να τονισθεί ότι κατά την παράστασή μας στον ΔΔΕ αναγκαστήκαμε να επαναφέρουμε αρκετές φορές τον πρόεδρο της ΕΛΜΕ καθώς υποστήριζε άλλα από όσα είχε αποφασίσει το Δ.Σ.
Στις αρχές του καλοκαιριού η ΕΛΜΕ Ιωαννίνων στην προσπάθεια της να κρατήσει την επικοινωνία με τα μέλη της αλλά και να πετύχει συνεργασία με το Σύλλογο Εκπαιδευτικών της ΠΕ διοργάνωσε ανοιχτή προβολή ταινίας και συζήτηση. Η εκδήλωση αυτή, με τα μέτωπα της Εκπαίδευσης ορθάνοιχτα, συνάντησε την προκλητική αδιαφορία των περισσότερων μελών του ΔΣ...
 Η εγρήγορση που έλλειπε από τους παλιούς και νέους κυβερνητικούς περίσσευε όμως στο υπουργείο, κι έτσι το καλοκαίρι προσπάθησε να αιφνιδιάσει. Ενώ τα σχολεία είχαν κλείσει για διακοπές, το υπουργείο ζητούσε από τα ΠΥΣΔΕ υπολογισμό κενών και πλεονασμάτων με τέτοιο τρόπο ώστε να προκύψουν παντού πλεονάσματα. Το ΔΣ με υπόμνημά του, που υπογράφτηκε και από τους αιρετούς, καταδίκασε την όλη διαδικασία και ζήτησε από τον ΔΔΕ και την ΠΔΕ να τοποθετηθούν στο θέμα και να εγγυηθούν ότι δεν θα μετακινηθεί κανείς εκπαιδευτικός. Ζήτησε επίσης από το ΔΔΕ να δημοσιοποιηθούν επιτέλους τα κενά και να επικαιροποιούνται ,όταν απαιτείται , για να μπορούν οι συνάδελφοι να δηλώνουν σχολεία γνωρίζοντας και όχι εικάζοντας.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ξεκίνησε και το σχολικό έτος 2016-17 καθώς το υπουργείο, με δύο κατεπείγουσες εγκυκλίους του ζητούσε μέσα σε δύο σχεδόν ημέρες να τοποθετηθούν όλοι οι συνάδελφοι/ισσες χωρίς ακόμη να έχουν ολοκληρωθεί οι αιτήσεις τους. Το ΔΣ αντέδρασε και με ανακοίνωση που υπογράφτηκε και από τους αιρετούς κάλεσε σε αποχώρηση των αιρετών από τη διαδικασία και σε παράσταση διαμαρτυρίας στην ΠΔΕ. Μετά από τις αντιδράσεις, το υπουργείο ανακάλεσε. Να σημειώσουμε επίσης ότι για πρώτη φορά το ΠΥΣΔΕ Ιωαννίνων ανάρτησε στην ιστοσελίδα της ΔΔΕ αναλυτικά τα λειτουργικά κενά και τα πλεονάσματα των σχολείων. Δυστυχώς όμως η διαφάνεια κράτησε λίγο, καθώς ούτε επικαιροποίηση έγινε ποτέ, ούτε η διαδικασία συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια του έτους.
Αρχές Οκτώβρη του 2016 η Διοίκηση προχώρησε σε σύμπτυξη τμημάτων στο 1ο ΓΕΛ, μέσα σε έντονες αντιδράσεις του ΔΣ και των συναδέλφων/ισσών του σχολείου, τόσο προς το ΔΔΕ όσο και στην ΠΔΕ. Καθώς η μία αρχή έριχνε τις ευθύνες στην άλλη, ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ έσπευσε να κάνει τον πυροσβέστη και να προτείνει στην ΠΔΕ “να φανεί καλή” και να αφήσει το υπουργείο να συμπτύξει τα τμήματα! Η διαχειριστική λογική στη λογική της κατάληξη...
Λίγες ημέρες αργότερα το ΔΣ κατήγγειλε την απόφαση του υπουργείου να αλλάξει τις προϋποθέσεις λειτουργίας των τμημάτων με μαθητές/ριες με μαθησιακές δυσκολίες, ενώ πήρε μέρος σε προσπάθεια συντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων για μία και μοναδική φορά κατά το σχ. έτος 2016-17. Παράλληλα οργανώθηκε συλλαλητήριο σε συνεργασία με το Σύλλογο Εκπαιδευτικών της ΠΕ.
