Εκλογικές «ενότητες» και η Παρέμβαση Εκπαιδευτικών Ιωαννίνων

Το ζήτημα της ενότητας (προγραμματικής, κινηματικής ή απλά εκλογικής) της Αριστεράς τίθεται και ξανατίθεται με κάθε ευκαιρία τόσο σαν στρατηγική πρόταση από οργανωμένα κομμάτια της Αριστεράς όσο και σαν αγωνία ανένταχτων κυρίως αγωνιστών της. Δεν είναι κάτι για το οποίο υπάρχουν ούτε έτοιμες λύσεις αλλά ούτε και καθολικές συνταγές. Η πρόσφατη εκλογική σύμπραξη δύο αριστερών παρατάξεων στην ΕΛΜΕ Ιωαννίνων (της ΑΕΚΕ[Συν] και των ΑΛΕ[ΝΑΡ], ανένταχτοι) καθώς και η άρνηση της δικιάς μας συλλογικότητας να συμμετάσχει σ' αυτή, είναι μια καλή αφορμή να τοποθετηθούμε δημόσια και να εξηγήσουμε τη θέση και τη στάση μας.

Η Αριστερά μπορεί να έχει ρόλο και προσφορά, και είναι όρος απαράβατος για την ίδια της την ύπαρξη, μόνο στο βαθμό που οργανώνει και γενικεύει στη σφαίρα της πολιτικής τον αγώνα των ίδιων των καταπιεσμένων τάξεων. Κανένα κίνημα δεν μπορεί να προκύψει και καμία αλλαγή δεν μπορεί να έρθει χωρίς τη συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων, χωρίς τη δικιά τους αυτενέργεια.

Οι δύο παρατάξεις που εκπροσωπούν τα δύο κυρίαρχα κόμματα της ελληνικής Αριστεράς, έπαιξαν για καιρό το παιχνίδι της εκπροσώπησης και της «αγωνιστικής ανάθεσης». Χρησιμοποίησαν τους συναδέλφους σαν δεξαμενές ψήφων ώστε στη συνέχεια να τους εκπροσωπήσουν «αγωνιστικά». Αυτό, και στις δύο περιπτώσεις, είχε σαν αποτέλεσμα τον αναπόφευκτο εκφυλισμό. Η παράταξη του ΚΚΕ οδηγήθηκε στην αποθέωση της απομόνωσης, στο «τίποτα δεν γίνεται πέρα από μένα», ενώ η παράταξη του ΣΥΝ κυνήγησε με κάθε τρόπο τη δυνατότητά της να «εκπροσωπεί», ακόμη και διεκδικώντας μισό-μισό το προεδρείο της ΟΛΜΕ με τη ΔΑΚΕ ή την ΠΑΣΚ.

Το δικό μας πανελλαδικό δίκτυο, αυτό των Παρεμβάσεων, από την ίδια τη στιγμή της συγκρότησής του προσπαθεί, αν και προφανώς δεν το κατάφερε ακόμη, να σπάσει τη μούχλα της ανάθεσης. Για τη δικιά μας παράταξη, την Παρέμβαση Ιωαννίνων, δεν έχει νόημα κανένα εκλογικό ποσοστό και καμία ψήφος αν δεν αντανακλά τη διάθεση των συναδέλφων να σταθούν δίπλα μας στον αγώνα. Οι «Παρέμβασεις» δεν αναζητούν μόνο ψηφοφόρους, αναζητούν πρώτα απ΄όλα συναγωνιστές.

Με τη λογική αυτή, όχι μόνο δεν λείψαμε αλλά πρωτοστατήσαμε ένα χρόνο τώρα σε κάθε κίνηση κοινής δράσης. Στην Πρωτοβουλία αντίστασης στην ΕΛΜΕ, στην προσπάθεια νέας πανεκπαιδευτικής πρωτοβουλίας της Αριστεράς το Φλεβάρη, στις απεργιακές επιτροπές, στο Συντονισμό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων του νομού Ιωαννίνων. Δυστυχώς, ακόμη και μέσα απ΄όλες αυτές τις πρωτοβουλίες, δεν έγινε δυνατή η διεύρυνση των συμφωνιών μεταξύ των αριστερών παρατάξεων, η σφυρηλάτηση ενός μάχιμου πλαισίου θέσεων με το οποίο θα μπορούσαμε να κινηθούμε μαζί ακόμη και εκλογικά. Στο σημείο αυτό πρέπει να ειπωθεί ότι: α) Αυτό δεν έγινε δυνατό για διάφορους λόγους και η Παρέμβαση δεν θα αρνηθεί όποια ευθύνη μπορεί να έχει και η ίδια, αρνούμενη όμως το παιχνίδι του «ποιος φταίει» με στόχο το να κερδίσουμε εντυπώσεις. β) η διαδικασία αυτή δεν αφορούσε σε καμία στιγμή το ΠΑΜΕ, το οποίο απείχε συστηματικά από όλες αυτές τις πρωτοβουλίες, ακολουθώντας τη δικιά του τακτική.

Με αυτά σαν δεδομένα, η Παρέμβαση εκτίμησε ότι δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή οι όροι για μια κοινή κάθοδο των δυνάμεων της Αριστεράς στις εκλογές στην ΕΛΜΕ Ιωαννίνων. Από τη στιγμή που ένα χρόνο τώρα η μοναδική συμφωνία που κατακτήσαμε μεταξύ μας ήταν η αναγκαιότητα της Αντίστασης, και τίποτα παραπάνω, θεωρήσαμε ότι δεν μπορούμε στο προεκλογικό διάστημα να γεφυρώσουμε οποιοδήποτε μεταξύ μας χάσμα το οποίο εκτιμούμε ότι είναι αρκετά βαθύ. Θεωρούμε ότι το μόνο που θα καταφέρναμε θα ήταν ή μια συγκάλυψη των ιδεολογικών/πολιτικών διαφορών μας ή μια άτσαλη κοπτοραπτική πάνω τους που θα ξηλωνόταν με την πρώτη ευκαιρία.

Οι παρατάξεις της ΑΕΚΕ και της ΑΛΕ όμως ισχυρίζονται ότι το έκαναν. Κατά τη γνώμη μας το μόνο που πέτυχαν είναι μια εκλογικίστικη συγκόλληση χωρίς κανένα πλαίσιο πραγματικής συμφωνίας. Αυτό αποδεικνύεται τόσο από το γεγονός ότι οι δύο αυτές παρατάξεις δεν κατάφεραν να κάνουν τίποτε από κοινού για την οργάνωση της απεργίας της 11^ης Μάη (φανταζόμαστε ότι αν κάποιοι μπορούν να κατέβουν μαζί στις εκλογές θα μπορούσαν να βρεθούν και μαζί στην οργάνωση μιας απεργίας…) όσο και από την ίδια την εκλογική τους διακήρυξη. Εδώ αξίζει να σταθούμε για λίγο. Στην εκλογική διακήρυξη του «ενωτικού» σχήματος δεσπόζουν αιτήματα του χώρου της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Διαβάζουμε για μη-αναγνώριση / διαγραφή του Χρέους, έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ, εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος κ.α. Όμως το προγραμματικό πλαίσιο της «Αγωνιστικής Συνεργασίας» στην οποία η παράταξη της ΑΕΚΕ συμμετέχει (το οποίο οι σύντροφοι της ΑΕΚΕ μοίραζαν μαζί με το «ενωτικό» πλαίσιο!!!) δεν αναφέρει τίποτε απ' όλα αυτά. Αντίθετα, μιλάει για επαναδιαπραγμάτευση του Χρέους, για μια κοινωνική ΕΕ κλπ. Τι έγινε λοιπόν? Είτε η παράταξη της ΑΕΚΕ απλά υπέγραψε οτιδήποτε, προκειμένου να πετύχει την εκλογική συνεργασία (πράγμα που θεωρούμε απαράδεκτο για το πλαίσιο αρχών της Αριστεράς) είτε η παράταξη της ΑΕΚΕ υιοθέτησε τα αιτήματα χώρου της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Στην περίπτωση αυτή όμως (που μακάρι να ίσχυε και θα καλοδεχόμαστε όποιους συντρόφους / ισσες έκαναν το βήμα αυτό), πότε η ΑΕΚΕ έδειξε δημόσια κάτι τέτοιο? Πέρασε ένας «μνημονιακός» χρόνος και στο διάστημα αυτό δεν υπήρξε ούτε μια ανακοίνωση της ΑΕΚΕ, μια τοποθέτηση σε ΔΣ ή συνέλευση, που να δείχνει ότι υπάρχει κάποια τέτοια μετατόπιση. Αυτά τα δεδομένα φανερώνουν είτε μια «απλή» περίπτωση διγλωσσίας είτε μια απαξίωση της ανάγκης ουσιαστικής πολιτικής ζύμωσης και υποτίμηση της διαμόρφωσης μιας μάχιμης Αριστερής αιτηματολογίας.

Η άποψη της Παρέμβασης είναι ότι κανείς αριστερός, όσο γερές σχέσεις και να έχει με τους αγωνιζόμενους συναδέλφους, δεν μπορεί να παίζει με τις ελπίδες τους. Ο πόθος πολλών συναγωνιστών είναι να δουν μια Αριστερά ενιαία, μια δυνατή Αριστερά που θα μπορεί να βγει πρωτοπόρα σε έναν νικηφόρο αγώνα. Η Παρέμβαση δεν υποτιμά αυτόν τον πόθο, τον σέβεται και τον έχει έτσι κι αλλιώς τιμήσει ακόμη και με την ίδια της την ύπαρξη σαν πολυσυλλεκτικό σχήμα, στο οποίο σύντροφοι/ισσες με διαφορετικές αφετηρίες προσπαθούν ειλικρινά να συνυπάρξουν. Το τζογάρισμα όμως πάνω στην ελπίδα της Ενότητας είναι κάτι πολύ μα πολύ επικίνδυνο. Στην πρόσφατη ιστορία υπήρξαν προσπάθειες ενότητας της Αριστεράς, που επειδή έγιναν στο πόδι χωρίς προηγούμενη δοκιμασία στο δρόμο της δυνατότητας σύμπραξης, κατέληξαν σε τρομερές απογοητεύσεις. Η Παρέμβαση διαβλέπει αυτόν τον κίνδυνο στην τωρινή εκλογική συνεργασία και ανησυχεί για την αρνητική επίπτωση που θα έχει η απογοήτευση των μετεκλογικών ημερών σε όσους συναδέλφους πίστεψαν τίμια στην προοπτική της Ενότητας.

Δεν είμαστε δογματικοί. Με την ίδια τόλμη που δημόσια σήμερα στεκόμαστε έξω από το ρεύμα της υποτιθέμενης ενότητας, το ίδιο ανοιχτά θα παραδεχτούμε το λάθος μας αν, παρά τις ενδείξεις για το αντίθετο, δύο τόσο διαφορετικές παρατάξεις-ρεύματα καταφέρουν να λειτουργήσουν πραγματικά και όχι φαινομενικά στη βάση του πολιτικού και ιδεολογικού στίγματος που προεκλογικά συνυπέγραψαν και δεν μοιράσουν την εκλογική τους «σοδειά» ακολουθώντας πρακτικά η κάθε μια το δικό της δρόμο. Οφείλουμε να τονίσουμε όμως ότι σε καμία περίπτωση δεν θα παραμυθιάσουμε τους συναγωνιστές μας, λέγοντάς τους ότι τα εκλογικά ποσοστά είναι αυτά που θα αλλάξουν την κατάσταση. Πολύ περισσότερο, δεν θα τσαλαπατήσουμε τη συντροφικότητά μας -και τη στάση που αυτή μας επιβάλλει απέναντι στις υπόλοιπες Αριστερές παρατάξεις- για χάρη των εκλογικών ποσοστών. Δυστυχώς, το «ενωτικό» ψηφοδέλτιο έπεσε στο ατόπημα αυτό. Με έκπληξη διαβάσαμε στο «ενωτικό» μανιφέστο των παραλίγο εκλογικών συνοδοιπόρων μας, κάλεσμα προς τους συναδέλφους να μην ψηφίσουν «Παρέμβαση» γιατί έτσι θα στήριζαν τάχα «τον απομονωτισμό, τις διαχειριστικές λογικές και τις μικροπαραταξιακές αντιλήψεις»!!!

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κατεβήκαμε στις εκλογές με συγκεκριμένες επιδιώξεις. Επιζητούμε και προπαγανδίσαμε τη μέγιστη δυνατή πτώση των παρατάξεων του ΔΝΤ, ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ. Ταυτόχρονα, απευθυνθήκαμε στους συναδέλφους και ζητήσαμε τη στήριξή τους στη βάση όχι μόνο των απόψεών μας αλλά και της -κοινά αποδεκτής-προσφοράς μας στους αγώνες της χρονιάς που κλείνει.

Αυτό το τελευταίο είναι για μας το κλειδί. Δεν στεκόμαστε μπροστά στους συναδέλφους με λευκά χαρτιά ενότητας. Δεν λέμε «ό,τι ήμαστε μέχρι τώρα ξεχάστε το» υποσχόμενοι «ενότητα κι αγώνα» από δω και πέρα. Εμείς λέμε, ότι είναι η στάση του καθενός που πρέπει να εκτιμηθεί και όχι οι προεκλογικές υποσχέσεις του.