Το Νοέμβρη, με πρόταση της Παρέμβασης, η ΕΛΜΕ συμμετέχει στις κινητοποιήσεις ενάντια στην επίσκεψη Ομπάμα και τις συνδέει με τους εορτασμούς και το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Κατά τη διάρκεια της πορείας τα μέλη της Παρέμβασης Εκπαιδευτικών, μαζί με άλλους συναδέλφους/ισσες απαίτησαν την αποχώρηση των κυβερνητικών βουλευτών, γεγονός που απαντήθηκε με προσωπικές επιθέσεις και έμμεσες απειλές από την κυβερνητική παράταξη και τα τοπικά της στελέχη. Η πορεία δέχτηκε την απρόκλητη και άγρια επίθεση των δυνάμεων καταστολής και, στην απαίτηση της Παρέμβασης να καταδικαστεί η αστυνομική βία, οι υπόλοιπες παρατάξεις του ΔΣ απάντησαν με μια κατάπτυστη ανακοίνωση που κρατούσε ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους θύτες και τα θύματα. Δεν έλλειψαν βέβαια και οι ντροπιαστικές εκτιμήσεις από την πλευρά των ΣΥΝΕΚ περί του ότι η κατασταλτική βία προκλήθηκε και από τη στάση των διαδηλωτών που απαιτούσαν την αποχώρηση των μνημονιακών βουλευτών. Είναι το σημείο όπου ο κυβερνητικός συνδικαλισμός δείχνει πόσο δουλικός μπορεί να γίνει απέναντι στα αφεντικά του.
Στις αρχές του Δεκέμβρη το υπουργείο κάλεσε τους ΣΔ να συμμετάσχουν στην πιλοτική εφαρμογή της περιγραφικής αξιολόγησης. Η πλειοψηφία της ΟΛΜΕ προσπάθησε για μία ακόμη φορά να αφήσει το θέμα να περάσει. Η ΕΛΜΕ-Ι κάλεσε τους ΣΔ να αρνηθούν, απόφαση η οποία διακινήθηκε ουσιαστικά μόνο από την Παρέμβαση Εκπαιδευτικών.
 Την ημέρα που ξεκινούσαν οι διακοπές των Χριστουγέννων το υπουργείο έστειλε την εγκύκλιο για την υλοποίηση ενός ακόμη αντιδραστικού θεσμού, αυτού της θεματικής εβδομάδας στα Γυμνάσια, ενώ ήδη Διευθυντές και Σχολικοί Σύμβουλοι πίεζαν για την οργάνωση της άλλης «καινοτομίας», στα Λύκεια αυτή τη φορά, των Δημιουργικών Εργασιών. Το ΔΣ κάλεσε τους ΣΔ να μην προχωρήσουν στις δράσεις αυτές πριν πραγματοποιηθεί η ΓΣ του κλάδου, προγραμματισμένη για τις 25/1. Στη ΓΣ αυτή, το ΔΣ της ΕΛΜΕ-Ι δεν κατέβηκε με ενιαία στάση καθώς οι ΣΥΝΕΚ υιοθέτησαν ανοιχτά την άποψη της πλειοψηφίας του ΔΣ της ΟΛΜΕ απλά για συνδικαλιστική κάλυψη της αποχής μόνο για τις Δημιουργικές Εργασίες στο Λύκειο. Στη συγκεκριμένη συνέλευση, από την οποία η ΔΑΚΕ απουσίασε σχεδόν σύσσωμη, με την εξαίρεση μέλους της που παραβρέθηκε για λίγο για να αναφερθεί στους κινδύνους της άρνησης(!), η Παρέμβαση κατέθεσε πρόταση προς τους ΣΔ να αρνηθούν με πρακτικό τις συγκεκριμένες δράσεις και υπόμνημα προς την ΟΛΜΕ, την οποία καλούσε επιτέλους να σταματήσει να κρύβεται βάζοντας πλάτη στην κυβέρνηση και να στηρίξει τον εκπαιδευτικό κόσμο. Οι προτάσεις υιοθετήθηκαν από τη ΓΣ και αποτέλεσαν μάλιστα αφετηρία για ανάλογες αποφάσεις και από άλλες ΕΛΜΕ. Η άρνηση ωστόσο της ΟΛΜΕ να συντονίσει τις αντιδράσεις αυτές, παρά τις επίμονες οχλήσεις από μέρους μας, και η συνεχής κωλυσιεργία- η Συνέλευση Προέδρων προγραμματίστηκε μία μέρα πριν τη λήξη της προθεσμίας που έθετε το υπουργείο- οδήγησε για μια ακόμη φορά σε ήττα.
Και ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, η ΠΔ ζητούσε με έγγραφό της από τους συναδέλφους/ισσες να συμπληρώσουν ερωτηματολόγια για τις θέσεις τους για την επιμόρφωση, δείχνοντας -με “αριστερό” αυτή τη φορά ύφος- την περιφρόνηση της εξουσίας για τις επεξεργασμένες και τεκμηριωμένες θέσεις του κλάδου για το θέμα. Φυσικά, η ΕΛΜΕ μας κάλεσε στη απόρριψη των ερωτηματολογίων.