Οι μέρες που έρχονται είναι δύσκολες και ο αγώνας μακρύς. Το επόμενο διάστημα θα καθορίσει αν τελικά θα πληρώσουν την κρίση αυτοί που τη δημιούργησαν ή αν θα καταφέρουν να την περάσουν στις πλάτες των εργαζομένων, οδηγώντας τη χώρα και τον κόσμο ολόκληρο έναν αιώνα πριν. Στον αγώνα που έρχεται μας χρειάζεται η μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων. Η Παρέμβαση θα δώσει όλες τις της δυνάμεις στην υπόθεση της κοινής δράσης της Αριστεράς, όπως το έκανε μέχρι τώρα, μακριά τόσο από τον απομονωτισμό όσο και από τις σειρήνες της εύκολης μα ψεύτικης «ενότητας».

Γιάννενα, Μάης 2011

Μακρίδης Γιάννης, Παπαθανάσης Λευτέρης, Πατσούρας Σάκης

Αποτελέσματα εκλογών ΕΛΜΕ Ιωαννίνων

	2009			2011
	ΨΗΦΟΙ	ΠΟΣΟΣΤΟ	ΕΔΡΕΣ	ΨΗΦΟΙ	ΠΟΣΟΣΤΟ	ΕΔΡΕΣ
ΔΑΚΕ	370	35,8	3	270	32,6	3
ΠΑΣΚΕ	302	29,2	3	228	27,5	3
ΑΕΚΕ + ΑΛΕ	119+48=167	16,2	1+ 0	151	18,2	2
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ	112	10,8	1	93	11,2	1
ΕΣΑΚ	82	7,9	1	87	10,5

Για το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ:

ΠΑΣΚ 243(13), ΔΑΚΕ 256(13), ΑΕΚΕ+ΑΛΕ 147(8), ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ 100(5), ΕΣΑΚ 83(4)

Για το συνέδριο της ΟΛΜΕ:

ΠΑΣΚ 248(3), ΔΑΚΕ 277(3), ΑΕΚΕ+ΑΛΕ 133(2), ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ 89(1), ΕΣΑΚ 87(-)

Για τις καταργήσεις - συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων

Στις 20/1/2011 το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε την έναρξη διαβούλευσης για τα κριτήρια συνένωσης και ίδρυσης σχολικών μονάδων. Για μια ακόμη φορά η διαβούλευση διαρκεί ελάχιστα (μόλις 4 μέρες, συμπεριλαμβανομένου του σαββατοκύριακου), ενώ το κείμενό της είναι αόριστο, δε δεσμεύει το Υπουργείο, αφήνοντας ανοικτό το πεδίο των επικοινωνιακών ελιγμών. Με τον όρο «διαβούλευση», η Κυβέρνηση εννοεί αστραπιαίες διαδικασίες που δεν αφήνουν περιθώρια τεκμηριωμένου διαλόγου, ασαφή κείμενα που δεν τη δεσμεύουν, περιορισμό της συζήτησης σε ασφυκτικό τεχνοκρατικό πλαίσιο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του ΔΝΤ, της ΕΕ και του κεφαλαίου και όχι των εργαζόμενων.

Όσα σχολεία συστεγάζονται θα συνενωθούν και τα υπόλοιπα θα εξεταστούν με το ερώτημα του κλεισίματος ή της συγχώνευσης. Το Υπουργείο υπόσχεται ότι κανένας μαθητής δε θα ταξιδεύει πέρα από 45 λεπτά για να πάει στο σχολείο, ενώ στις νησιωτικές και ορεινές περιοχές που δε μπορεί να υπάρξει ασφαλής μεταφορά, θα δημιουργηθούν «μικρές οργανωτικές δομές, ωσότου γίνουν τα κατάλληλα δημοτικά έργα». Μα υπάρχουν μαθητικοί πληθυσμοί που ήδη θέλουν πάνω από 45 λεπτά για να πάνε σχολείο. Πώς θα πηγαίνουν γρηγορότερα στα νέα, μακρινότερα σχολεία; Ψέματα, ψέματα, ψέματα…

Κατά το Υπουργείο, οι συγχωνεύσεις θα γίνουν με «παιδαγωγικά κριτήρια». Σπεύδει όμως να υπενθυμίσει το όριο των 30 μαθητών ανά τμήμα (25 στην πρωτοβάθμια). Είναι φανερό πως τα πολυάριθμα πλέον τμήματα θα λειτουργούν στο όριο της χωρητικότητας. Απορεί κανείς για την υπουργική υποκρισία, με την οποία βαπτίζεται ως «παιδαγωγικό κριτήριο» η απαίτηση να στοιβαχτούν οι μαθητές στις αίθουσες προκειμένου το «νέο σχολείο» να κοστίζει φτηνότερα.

Τα υπόλοιπα μέτρα που περιέχονται στο κείμενο είναι τεχνοκρατικά και δεν περιλαμβάνουν καμία εγγύηση για την παιδαγωγική ή διδακτική αρτιότητα των νέων συγχωνευμένων μονάδων. Το κείμενο διαβούλευσης δεν είναι παρά μια δήλωση προθέσεων της Κυβέρνησης για ακόμη περισσότερες περικοπές στη χρηματοδότηση των σχολείων, όπως υπαγορεύει το Μνημόνιο 3 (σελ. 43), το οποίο μάλιστα συστήνει «τρόικα για την εκπαίδευση», δηλαδή «ανεξάρτητη ειδική ομάδα εκπαιδευτικής πολιτικής με στόχο την αύξηση της αποτελεσματικότητας του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος (πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση) και την αποτελεσματικότερη χρήση πόρων». «Πακετάροντας» μαθητές και εκπαιδευτικούς στις αίθουσες και δημιουργώντας σχολεία-μαμούθ, επιδιώκουν να μειώσουν τις οργανικές θέσεις και τη χρηματοδότηση των σχολείων, αδιαφορώντας για τις ήδη ακραία επιβαρυμένες συνθήκες λειτουργίας των σχολικών μονάδων.

Διαρκής δαμόκλειος σπάθη πάνω από σχολεία, μαθητές, εκπαιδευτικούς

Το κείμενο αποκαλύπτει ακόμη την πρόθεση του Υπουργείου να φτιάξει ένα διαρκή μηχανισμό κλεισίματος και συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων που θα λειτουργεί και τα επόμενα χρόνια. Έχει ήδη εγκαταστήσει το αναγκαίο μηχανογραφικό σύστημα με το οποίο θα αξιολογούνται οι υποψήφιες για συγχώνευση ή κατάργηση σχολικές μονάδες. Τα κριτήρια μάλιστα σχετίζονται με τη διαδικασία αυτοαξιολόγησης που ήδη επιχειρεί το Υπουργείο να εφαρμόσει πιλοτικά,αναγκάζοντας τα ίδια τα σχολεία να «ανοίγουν το λάκκο τους». Οι συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολικών μονάδων θα είναι μια διαρκής και αυτοματοποιημένη διαδικασία, στην υπηρεσία της «τρόικας της εκπαίδευσης».

Οι συνέπειες θα είναι βαριές για πολλά σχολεία, μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς. Δημιουργείται ένα μοντέλο γιγάντιου σχολείου, αφημένου πρακτικά στην τύχη του, με εκπαιδευτικούς περιπλανώμενους, εντατικοποιημένους, κακοπληρωμένους, ενδεχομένως χωρίς οργανική θέση πια ή και ελαστικά εργαζόμενους, μαθητές που θα αναγκάζονται να καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις σε δύσκολες συγκοινωνιακές συνθήκες και γονείς χτυπημένους από την κρίση που θα πιεστούν επιπλέον να αλλάξουν τόπο κατοικίας στην προσπάθεια να βρουν σχολείο για τα παιδιά τους. Παιδιά με ετερόκλητες ανάγκες θα στοιβάζονται ουσιαστικά ανεπίβλεπτα σε απρόσωπα σχολεία-μαμούθ. Η μαθησιακή διαδικασία ολοένα θα υποβαθμίζεται. Η σχολική διαρροή και οι κοινωνικές ανισότητες θα εντείνονται.

Την ίδια στιγμή, άλλα σχολεία, κυρίως σε προνομιούχες περιοχές, τα οποία ήδη λειτουργούν ως άτυπα «κέντρα αριστείας», θα επωφεληθούν από τις συγχωνεύσεις, προσελκύοντας μαθητές υψηλών επιδόσεων και εξοβελίζοντας τους «λιγότερο δυνατούς». Αυτά ακριβώς τα «καλά» σχολεία θα προβάλλονται από τα ελεγχόμενα ΜΜΕ για να αποτελέσουν το προπαγανδιστικό άλλοθι της Κυβέρνησης, ώστε να εξιλεωθεί για τη διάλυση της εκπαίδευσης και να αποποιηθεί την ευθύνη για την εκρηκτική αύξηση της εκπαιδευτικής ανισότητας, βρίσκοντας αποδιοπομπαίους τράγους ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς που θα αδυνατούν να εργαστούν αποτελεσματικά σε τέτοιες συνθήκες. Θα διογκωθεί έτσι η πίεση γιαάμεση αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, η οποία, για να είναι «αντικειμενική», θα στηρίζεται στα μετρήσιμα αποτελέσματα του εκπαιδευτικού έργου – δηλαδή τις επιδόσεις των μαθητών. Και πώς θα κρίνονται αυτές, παρά μόνο μέσα από κι άλλες εξετάσεις;

Να πώς θα ανοίξει περισσότερο η ιδιωτική αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών για μαθητές, αλλά και εκπαιδευτικούς, μιας και οι πρώτοι δε θα μαθαίνουν αρκετά στο σχολείο, ενώ οι δεύτεροι θα εμπλουτίζουν το «φάκελο προσόντων» τους για να αποδείξουν ότι δε φταίνε. Με την απελευθέρωση της αγοράς εκπαιδευτικών υπηρεσιών και τη σύνδεση της χρηματοδότησης των σχολικών λειτουργιών από τα ευρωπαϊκά προγράμματα και τις ΣΔΙΤ, το κράτος επιχειρεί ουσιαστικά να απαλλαγεί από μεγάλο μέρος της ευθύνης για την παροχή εκπαίδευσης σε όλα τα παιδιά, με δημόσιο δωρεάν χαρακτήρα.

Το εκπαιδευτικό κίνημα απαιτεί από την Κυβέρνηση να αποσύρει το σχέδιο συγχωνεύσεων και καταργήσεων σχολικών μονάδων, να στρέψει την εκπαιδευτική πολιτική μακριά από το μοντέλο του φτηνού σχολείου της αγοράς και της αμάθειας, εξασφαλίζοντας ότι το δημόσιο σχολείο θα προσφέρει δωρεάν, ισότιμα και αξιόπιστα όλη τη γνώση σε όλα τα παιδιά που ζουν σε αυτή τη χώρα. Αυτές είναι οι πραγματικές εκπαιδευτικές ανάγκες της κοινωνίας μας και όχι η με δήθεν «παιδαγωγικά» επιχειρήματα εφαρμογή του Καλλικράτη και του Μνημονίου στην εκπαίδευση.

· Καμία κατάργηση-συγχώνευση σχολείων ή τμημάτων, μετακίνηση μαθητών σε άλλα σχολεία.

· Καθιέρωση ορίου 25 μαθητών ανά τμήμα (20 στις κατευθύνσεις, 10 στα εργαστήρια).

· Μόνιμοι μαζικοί διορισμοί εκπαιδευτικών και διοικητικών για τις αληθινές σχολικές ανάγκες.

· Αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 5% του ΑΕΠ.

· Να καταργηθεί ο αντιεκπαιδευτικός νόμος 3848.

· Ενιαίο υποχρεωτικό 12χρονο δημόσιο δωρεάν σχολείο, με όλη τη γνώση για όλα τα παιδιά,
που διδάσκει την κριτική σκέψη και τη συλλογική δράση.

Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις Δ.Ε.

ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΛΕΦΤΑ, ΣΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΦΑΙΡΕΣ…

Δύο χρόνια μετά τη στυγνή δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τα όργανα της κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας, ολόκληρος ο λαός μας βρίσκεται ενώπιον της κάννης του όπλου της ολιγαρχίας Δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών στις εργασιακές σχέσεις, την κοινωνική ασφάλιση, την εκπαίδευση, την κοινωνική πρόνοια δολοφονούνται ένα – ένα και με συνοπτικές διαδικασίες, αυτή τη φορά από τα πολιτικά όργανα του κεφαλαίου, την κυβέρνηση, την ΕΕ, και το ΔΝΤ

Το Μνημόνιο και οι πολιτικές, που το υπαγορεύουν, δολοφονούν. Δεν είναι υπερβολή. Είναι δολοφονική η απελευθέρωση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας στο πεδίο των μισθών και των συμβάσεων εργασίας για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, που είτε απολύονται, είτε εξαναγκάζονται σε μισθούς πείνας, σε απλήρωτη ή μειωμένη εργασία, ενώ το στοιχειώδες κόστος ζωής ανεβαίνει ταχύτατα και το κράτος αθετεί κρισιμότατες υποχρεώσεις του απέναντι στους πιο αδύνατους πολίτες. Δολοφονείται το μέλλον της νεολαίας μας, με τις τεράστιες περικοπές πόρων στην εκπαίδευση, τη μετατροπή της σε υποχείριο των αγορών, την ανεργία και την ανυπαρξία διεξόδων που καραδοκούν. Και πώς αλλιώς παρά ως δολοφονική μπορεί να χαρακτηριστεί η κατάργηση της ασφαλιστικής κάλυψης για σωρεία εξετάσεων και αναλωσίμων ζωτικής σημασίας για μεγάλη ομάδα σοβαρά ασθενών (π.χ. καρκινοπαθείς, διαβητικοί);

Η απάντηση του λαού στη δολοφονία του Αλέξη τρόμαξε την εξουσία κι έστειλε μήνυμα αντίστασης σε όλον τον κόσμο. Έτσι, στις 5 Μάη, φρόντισαν να εξασφαλίσουν τη δολοφονική προβοκάτσια της Marfin για να αναχαιτίσουν το ποτάμι που απειλούσε να τους σαρώσει. Μα ο λαός βράζει. Να κλιμακώσουμε τον ξεσηκωμό με δυναμικές απεργίες, συλλαλητήρια, αντίσταση παντού.