Το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 2017, η ΕΛΜΕ κάλεσε σε παραστάσεις διαμαρτυρίας στη ΔΔΕ, στα πλαίσια και ανάλογων δράσεων της ΟΛΜΕ, απαιτώντας μαζικούς διορισμούς, αλλά και εργασιακά δικαιώματα για τους συναδέλφους αναπληρωτές. Εδώ πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθεί ένα μεγάλο θέμα για τον πολιτικό και οργανωτικό προσανατολισμό του σωματείου: η Παρέμβαση πιστεύει ότι οι παραστάσεις διαμαρτυρίας, όπως και όλες οι αντίστοιχες δράσεις, δεν έχουν εθιμοτυπικό χαρακτήρα, ούτε μπορούν να χρησιμοποιούνται σαν “πάσες” προς την εργοδοσία για να μοιράζει διαβεβαιώσεις κατανόησης και θλίψης για τα δεινά που έπεσαν φαίνεται από τον ουρανό. Στη διετία που πέρασε, κυριάρχησε στο σωματείο μας μια αποπνικτική ατμόσφαιρα ανάθεσης, όπου οι παραστάσεις διαμαρτυρίας έμοιαζαν περισσότερο με βεγγέρες, με ανταλλαγές φιλοφρονήσεων και με σόου για τις τηλεοπτικές κάμερες των τοπικών μέσων. Η Παρέμβαση θέτει υπό την κρίση των συναδέλφων/ισσων την πεποίθησή της ότι αυτή η αντίληψη και αποδυνάμωσε τις κινητοποιήσεις, αλλά ΚΥΡΙΩΣ δικαίωσε δυστυχώς τη μοιρολατρική προπαγάνδα ότι οι κινητοποιήσεις δεν έχουν κανένα νόημα. Η Παρέμβαση θεωρεί, και μ'αυτό το κριτήριο ενεργεί, ότι η συμμετοχή των συναδέλφων/ισσών στις κινητοποιήσεις έχει να κάνει και με την αποτελεσματικότητα που βλέπουν να έχουν, αλλά και με το κατά πόσον τις πιστεύουν εκείνοι που τις οργανώνουν.
Την τελευταία ημέρα των μαθημάτων, πριν τις διακοπές του Πάσχα, το υπουργείο πάλι αιφνιδιαστικά (έμαθαν καλά το μάθημα των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) ζήτησε να υπολογισθούν κενά με κλειστά σχολεία και χωρίς την εκτίμηση του ΠΥΣΔΕ. Το ΔΣ εξέδωσε ψήφισμα καταγγελίας, ένα ψήφισμα το οποίο (με ευθύνη του προέδρου της) για μία ακόμη φορά δεν έγινε δυνατό να δημοσιοποιηθεί. Τέλος είναι άξιο αναφοράς λόγου το γεγονός ότι εδώ και 3 μήνες υπάρχει απόφαση του ΔΣ για οργάνωση εκδήλωσης με μέλη του ΔΣ της ΟΛΜΕ για το «το Νέο Λύκειο», αλλά το προεδρείο της ΕΛΜΕ θέτει συνεχώς προσκόμματα στην υλοποίησή της.
Σ'ολόκληρη τη διετία η Παρέμβαση προσπάθησε να σπάσει την αδράνεια και την απομόνωση του σωματείου φέρνοντάς το σε επαφή με τους αγώνες (και τις διώξεις) όχι μόνο συναδέλφων/ισσών μας στην υπόλοιπη χώρα, αλλά και με τους διεθνείς αγώνες των εργαζομένων, την πάλη ενάντια στον Ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, τις μεγάλες αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις, τους αγώνες του αγροτικού κόσμου και της νεολαίας. Δυστυχώς, ακόμη και στις περιπτώσεις που υπήρχε αποδοχή αυτών των πρωτοβουλιών από την πλευρά των άλλων παρατάξεων, αυτή ήταν τυπική, διεκπεραιωτική και δεν κατέληγε σε δράση. Η Παρέμβαση Εκπαιδευτικών καταγγέλλει, με πλήρη επίγνωση της βαρύτητας της κατάστασης, τις ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ-ΠΕΚ ως πράκτορες της μοιρολατρίας μέσα στο μαχόμενο κόσμο της Εκπαίδευσης και καλεί τους συναδέλφους/ισσες να μην τους επιτρέψουν να συνεχίσουν το παρακμιακό έργο τους.