Καλούμε την εκπαιδευτική κοινότητα, τη νεολαία και τους εργαζόμενους, να πλημμυρίσουν ξανά τους δρόμους της Ελλάδας τη ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2010, στα συλλαλητήρια και την 3ωρη ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, 11 πμ-2 μμ και 2-5 μμ, από ΟΛΜΕ, ΑΔΕΔΥ και άλλους φορείς.

ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

ΑΘΗΝΑ, ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2010, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ 12 μμ

· ΝΑ ΑΚΥΡΩΘΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ – ΕΞΩ Η ΤΡΟΪΚΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ

· ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ

· ΟΧΙ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ

· ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΓΩΝΑΣ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΠΑΝΤΟΥ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δ.Ε.

ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ!

ΣΧΟΛΕΙΟ «ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ»

Ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία η αποστολή της πρωτοβουλίας εκπαιδευτικών «Ένα σχολείο για τη Γάζα». Η αντιπροσωπεία ήταν η πρώτη αποστολή που επισκέφτηκε μαρτυρική Γάζα μετά την πειρατική επίθεση του ισραηλινού στρατού στα καράβια του «Στόλου της Ελευθερίας».

Η αντιπροσωπεία ξεκίνησε από την Αθήνα την Πέμπτη 10-06,στις 19.00 αεροπορικώς για την πόλη του Καΐρου και από εκεί οδικώς για τη Γάζα μέσω της Ράφα. Έφτασε εκεί τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής και ύστερα από αμέτρητους ελέγχους από τις αιγυπτιακές αρχές, τελικά κατάφερε να περάσει τα σύνορα μετά το μεσημέρι της ίδιας μέρας, παίρνοντας μια –πολύ μικρή- γεύση από την καθημερινή ταλαιπωρία των κατοίκων της Γάζας.

Η αποστολή πέτυχε τους στόχους που είχε θέσει:

Εξέφρασε την αλληλεγγύη του ελληνικού λαού στον παλαιστινιακό λαό, κατάφερε μια μικρή ρωγμή στο φονικό αποκλεισμό που έχει επιβάλει το ισραηλινό κράτος, βρήκε το σχολείο στο οποίο θα συμβάλλει στην ανοικοδόμηση του και δημιούργησε τους καλύτερους δυνατούς όρους για την επιτυχία αυτού του σκοπού.

Το σχολείο αυτό βρίσκεται στο μεγαλύτερο προσφυγικό καταυλισμό των κατεχόμενων, στη συνοικία Τζαμπάλια, προπύργιο της αντίστασης του παλαιστινιακού λαού εδώ και εξήντα χρόνια. Πρόκειται για ένα σχολείο στο οποίο φοιτούν περισσότεροι από 2.600 μαθητές και στοιβάζονται περισσότεροι από 60 σε κάθε αίθουσα. Η αντιπροσωπεία παρέδωσε στον υπουργό παιδείας ένα μέρος (20.000 ευρώ) από τα χρήματα που έχουν συγκεντρωθεί. Στο σχολείο θα δοθεί το όνομα «Σπύρος Μαρκόπουλος» στη μνήμη του συναδέλφου που συμμετείχε στην πρωτοβουλία, έφυγε πρόωρα από κοντά μας και στη μνήμη του συγκεντρώθηκαν 14.000 ευρώ.

Η αντιπροσωπεία συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό της κυβέρνησης της Γάζας Ιαμαήλ Χανίγια, με τον υπουργό παιδείας, με εκπροσώπους όλων των παλαιστινιακών πολιτικών οργανώσεων, με εκπροσώπους των εκπαιδευτικών και εργατικών συνδικάτων, κοινωνικών οργανώσεων και με συγγενείς των κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές. Κοινό τόπο όλων αποτέλεσε η εκτίμηση ότι πέρα από την σημαντική προσπάθεια για ανοικοδόμηση του σχολείου πολλαπλάσια πολιτική σημασία είχε η ίδια η παρουσία της αποστολής στη Γάζα ως συμβολή στην προσπάθεια για το σπάσιμο του φονικού αποκλεισμού του Ισραήλ.

Η καμπάνια «Ένα σχολείο για τη Γάζα» θα συνεχιστεί. Η προσπάθεια για το σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας θα είναι νικηφόρα.

Τα μέλη της αντιπροσωπείας και εκπρόσωποι των σωματείων θα παραχωρήσουν συνέντευξη τύπου την Πέμπτη 17-06-10 στις 13.00 μ.μ. στα γραφεία της ΟΛΜΕ (Ερμού και Κορνάρου 2, 6^ος όροφος).

Στην αποστολή συμμετείχαν οι εκπαιδευτικοί:

1. Αντωνόπουλος Παύλος, καθηγητής, μέλος της Ε’ΕΛΜΕ Αθήνας,

2. Γαλάνης Γιώργος, δάσκαλος, Πρόεδρος συλλόγου εκπαιδευτικών ΠΕ Πειραιά «η Πρόοδος»,

3. Δαφνής Γρηγόρης, καθηγητής, μέλος της Γ’ ΕΛΜΕ Αθήνας

4. Ιωαννίδου Γιώτα, καθηγήτρια, Ελευσίνα

5. Μαχά Μαρία, καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Περιστερίου ,

6. Προκόπη Αδριανή, δασκάλα, μέλος του συλλόγου εκπαιδευτικών ΠΕ « Ο Παρθενώνας».

7. Φατούρου Αγγελική, καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ,

8. Φωκιανός Στέλιος, δάσκαλος μέλος του συλλόγου εκπαιδευτικών Κερατσινίου-Περάματος «Νίκος Πλουμπίδης»,

9. Ψιμούλη Χρυσούλα, καθηγήτρια, μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής

Στην πρωτοβουλία « Ένα σχολείο για τη Γάζα» συμμετέχουν:

• ΟΛΜΕ

• ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε.: Α΄Αθήνας, Αθηνά, Αργοσαρωνικού, Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής, Αριστοτέλης, Βόνιτσας, «Γληνός», Γλυφάδας, «Κ. Σωτηρίου», Κερατσινίου-Περάματος «Νίκος Πλουμπίδης», «Παρθενώνα», Νέας Σμύρνης, Νίκαιας-Πειραιά, Πειραιά-«Ρήγας Φεραίος», Πειραιά-« η Πρόοδος»

• ΕΛΜΕ: Α΄Αθήνας, Β΄ Αθήνας, Γ΄Αθήνας, Ε΄Αθήνας, Ε΄Ανατολικής Αττικής, Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής, Α και Β ΄Δυτικής Αθήνας, Β΄ Δωδεκανήσου, Β΄ Εβρου, Ελευσίνας, Καλλιθέας-Ν.Σμύρνης- Μοσχάτου, Πειραιά, Ρεθύμνου, Φθιώτιδας, Ικαρίας-Φούρνων

Αριθμός λογαριασμού

4260100830920

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

10 λόγοι για τους οποίους (πραγματικά) θα πεις ΝΑΙ στη λεγόμενη «αξιολόγηση»!

Του Λευτέρη Παπαθανάση*, Χημικού

Συνάδελφε και συναδέλφισσά μου, η μάχη για τη λεγόμενη «αξιολόγηση» έχει αρχίσει. Πρόκειται για μια μάχη, η έκβαση της οποίας θα καθορίσει το χαρακτήρα της (δημόσιας?) εκπαίδευσης στην Ελλάδα για τις επόμενες δεκαετίες. Αυτός είναι και ο λόγος που όλο και συχνότερα πέφτουμε πάνω σε συζητήσεις, διαλέξεις και άρθρα πάνω στο θέμα. Αρκετά επιχειρήματα υπέρ της λεγόμενης «αξιολόγησης», μερικά έξυπνα και μερικά για πέταμα, όλα όμως με κοινό παρονομαστή το κουρέλιασμα κάθε επιστημονικής κατάκτησης είτε της κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης είτε της παιδαγωγικής. Όλα με κοινό παρονομαστή τη γλώσσα του νεοφιλελευθερισμού, που κεντρικός της στόχος είναι να φορτώσει όλες τις ευθύνες για την κατάντια της Δημόσιας Εκπαίδευσης στις πλάτες των εργαζόμενων εκπαιδευτικών.

Ανάμεσα στα επιχειρήματα αυτά ξεχωρίζει –σαν μια επιθετική προπαγανδιστική ναυαρχίδα- η απαράδεκτη κατηγορία ότι οι εργαζόμενοι στην εκπαίδευση «φοβούνται» την αξιολόγηση. Το μοτίβο είναι γνωστό. Πατώντας πάνω και χαϊδεύοντας τα πιο καθυστερημένα και συντηρητικά αντανακλαστικά της «κοινής» γνώμης, αναπαράγεται με τη μεγαλύτερη ευκολία (και απρέπεια) η εικόνα για εκπαιδευτικούς που «κάνουν ό,τι γουστάρουν» χωρίς να «ελέγχονται από κανένα» και που φοβούνται τη λεγόμενη «αξιολόγηση» γιατί απλά είναι άχρηστοι και δεν θέλουν να αποκαλυφθεί αυτό.

Συνάδελφε και συναδέλφισσά μου, θεωρούσα λογικό και αναμενόμενο να ακούσω το συγκεκριμένο επιχείρημα από τους κυβερνόντες και τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ, αλλά δυστυχώς τώρα τελευταία ακούω και σένα να το αναμασάς και πραγματικά με έχεις τσαντίσει. Επειδή η συνείδησή μου δεν μου επιτρέπει να σιωπώ όταν με προσβάλλουν, αποφάσισα λοιπόν να σηκώσω το γάντι και να σου απαντήσω με την ειλικρίνεια της αγανάκτησής μου. Δεν μου αρέσουν οι δίκες προθέσεων, αλλά αφού εσύ αποφάσισες να διαδίδεις ότι δεν θέλω τη λεγόμενη «αξιολόγηση» επειδή φοβάμαι, άκου τώρα για ποιους λόγους πιστεύω ότι εσύ υποστηρίζεις αυτή τη νέα επίθεση των αφεντικών.

Πριν αρχίσω, είναι αναγκαίο να κάνουμε μια διευκρίνιση. Με ενοχλεί όταν χρησιμοποιείς τη λέξη «αξιολόγηση» για να περιγράψεις τα νομοσχέδια του Υπουργείου Παιδείας. Γνωρίζεις πολύ καλά ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν έχει καμία σχέση με οποιαδήποτε έννοια πραγματικής αξιολόγησης του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Ξέρεις ότι θέλει μεγάλη φαντασία, υποστηριζόμενη από το θράσος της εξουσίας ή της αμορφωσιάς, για να βρεις οποιοδήποτε σημείο τομής μεταξύ του νομοσχεδίου για τη λεγόμενη «αξιολόγηση» και οποιασδήποτε μορφής αξιολόγησης και αυτοαξιολόγησης που χρησιμοποιούμε καθημερινά και οι ίδιοι σαν εργαλείο της δουλειάς μας. Είναι μια ενδιαφέρουσα τακτική από την πλευρά της εξουσίας το να χρησιμοποιεί έννοιες πλατιά αποδεκτές, αλλάζοντας το περιεχόμενό τους ώστε να κρύβει τα τέρατα που εκτρέφει. Δεν θα σου κάνω άλλο μάθημα, μορφωμένος άνθρωπος είσαι, σίγουρα κάτι θα έχεις πάρει χαμπάρι.

Στο ζήτημά μας τώρα. Δεν θα σε ενοχλούσα, όπως πιστεύω ότι δεν το έχω κάνει μέχρι τώρα. Αντικειμενικά όμως είσαι μέρος της «συμμαχίας των προθύμων» καθώς κοινωνείς την προπαγάνδα τους και θέλω να καταλάβεις τι είναι αυτό που σε ενώνει με αυτό το ετερόκλητο υποκείμενο που τάσσεται στο λάβαρο της λεγόμενης «αξιολόγησης». Για ποιους λόγους συνάδελφε και συναδέλφισσά μου ακολουθείς τη σταυροφορία των αφεντικών σου εναντίον ημών των «βολεμένων» και ποιοι είναι οι ανεμόμυλοι που περιμένουν την επίθεσή σου; Οι κατηγορίες που ακολουθούν είναι μια κωδικοποίηση και σαν τέτοια μπορεί να μην σε καλύπτει ακριβώς, αλλά το νόημα δεν αλλάζει. Για να δούμε λοιπόν:

1. Ξέρεις το συμφέρον σου!

Γνωρίζεις πολύ καλά ότι το πιο πιθανό είναι η εξουσία να πετύχει τους στόχους της. Έτσι, την ακολουθείς και με τη δουλοπρέπειά σου ελπίζεις να καρπωθείς μέρος της μικρής πίττας, που θα ξαναμοιραστεί με τη λεγόμενη «αξιολόγηση». Μην θίγεσαι, δεν είσαι ο μόνος. Στη νεότερη ελληνική ιστορία οι προσωπικότητες που επέπλευσαν ήταν ακριβώς αυτές. Πάντα οι κερδισμένοι ήταν αυτοί που ακολουθούσαν κάθε σταυροφορία των «από πάνω» ενώ αυτοί που πήγαιναν κόντρα έτρωγαν το κεφάλι τους.

2. Είσαι μέσα στα πράγματα!