Αφήνουμε για το τέλος τρία πικρά περιστατικά, χαρακτηριστικά του νοσηρού κλίματος που επικράτησε τα τελευταία δύο χρόνια στο σωματείο μας με ευθύνη του κυβερνητικού και πελατειακού συνδικαλισμού. Το πρώτο ήταν η κατάστρωση ολόκληρης επιχείρησης από την πλευρά των ΣΥΝΕΚ ώστε η πρόεδρος της ΟΛΜΕ, που βρέθηκε στην πόλη μας εκπροσωπώντας την Ομοσπονδία, να μην συναντηθεί με την ΕΛΜΕ, να μην έρθει αντιμέτωπη με τη δυσαρέσκεια της βάσης της Ομοσπονδίας. Το δεύτερο ήταν η συνάντηση της ΕΛΜΕ με τον υπουργό, που κλείστηκε αρχικά για τον πρόεδρο του σωματείου (από ποιον;) και, μπροστά σε τετελεσμένο αποφασίσαμε να πάρει χαρακτήρα μαζικής παρέμβασης στην επίσκεψη του υπουργου στην πόλη μας. Μετά το τέλος της συνάντησης, κι ενώ ο υπουργός μάς ξεδίπλωσε χωρίς ντροπή το σχέδιο επίθεσης στη Δημόσια Εκπαίδευση, το προεδρείο της ΕΛΜΕ άρχισε να διακινεί αμφίσημες (ή και αβανταδόρικες) εκτιμήσεις για τις απόψεις του υπουργού, χωρίς να περιμένει τις εκτιμήσεις του ΔΣ (οι οποίες, όταν βγήκαν, καταγγέλθηκαν σαν “με το στανιό επίθεση στον υπουργό”). Τι κατάντια! Το τρίτο, και πολύ ντροπιαστικό, περιστατικό ήταν η καθυστέρηση ή και ανοιχτή άρνηση από το προεδρείο του ΔΣ στην αντίδραση στις αναγκαστικές μετακινήσεις προσφύγων από την πόλη μας προς την Αθήνα, μετακινήσεις που περιλάμβαναν και παιδιά που είχαν ξεκινήσει (όπως είχαν...) το σχολείο εδώ. Χαρακτηριστική είναι η άρνηση των ΣΥΝΕΚ να τοποθετηθούν αν πρώτα δεν έπαιρναν την άποψη της ΠΔΕ...
Οι δράσεις της διετίας που πέρασε πραγματοποιήθηκαν, κι αυτό δεν είναι εκλογοαπολογιστική υπερβολή, χάρη στην ξεκάθαρη πολιτική οπτική της Παρέμβασης Εκπαιδευτικών, την επιμονή της και τη συνεχή της προσπάθεια, παρά το ότι βρέθηκε να κολυμπάει ενάντια στο ρεύμα των αυταπατών για κάποια λύση από “αριστερές κυβερνήσεις”. Ήταν όμως δυστυχώς λιγοστές και χωρίς τη δύναμη να εμποδίσουν την επίθεση που δεχόμαστε. Δεν μπορεί κανείς να μην σκεφτεί ότι οι αποτελεσματικότητά τους θα ήταν σίγουρα μεγαλύτερη εάν τις πίστευαν και τις βοηθούσαν ολόψυχα και οι εκπρόσωποι των άλλων παρατάξεων, που δυστυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν, εκτός από πολιτικά, και σωματικά απόντες. Σε κάποιες δε περιπτώσεις έσπειραν και την απογοήτευση στους συναδέλφους/ισσες ταλαντευόμενοι ανάμεσα στη διευθυντική και της συνδικαλιστική τους θέση, ανάμεσα στην προώθηση των συμφερόντων των εκπαιδευτικών και στη διάθεση να γίνουν αρεστοί ή αξιόπιστοι απέναντι στη Διεύθυνση, και τέλος σε ορισμένες περιπτώσεις, με την ανοιχτή απεργοσπασία.
Είναι αυτές οι παρατάξεις που σήμερα τολμούν να ζητούν τη στήριξη των συναδέλφων/ισσων για να ζωντανέψουν δήθεν ξανά το σωματείο μας.
Η Παρέμβαση Εκπαιδευτικών θεωρεί ότι η ΕΛΜΕ οφείλει να υπηρετεί τους συναδέλφους/ισσες και μόνο αυτούς. Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός, οι προσωπικές φιλοδοξίες, οι αποσπάσεις, οι κομματικές επιδιώξεις είναι διαδικασίες ξένες για εμάς.
Στο τέλος αυτού του μικρού απολογισμού, ενημερώνουμε τους συναδέλφους/ισσες ότι η Παρέμβαση Εκπαιδευτικών αυτή τη φορά συμμετέχει στις εκλογές μέσα από το ευρύτερο σχήμα "Ενωτική Αριστερή Παρέμβαση"