Ξέρεις ότι όταν η λεγόμενη «αξιολόγηση» εδραιωθεί, οι διασυνδέσεις σου θα δουλέψουν για σένα όπως δούλεψαν τόσο καιρό. Έγινες προϊστάμενος, διευθυντής, σύμβουλος χωρίς να αξίζεις μια. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα. Εσύ θα είσαι ο αξιολογητής, στο έχει τάξει η εξουσία. Δεν έχεις λοιπόν να ανησυχείς μήπως σε καταλάβουν αφού θα καθορίζεις το παιχνίδι και θα συνεχίζεις να κρύβεις τη συναίσθηση της ασημαντότητάς σου κάτω από την ολοκαίνουργια μάσκα του «αξιολογητή».

3. Είσαι ο τέλειος Δάσκαλος!

Ναι, είσαι ο τύπος που ταλαιπωρεί ώρες τα παιδιά μας διδάσκοντας με τον πιο βαρετό και ανούσιο τρόπο. Όμως σαν τυπικός νεοέλληνας πιστεύεις ότι είσαι ο καλύτερος και ότι όλοι εμείς γύρω σου δεν φτάνουμε ούτε στους πρόποδες της παιδαγωγικής σου μαεστρίας. Πιστεύεις λοιπόν ότι με τη λεγόμενη «αξιολόγηση» θα αναγνωριστεί η αξία σου και θα ανταμειφθείς, σε αντίθεση με όλους εμάς που έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε.

4. Κοιτάς την «πάρτη» σου!

Η ζωή είναι σκληρή και για να τα βγάλεις πέρα πρέπει να είσαι κι εσύ σκληρός. Ό,τι έκανες μέχρι τώρα το πέτυχες σε αντιπαράθεση και όχι σε συνεργασία με τους άλλους ανθρώπους. Είσαι σίγουρος ότι το βαθύτερο νόημα της κοινωνικής Εξέλιξης είναι ότι επιβιώνει ο ισχυρότερος. Το καθεστώς της λεγόμενης «αξιολόγησης» σε έχει ενθουσιάσει. Ήρθε η ώρα σου να λάμψεις και να επιβληθείς. Αυτή η ξεδιαντροπιά σου το ξέρεις ότι σε έκανε απεχθή στα μάτια των συναδέλφων σου, ήσουν μαύρο σημείο για κάθε σύλλογο αλλά τώρα ελπίζεις να τα ξεπληρώσεις όλα και μάλιστα με το αζημίωτο.

5. Είσαι ο «παλιός»!

Έχεις τόσα χρόνια υπηρεσίας που ξέρεις ότι τίποτε και κανείς δεν μπορεί να σε κουνήσει από τη θέση σου. Αυτοί που πρέπει πραγματικά να ανησυχούν είναι οι νέοι και οι νέες συνάδελφοι. Ας αγωνιστούν εκείνοι τώρα, εσύ αγωνίστηκες σκληρά, λες, όταν ήταν η σειρά σου. Μην σε νοιάζει, δεν θα σου χαλάσω το παραμύθι. Δεν θα πω σε κανένα ότι ήσουν καθηγητής μου και θυμάμαι ότι δεν έδωσες την παραμικρή μάχη, ότι ήσουν πάντα άβουλος και απεργοσπάστης.

6. Δεν σε νοιάζει!

Πολύ απλά, έχεις επενδύσει στην απογευματινή σου εργασία. Όσο κι αν κατά βάθος καταλαβαίνεις ότι η λεγόμενη «αξιολόγηση» απειλεί στα σοβαρά ό,τι σημαίνει το Δημόσιο Σχολείο, κομμάτια να γίνει. Στο βαθμό που θα ψαρεύεις από το σχολείο την πολύτιμη πελατεία για τη μανιφακτούρα σου των ιδιαίτερων μαθημάτων, όλα τα υπόλοιπα σε αφήνουν παγερά αδιάφορο.

7. Είσαι αραχτός!

Έχεις εμπιστοσύνη στη νεοελληνική ανικανότητα και στο ταλέντο των γραφειοκρατών να υπονομεύουν στην πράξη κάθε καινούργιο σχεδιασμό. Πιστεύεις ότι και να υπερψηφίζονται τα νομοσχέδια της λεγόμενης «αξιολόγησης» στην πραγματικότητα τίποτε απ’όλα αυτά δεν θα εφαρμοστεί γιατί κανείς δεν θα ενδιαφερθεί. Έχεις εμπειρία στα θέματα αυτά. Έχεις δεί τα πιο πολυδιαφημισμένα σχέδια και μεταρρυθμίσεις να καταρρέουν μέσα στη μούχλα μιας γενικευμένης απάθειας και απαξίωσης και είσαι πεισμένος ότι και τώρα θα συμβεί το ίδιο.

8. Δεν ενδιαφέρεσαι για τη δουλειά σου!

Κι εδώ που τα λέμε ούτε γενικότερα για την εκπαίδευση ενδιαφέρεσαι. Βρέθηκες εδώ κατά τύχη, εκμεταλλεύτηκες κάποια παλιότερη ρύθμιση ή συμμετείχες στον επαίσχυντο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ επειδή όλες οι άλλες πόρτες ήταν κλειστές. Αν σου δινόταν η ευκαιρία να κάνεις κάτι άλλο, ευχαρίστως θα εγκατέλειπες την εκπαίδευση. Έτσι, δεν σε νοιάζει και τόσο η προσπάθεια περιορισμού του δημόσιου χαρακτήρα του Σχολείου. Η λεγόμενη «αξιολόγηση» θα σε ενοχλούσε μόνο στην περίπτωση που θα απειλούσε το μίζερο «μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει» του μισθού σου. Όμως ένας φίλος κάποιου γνωστού σου που έχει έναν ξάδερφο στο υπουργείο σε διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι τέτοιο, οπότε ό,τι είναι να έρθει ας έρθει.

9. Έχεις αλλοτριωθεί!

Πέρασες χρόνια σε ένα σχολείο που έχει μετατραπεί σε εξεταστικό κέντρο. Η δουλειά σου δεν είναι πια να μαθαίνεις γράμματα στα παιδιά μας, αλλά να ετοιμάζεις το επόμενο πρόχειρο διαγώνισμα και να βάζεις βαθμούς. Το μάθημά σου έχει από καιρό προσαρμοστεί στις ανάγκες των εξετάσεων γιατί έτσι σε έπεισαν ότι θα βοηθήσεις τα παιδιά. Η όλη σου εκπαιδευτική ύπαρξη περιστρέφεται γύρω από την αξιολόγηση και όχι από τη μάθηση. Η συνείδησή σου λοιπόν έχει φθαρεί και πραγματικά απορείς για το πώς μέσα σε ένα αξιολογητικό κάτεργο είσαι ο μόνος που δεν αξιολογείται.

10. Δεν είσαι τίποτε από τα παραπάνω!

Είσαι μόνο ένας/μια φιλότιμος/η εκπαιδευτικός που κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί όπως οι περισσότεροι από μας. Δεν νιώθεις καμία ιδιαίτερη ταύτιση μ’αυτά που προωθεί το υπουργείο όμως ελπίζεις τουλάχιστον κάτι να αλλάξει. Κοπιάζεις καθημερινά μέσα στην τάξη και παλεύεις να βγάλεις το καλύτερο απ’όλους τους μαθητές και τις μαθήτριές σου. Ποτέ σου δεν ήσουν τρομερά φιλόδοξος ούτε ήθελες θέσεις και αξιώματα, αλλά σε ενοχλεί όλη αυτή η στασιμότητα. Πολύ περισσότερο, σε εξοργίζει το ότι άνθρωποι αδιάφοροι, άνθρωποι με πολύ λιγότερα προσόντα από σένα βρίσκονται πάντα σε καλύτερες θέσεις. Σου προκαλεί απογοήτευση και ασφυξία το να βλέπεις τους παρατρεχάμενους της εξουσίας να κερδίζουν πάντα σε βάρος σου και ελπίζεις ότι η λεγόμενη «αξιολόγηση» θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από ανθρώπους σαν κι εσένα για να καταδείξουν τη σαπίλα.

Συνάδελφε και συναδέλφισσα, αν ταυτίζεσαι με κάποια από τις πρώτες οχτώ κατηγορίες τότε ανήκουμε σε διαφορετικούς κόσμους. Πες τα δικά σου και θα πω τα δικά μου, με την ελπίδα ποτέ να μην χρειαστεί να συνεργαστούμε ή έστω να επικοινωνήσουμε. Αν όμως ανήκεις σε κάποια από τις δύο τελευταίες τότε πρέπει να καταλάβεις ότι εξαπατήθηκες. Τα νομοσχέδια της λεγόμενης «αξιολόγησης» δεν ήρθαν για να σπάσουν τη ρουτίνα, δεν ήρθαν για να φέρουν τη δικαιοσύνη και την αξιοκρατία. Τα νομοσχέδια της λεγόμενης «αξιολόγησης» δεν καταστρώθηκαν από ανθρώπους που αγωνιούν για τη Δημόσια Εκπαίδευση και νοιάζονται για την προκοπή των παιδιών μας.

Η λεγόμενη «αξιολόγηση» -παρά τις φανφάρες και τα μεγάλα λόγια- είναι ο πολιορκητικός κριός του νεοφιλελευθερισμού ενάντια στο Δημόσιο Σχολείο. Στόχος της είναι η διάσπαση της ενότητάς μας, η κατηγοριοποίηση σε καλούς, λιγότερο καλούς και σκάρτους και φυσικά η κατηγοριοποίηση των σχολείων σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Δεν μπορεί να μην βλέπεις ότι η ταξική τους κοινωνία θωρακίζεται και ενισχύεται σε κάθε επίπεδο. Η Εκπαίδευση τους είχε ξεφύγει τόσα χρόνια και τώρα τραβάνε το σκοινί από την άλλη μεριά στην Ευρώπη και σ’ολόκληρο τον κόσμο γι’αυτό μην τους αφήσεις να σε πείσουν ότι πρόκειται για μια διόρθωση κάποιας ελληνικής ιδιαιτερότητας. Ψάξε σε παρακαλώ και μάθε, ακόνισε την κριτική σου ικανότητα όπως ζητάς από τους μαθητές και τις μαθήτριές σου να κάνουν, δες τι αποτελέσματα είχαν αντίστοιχα σχέδια όπου κι αν εφαρμόστηκαν. Διάβασε για το πώς ο πλανητάρχης Μπους ανέβασε κάθε τυπικό δείκτη της αμερικάνικης εκπαίδευσης και πως ταυτόχρονα τσάκισε κάθε δυνατότητα να μορφωθούν ουσιαστικά τα παιδιά των ΗΠΑ. Η «αξιολόγησή» τους είναι εδώ για να ανακόψει οριστικά την κοινωνική κινητικότητα προηγούμενων δεκαετιών που η χώρα χρειαζόταν μορφωμένους εργάτες, μηχανικούς και επιστήμονες. Η «αξιολόγησή» τους οικοδομεί το σχολείο του ΔΝΤ, το σχολείο του καπιταλισμού που αγρίεψε αντιμετωπίζοντας μια από τις χειρότερες κρίσεις του: Οι «άξιοι» θα διδάσκουν τους «άξιους» και οι «άχρηστοι» τους «άχρηστους». Οι «άξιοι» θα γίνουν διευθυντές και οι «άχρηστοι» θα γίνουν εργάτες.

Δεν έχεις σχέση μ’αυτό τον κόσμο! Ας μην σε πείσουν ότι η Ιστορία τελείωσε εδώ κι ότι όλα είναι ένας μονόδρομος. Σου το ξαναείπαν πριν από είκοσι χρόνια, τότε που είχαν τον αέρα του νικητή και τώρα τρέχουν πανικόβλητοι να συμμαζέψουν τις τράπεζες και τα χρηματιστήριά τους που καταρρέουν. Αυτοί οι ίδιοι που σε ξεγέλασαν τότε και σε έκαναν συνεργό στην «κοινωνία» τους της Ελεύθερης Αγοράς, έρχονται τώρα που οι αξίες τους χρεοκόπησαν να σε πείσουν ότι εσύ έφταιξες και να σου πουλήσουν νέες αυταπάτες. Καλέ μου συνάδελφε και καλή μου συναδέλφισσα, μην αγοράσεις! Η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη δεν έπαψαν να είναι ανώτερες από κάθε κίβδηλο όραμα της κοινωνίας τους και θα το καταλάβεις αυτό αν κοιτάξεις γύρω σου. Μόλις τους απορρίψεις και αρχίσεις να κινείσαι, μόλις αποτινάξεις τη σκουριά της μιζέριας θα καταλάβεις ότι υπάρχουν στα σχολεία μας άνθρωποι που πραγματικά νοιάζονται, άνθρωποι που ασφυκτιούν όπως κι εσύ, που αγωνιούν για το αύριο και ονειρεύονται ένα ανθρώπινο σχολείο. Άσε την εξουσία να λέει ότι είμαστε απλά κάποιοι «ανεπαρκείς» δάσκαλοι που θέλουν να συνεχίσουν σε ένα καθεστώς «ασυδοσίας». Ξέρεις ότι σταθήκαμε πάντα ενάντια στη δικιά τους ασυδοσία και την ανεπάρκεια που διαλύει καθημερινά τη Δημόσια Εκπαίδευση. Ξέρεις ότι δεν θέλουμε ένα κλειστό σχολείο που θα «κάνουμε ό,τι γουστάρουμε», αλλά ένα σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία, που η ίδια η κοινωνία θα ελέγχει και θα αξιολογεί.

Ξεκουνήσου! Εσύ μόνο μπορείς να αλλάξεις την κατάσταση…

Γιάννενα, Μάης 2010

* Ο Λ.Π. είναι μέλος της «Παρέμβασης Εκπαιδευτικών»

Όλοι /ες στους δρόμους! Ανατροπή του "προγράμματος σταθερότητας" Κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ !